3 Nostalgic Albums

Back to the 90’s

Beady Eye

Different Gear, Still Speeding

Αντίθετα με όσα θέλει να μας πείσει ο τίτλος του album τoυ νέου συγκροτήματος του Liam Gallagher, η πρώην θεότητα του Brit Rock των 90’s ούτε μηχανή άλλαξε, ούτε συνεχίζει να γκαζώνει. Αν θεωρήσουμε ότι η ικανότητα του Noel να χτίζει αψεγάδιαστες μελωδίες και crowd pleasing τραγούδια ικανά να γκρεμίζουν στάδια από το αφηνιασμένο sing-along χιλιάδων οπαδών στις αρένες, ήταν η μηχανή που κινούσε το όχημα των Oasis, τότε οι Beady Eye δεν έχουν να προτείνουν κάτι ανατρεπτικό. Το album τους πατάει αναμενόμενα στις catchy μπιτλικές μελωδίες, στους μανιερισμούς και την αναγνωσιμότητας της φωνής του Liam και περιέχει μια ντουζίνα τραγούδια που μοιάζουν να γράφτηκαν την εποχή που μεσουρανούσαν οι Oasis και ήταν αδύνατα ώστε να μπουν στο album. Σαν κάποια καλά outtakes του Definitely Maybe στην καλύτερη περίπτωση. Αυτό για τους λάτρεις του συγκεκριμένου album δεν είναι καθόλου κακό. Πραγματικά τα τραγούδια των Beady Eye είναι απολαυστικά για όποιον έχει λιώσει στην ακρόαση το What’s The Story Morning Glory την εποχή που κυκλοφόρησε (κι εγώ ανάμεσά τους) αλλά σε καμία περίπτωση δεν δημιουργούν συνθήκες για ένα νέο αγαπημένο γκρουπ (ή side project) που γεννήθηκε. Η εμμονή του Liam με τον Lennon πλέον είναι καλλιτεχνικό δεκανίκι και όχι βασικός άξονας αναφοράς. Η ταύτιση έχει και υπαρξιακή ισορροπία αφού στο «νέο ξεκίνημα» αντλεί υλικό κατευθείαν από τη solo εποχή της Plastic Ono Band και του Walls and Bridges, με υποψίες από Harrison (Millionaire) αλλά και από Wings (For Anyone), και φυσικά των παλιών καλών Oasis (Wigwam). Αν έλειπαν οι δηλώσεις του Liam -που συναγωνίζονται σε «κάψιμο» μόνο αυτές του Charlie Sheen– και η ματαιόδοξα κατινίστικη διάσταση του project που φαίνεται πως βιάστηκε να βγει για να τη πει στον Noel θα μιλούσαμε σε διαφορετική βάση. Το υλικό δεν είναι καθόλου άσχημο, τα τραγούδια -αν και άτολμα- είναι αξιόλογα και γεμάτα ενέργεια. Αν οι Beady Eye χρεωθούν σαν αποτυχημένο εγχείρημα, θα οφείλεται στο κακό vibe που κουβαλάνε, στην tabloid παραφιλολογία και τον χουλιγκάνικο κωλοπαιδισμό που κουβαλάει το επώνυμο Gallaher. Θα είναι κρίμα γιατί είναι ένα μελωδικό ψυχεδελικό ταξίδι. Όμως όπως λένε οι στίχοι του τραγουδιού που ξεπατίκωσε ο Liam στο single “The Roller” : Instant Karma’s gonna get you, Gonna knock you right on the head

 

Back to the 80’s

R.E.M.

Collapse Into Now

«We’re REM and this is what we do». Αυτό ήταν το εναρκτήριο μότο που ο Michael Stipe χρησιμοποιούσε τα τελευταία χρόνια για να «συστήσει» το συγκρότημά του επί σκηνής στο κοινό των συναυλιών. Αυτό το σύνθημα χαρακτηρίζει ταυτόχρονα την αφοπλιστική σπουδαιότητα αλλά και το ουσιαστικό πρόβλημα του Collapse Into Now. Από μια άποψη δεν είναι υπερβολικός ο ισχυρισμός ότι πρόκειται για το καλύτερο album των REM από την εποχή του Automatic For The People. Όμως μια πιο προσεκτική ακρόαση μας κάνει να αναρωτιόμαστε τους πραγματικούς λόγους που το 15ο album τους είναι το καλύτερο που κυκλοφόρησαν εδώ και τόσα χρόνια. Δεν είναι ξαφνικά «καλύτερο» συγκρότημα οι REM, αλλά πρόκειται για τους «καλύτερους REM» που έχουμε ακούσει εδώ και καιρό. Ή πιο απλά, δεν έκαναν ένα βήμα επαναπροσδιορισμού ή μια απόπειρα να πειραματιστούν σε καινούρια μουσικά μονοπάτια και τους «βγήκε». Αντίθετα το album είναι καλό γιατί προσφέρει μαζεμένα τα καλύτερα στοιχεία που έχουμε ξανακούσει πολλές φορές και έχουμε αγαπήσει στους REM κυρίως στα χρόνια των 90’s. Καμία αντίρρηση όσο υπάρχουν καλά τραγούδια. Τα Discovered και το That Someone Is You είναι βγαλμένα από το Document και το Green αντίστοιχα, το It Happened Today και το Oh My Heart είναι κατευθείαν από το Out Of Time, το Mine Smell Like Honey και το “Alligator Aviator…” είναι καρμπόν από την εποχή του ηλεκτρισμένου Monster κτλ. Το παιχνίδι παίζεται και αλλιώς : Το All the Best είναι το What’s The Frequency Kenneth και το Turn You Inside Out. To Uberlin είναι το Drive και το The One I Love, ή μάλλον είναι το Low και το Bittersweet Me. Όπως θες κάνεις την αντιστοίχηση. Το σίγουρο είναι πως τα τραγούδια είναι απολαυστικά και έχουν καθαρή και πλούσια παραγωγή. Οι REM είναι σε φόρμα, έχουν ξανά αέρα φρεσκάδας και δεν ακούγονται καθόλου βαρετοί – για πρώτη φορά από την εποχή του “Up“. Όμως η επιτυχία των τραγουδιών βρίσκεται δυστυχώς στο γεγονός ότι διασκευάζουν καλά τον εαυτό τους.

Το «this is what we do» ξαφνικά δεν μου ακούγεται σαν άμεσο statement υπεροχής, αλλά σαν μια ένοχη ομολογία μιας “ανυμπόριας” για το ένα «βήμα μετά», μιας αδιαφορίας για το όποιο ρίσκο έχει η εξερεύνηση από ένα συγκρότημα που έχει στρογγυλοκαθίσει στα γαλόνια των τριάντα χρόνων εμπειρίας. Ξαφνικά όμως έρχεται ένα εξαιρετικό τραγούδι που αναπτερώνει τις ελπίδες μου για κάτι τολμηρό. Κάτι που θα κάνει επιτέλους τον Stipe να ξετυλίξει την ανήσυχη πλευρά του. Είναι το ανέλπιστα σκοτεινό και στοιχειωμένο Blue… Τι κρίμα όμως, είναι το τελευταίο τραγούδι του album. Σε 5 χρόνια πάλι ίσως…

 

Back to the 70’s

Gregg Allman

Low Country Blues

Ένα μεγάλο μέρος της επιτυχίας της ταινίας Crazy Heart, ήταν πως στον χαρακτήρα του Bad Blake που υποδύονταν ο Jeff Bridges, μπορούσαν να κάνουν adapt εκατοντάδες ξεχασμένοι και διάσημοι λευκοί bluesmen και countrymen από τα 70’s, που μερικές δεκαετίες μετά αν δεν τους εμποδίζει η μπυροκοιλιά και δεν σέρνονται, ονειρεύονται να πιάσουν ξανά κιθάρα και να έχουν μια δεύτερη (άλλοι μια τρίτη ή τέταρτη) καριέρα. Την μουσική επιμέλεια των τραγουδιών του fiction χαρακτήρα Bad Blake και το soundtrack του Crazy Heart έκανε ο T-Bone Burnett ο οποίος κάνει το ίδιο για τον Gregg Allman. Ο ακούραστος T-Bone μετά από το album του Elton John και του Leon Russell στο The Union, είναι ο υπεύθυνος για τη real life αναβίωση μετά από δεκαετίες ενός μέλους των άτυχων και θρυλικών Allman Brothers. Στη ψηφιακή εποχή του fast selling, έχει μια ρομαντική αξία ο σοφός γερόλυκος με τη κιθάρα που «καθάρισε», επιβίωσε από τις καταστροφές και από τον εαυτό του, και τα λέει μέσα από τη ψυχή του. Τα έντεκα σκουριασμένα κομμάτια από τις ρίζες του rhythm ‘n’ blues ξαναπαίρνουν ζωή με «καπνισμένες» εκτελέσεις, διακριτική χρήση πνευστών, καλή rhythm section και καλεσμένο τον Dr.John στο πιάνο να δίνει ιδιαίτερες πινελιές στην old school αισθητική. Λιγότερο southern rock απ’ ότι φαινόταν αρχικά και περισσότερο electric blues, το album είναι έντιμο, έχει πάθος και οι μουσικοί του έχουν βαθειά γνώση της παράδοσης που υπηρετούν. Ήδη ο T-Bone συνεχίζει την αποστολή του και ολοκλήρωσε την παραγωγή στο comeback album του Steve Earle που βγαίνει το Μάιο. Respect.

Advertisements

About InfluencesOnly

a television version of a person with a broken heart
This entry was posted in 3, Music. Bookmark the permalink.

2 Responses to 3 Nostalgic Albums

  1. tatiana says:

    αποκλειστικα περι Blue ο λογος

    κατι ειναι ζωντανο ακομα. σχεδον 10 χρονια μετα ο Stipe καταφερε να με κανει ν’ανατριχιασω ξανα. ο,τι λατρευα στην καλλιτεχνικη του υποσταση ειναι μαζεμενο εδω. κ ας ειναι e-bow the letter #2. η patti τον εξιταρει. τον φερνει σιγουρα σε επαφη με τον πιο αγνο κ αδρο εαυτο του.
    μετα απο τοσα χρονια αυτοδιασκευων -πλην ομως αρκετα τιμιων κ αξιοπρεπων, νομιζω, αν σκεφτουμε παραλληλα παραδειγματα τυπου U2- το blue ειναι επιτελους παλι ενα τραγουδι αυτοβιογραφικο, ονειρικο, αυτιστικο, beatnik, αμφισημο, με μασημενους στιχους, μ’ενα απλο κ επαναλαμβανομενο μελωδικο αξονα γυρω απ΄τον οποιο στροβιλιζονται οι σαν ξορκι ειπωμενες λεξεις, οχι για να ειναι καλαισθητο, οχι για να ειναι ευπεπτο, οχι για να ειναι κατανοητο, αλλα μονο για να βγει απο μεσα του. απο μεσα μας. κ μεσα απ’αυτο το παραληρημα φιλτραρονται κ ξαφνικα μεταφραζονται σε λεξεις τετοιες αρρητες σκεψεις κ αληθειες.. I still roll with the shout of a character I was married to today/ I try to see outside myself/ I understand the eyes/ Excuse all the highs/ Sorry/ I am sorry/ Ha ha

    κ ειναι ξανα εδω εκεινη η παραθεση σκηνων κ συναισθηματων χωρις ιχνος δραματοποιησης, μαλλον με επιφανειακη απαθεια θα ελεγα, που τελικα αβιαστα, σε παραλυουν.. Blue, blue, blue, blue, blue, blue, blue blue, blue, blue, blue, blue. Naked and blue. Breathing with you. Touch. Change. Shift. Allow air. Window open. Drift. Drift away. Into now.

    μεχρι να λυθουν τα μαγια. αυτη τη φορα ομως, το ξορκι επιασε. Cinderella boy/ You lost your shoe/ Cinderella boy/ Your coach awaits

    η επαφη με ο,τι σε προσδιορισε, σε ξανακανει αληθινο.

    [το ανωθεν παραληρημα ειναι το ευχαριστω που εξ’αιτιας του post σου πρωτακουσα το Blue]

  2. Αν βγάζει τέτοια τραγούδια ας βγάλει και E-bow the letter 3 παρακαλώ.
    Μου λείπει αυτός ο Stipe. Αυτός που με “στέλνει” με τα λόγια :I don’t mark my time with dates, holidays, faded wisdom, locked karma holders, Convenient, I am made by my times, I am a creation of now, Shaken with the cracks and crevices, I’m not giving up easy, I will not fold,I don’t have much,But what I have is gold.
    Έτσι απλά, με παραμόρφωση στη φωνή, βγάζει επιτέλους το “είναι” του σαν σύγχρονος Allen Ginsberg, σα μανιακός ποιητής που όπως λέει θέλει να κάνει περήφανους τον Whitman και την Patti Lee και όλο το κόσμο. Καταλαβαίνω όσα γράφεις. (οι 15 σερί ακροάσεις του Blue δεν είναι λίγο πράγμα).

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s