The King Of Limbs

Με ένα σατανικό timing, τη μέρα που οι Arcade Fire έπαιρναν και το τελευταίο βραβείο που θα μπορούσαν να πάρουν στην υφήλιο και ανακηρύσσονταν (στατιστικά μόνο) σαν οι νέοι «kings of the universe» του ροκ, οι Radiohead ρίχνουν τη βόμβα πως το 8ο album τους κυκλοφορεί σε πέντε μόλις μέρες. Κανένα promo, κανένα talk-show κανένας σχεδιασμός περιοδείας. Όλο το σαρωτικό hype των «ιστοριών για προάστια» μπαγιάτεψε σε λίγες ώρες. Η σκληρή πραγματικότητα των αντανακλαστικών της μουσικής μπλογκόφαιρας.

Το follow up στο πολύ καλό In Rainbows έσκασε αναπάντεχα. Είναι τέτοια η πειραματική φύση του King Of Limbs που μπορεί να καθίσει ποικιλοτρόπως στα αυτιά των ακροατών. Ανάλογα με τις προσδοκίες τους και το τι θέλουν να πάρουν απ’αυτό, και όχι με το τι είναι διατεθειμένα να μοιραστούν οι δημιουργοί των οκτώ νέων τραγουδιών. Οι Radiohead έχουν πέσει σε μια μεγάλη παγίδα καλλιτεχνικού σνομπισμού μετά το ΟΚ Computer που κι εδώ δίνει βροντερό παρών. Έχουν από τη μια τη ψευδαίσθηση πως η (ετοιμοθάνατη έστω) μουσική βιομηχανία πρέπει να βγάλει το σκασμό μπροστά στην ψηφιακή επαναστατικότητά τους, και όλα τα συγκροτήματα του κόσμου πρέπει να κάτσουν και να κρατήσουν σημειώσεις για τι σημαίνει επίκαιρη και ανήσυχη μπάντα. Στη πραγματικότητα είναι όντως πολύ σπουδαίοι και σημαντικοί για την εποχή που σφράγισαν. Κάθε νέο βήμα τους έχει ξεχωριστή βαρύτητα. Το γεγονός ότι το «ξέρουν», ή πιο σωστά ότι το «πουλάνε» (όχι εμπορικά όσο στυλιστικά) είναι και η λεπτομέρεια που αποξενώνει σε συναισθηματικό επίπεδο τον ψύχραιμο ακροατή που ψάχνει μάταια να κρατηθεί από ένα ρεφρέν που να τραγουδιέται… μάλλον ένα ρεφρέν γενικότερα.

Δεν υπάρχουν μεγάλα τραγούδια στο album που να σε κάνουν αυτόματα να φαντάζεσαι πως θα ακούγονται live. Αντίθετα υπάρχουν σκόρπιες ιδέες, μια άκρως γοητευτική ατμόσφαιρα, φροντισμένη παραγωγή και πειραγμένες dubstep πλάτες στα τραγούδια. Σαν να δημιουργήθηκαν σ’ ένα ξέφρενο stream-of-consciousness στο studio από ασύμμετρους ρυθμούς και ηχητικά πειράματα. Το πρόβλημα επιδεινώνει ο γνώριμος λυρισμός στα αποστασιοποιημένα φωνητικά που συρρικνώνουν κάθε επικοινωνιακή διάθεση του album. Σαν να επιμένει να τραγουδάει ο Thom Yorke πάνω στο τραγούδι που ακούει στο μυαλό του και όχι πάνω σε αυτό που ακούμε και εμείς. Από την άλλη αυτό ήταν και μέρος της γοητείας τους τα τελευταία δέκα χρόνια για τους σκληροπυρηνικούς followers και όσους αποθεώνουν από κεκτημένη ταχύτητα μέχρι και το τελευταίο b-side τους σαν αριστούργημα. Έτσι… μόνο και μόνο επειδή φέρνει τη σφραγίδα τους. Όσοι τους έβρισκαν ματαιόδοξους και pretentious θα βρεθούν μπροστά σε μια δυσάρεστη έκπληξη. Όσοι θεώρησαν το hypno-groove του διδύμου Kid A και Amnesiac ως τομή στα μουσικά στυλ, πιθανόν να εκστασιαστούν με άλλο ένα ταξίδι στο υποσυνείδητο που επιχειρεί ο Yorke.

Εγώ είμαι κάπου ανάμεσα, με τη ζυγαριά να γέρνει προς την αποξένωση που μου προκαλεί η ενοχλητική αίσθηση πως σε όλη τη διάρκεια του album (36 μόλις λεπτά) το συγκρότημα αρνείται να «προσγειωθεί» έστω για λίγο σε ανθρώπινο επίπεδο και αισθάνομαι ότι επιμένουν να κοιτούν το κοινό από ψηλά. Τα τραγούδια ζουν μια χαρά στο δικό τους σύμπαν ακόμα και αν δεν βρουν ποτέ αποδέκτη. Οι στίχοι του Yorke στο Separator (πόσο εύστοχο) που κλείνει το album αναφέρουν “I’m a fish now, out of water“. Έτσι νιώθω σε κάθε ακρόαση του album, ακόμα κι όταν καμιά φορά την απολαμβάνω.

Advertisements

About InfluencesOnly

a television version of a person with a broken heart
This entry was posted in Music. Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s