Thoughts (Part 2) / Subhumans

Αυτή είναι η πρώτη και η τελευταία φορά που θα «βρωμίσω» αυτό το blog με το ξεφτιλισμένο θέμα του ποδοσφαίρου.

Είτε με αποστασιοποιημένο ενδιαφέρον, είτε με πάθος, παρακολουθώ είκοσι χρόνια το ποδοσφαιρικό πρωτάθλημα. Έκανα φίλους και συναναστράφηκα μέσα απ’αυτό. Στην Αθήνα, την εποχή που μεγάλωνα εγώ, εκτός από την περιοχή που ζούσες, η συνθήκη κατανομής φιλάθλων ήταν η εξής : αν θαύμαζες τον Σαραβάκο γινόσουν Παναθηναϊκός, αν σου άρεσε ο Αναστόπουλος γινόσουν Ολυμπιακός και αν προτιμούσες τον Θωμά Μαύρο γινόσουν ΑΕΚ. Κατάλαβα ότι αγαπούσα τον Παναθηναϊκό για πρώτη φορά όταν τον είδα να αγωνίζεται και να κερδίζει τη Γκέτεμποργκ το 1991 στο ΟΑΚΑ. Αυτά για την ιστορία. Το Σάββατο που πέρασε, το ενδιαφέρον μου για το Ελληνικό πρωτάθλημα τελείωσε οριστικά.

Ο λόγος δεν είναι για ένα «ντέρμπυ», για ένα χαμένο ματς, για τα κλισέ περί δυσφήμισης του αθλητισμού που αναπαράγουν τα χρεοκοπημένα ΜΜΕ. Έχω δει πολλές ήττες και με μεγάλα σκορ. Ποτέ δεν με σόκαρε η βία στη κερκίδα. Σχεδόν μου προκαλούσε ενδιαφέρον. Δεν μιλάω για τις χυδαιότητες που έλαβαν χώρα σ’ ένα γήπεδο, ούτε για αλλοίωση αποτελεσμάτων, ούτε για την υποτίμηση νοημοσύνης από σπήκερ-παπαγαλάκια και τηλεοπτικούς σκηνοθέτες, ούτε για τα τσιράκια παραγόντων και εφοπλιστών που επαγγέλλονται διαιτητές και επόπτες. Αυτά τα έχουμε ξαναδεί. Δεν αναφέρομαι στις 4.500 χιλιάδες κροτίδες, αεροβόλα και καπνογόνα (ένα για κάθε πέντε άτομα) που έπεφταν για δυο ώρες στα κεφάλια και τα πόδια 11 ανθρώπων. Δεν αναφέρομαι καν στα ακραία ρατσιστικά συνθήματα για ένα μαύρο ποδοσφαιριστή που έκανε το λάθος να αγωνιστεί στην Ελλάδα.

Υπάρχει κάτι σάπιο στο ποδόσφαιρο. Ένας κακοήθης όγκος στην αθλητική υγεία. Μια άσχημη πληγή με πύον. Είναι το «κατεστημένο» του Ολυμπιακού και το σύστημα ανθρώπων που περιφρουρεί αυτή την εστία μόλυνσης και που παράγει το νέο εμπορεύσιμο προϊόν : τον …«γαύρο» που ξηγείται με τσαμπουκά, Πειραιώτικα και Πασαλιμανιώτικα (ναυτία…).Η εναντίωσή μου απέναντι και στον τελευταίο οπαδό της ομάδας του Πειραιά δεν είναι πια θέμα αγωνιστικών αντιπαραθέσεων. Είναι ζήτημα ηθικό και καθαρά ιδεολογικό. Είμαι εχθρός ενός οπαδού του Ολυμπιακού με κόκκινο κασκόλ που είναι κρεμασμένος στα κάγκελα της θύρας 7 για τους λόγους που είμαι εχθρός με έναν Χρυσαυγίτη με σβάστικες. Είμαι εχθρός με έναν οικογενειάρχη που βλέπει μπάλα από την τηλεόραση και πανηγυρίζει το πρωτάθλημα και την «επιβολή» του προέδρου απέναντι στους «πελάτες» και τις «κότες», για τους ίδιους λόγους που είμαι εχθρός με κάποιον Νεοέλληνα που έχει την πεποίθηση πως μια νέα χούντα συνταγματαρχών θα βάλει σε τάξη το παραπαίων κράτος.

Μιλάω ένα προκλητικό και υπέρβαρο ανδρείκελο που επαγγέλλεται «πρόεδρος σωματείου», που κυκλοφορεί με στρατό ασφαλείας και “yes men”, επικίνδυνο για τη κοινωνία και με έντονα τα συμπτώματα ψυχασθένειας πάνω του. Μιλάω για τους κατ’ επάγγελμα τραμπούκους, για τις τακτικές καταστροφής που εμφυτεύονται στους αμόρφωτους teenager που σπάνε το θέατρο Τέχνης του Κουν. Μιλάω για τις άγριες επιθέσεις προς αθλητές από μπράβους των σκυλομάγαζων και πορτιέρηδες των στριπτιζάδικων του Πειραιά που είναι εξέχοντα μέλη της Θύρας 7 και τη μέρα εργάζονται σαν security στο Γ. Καραϊσκάκης. ΌΧΙ, δεν συμβαίνουν παντού αυτά. ΔΕΝ τα έχουν κάνει αυτά όλες οι μεγάλες ομάδες. ΔΕΝ είναι όλοι τα ίδια σκατά. Αυτός ΕΙΝΑΙ ο Ολυμπιακός. Αυτά είναι τα ιδανικά που χτίζει ΜΟΝΟ ο Ολυμπιακός και γι’ αυτό γίνεται αγαπητός από τη μεγάλη μάζα των «αρρώστων». Με τον ίδιο τρόπο που ένας skinhead φασίστας ελκύεται από το metal core και το hard core και όχι από την folk ή την pop ας πούμε.

Το 100% «στημένο» ντέρμπι του περασμένου Σαββάτου εκθέτει χαρακτήρες, βγάζει στην επιφάνεια την αρρωστημένη παθογένεια του μέσου Ολυμπιακού. Η κρεατομηχανή της Θύρας 7, το μαυσωλείο της «Παράγκας» του Θωμά Μητρόπουλου, το χωνευτήρι για καμένα χαρτιά στο Νέο Φάληρο, η μεγάλη ερυθρόλευκη αγκαλιά για υπανάπτυκτους του Σάββα Θεοδωρίδη, η χαρά του στρατόκαυλου από το Ρέντη, το υγρό όνειρο του μικρομεσαίου φασίστα, η αμορφωσιά του «Άντε Γεια!», το παρακράτος του Γκαγκάτση, το λοβοτομημένο μυαλό του θεατή του TV Magic, ο κρετίνος αναγνώστης του Γαύρου και του Πρωταθλητή με προστυχιές, μαϊμούδες και πίπες Herb. Η δυσοσμία. Ο Θρύλος των γηπέδων. Ο εμετός. Το «τέλος».

Advertisements

About InfluencesOnly

a television version of a person with a broken heart
This entry was posted in General. Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s