Thoughts (Part 1) / Culture for Free

Δεν πιστεύω πως ανήκω στις τάξεις των nerds ή των πωρωμένων με την pop κουλτούρα, πολύ περισσότερο στη (γεμάτη συμπλέγματα κατωτερότητας) hipster κοινότητα. Υπήρξα όταν είχε νόημα. Όταν ήταν υγιές το αίσθημα πως ανήκεις σε μια ξεχωριστή φυλή ανθρώπων που έβλεπε λίγο αλλιώς τα πράγματα. Όταν είχε σημασία να απαριθμείς τα αγαπημένα σου obscure sci-fi θρίλερ και οι διαφωνίες ήταν σοβαρό ζήτημα. Them! ή The Day The Earth Stood Still; Santa Sagre ή Erasehead; Poltergeist ή Christine; Όταν υποχρεωτικά άκουγες goth, post punk, και new wave, όταν οι βιντεοκασέτες του John Woo και τα slasher movies είχαν την ίδια σπουδαιότητα με τις ταινίες του Orson Welles και του Godard. Έτσι έπρεπε άλλωστε. Όταν όφειλες να είχες αποστηθίσει τους στίχους του Ian Curtis αλλά και να ξέρεις από τη καλή και την ανάποδη τα τραγούδια του Rocky Horror Picture Show, όπως και τον θλιβερό μονόλογο του Roy Batty από το Blade Runner. Όταν κάποιοι πιτσιρικάδες βαριόμασταν με τα εξώφυλλα των περιοδικών που έπηζαν στον Springsteen και τη Madonna και τα walkman μας είχαν μασήσει τουλάχιστον μια κασέτα του soundtrack του Repo Man. Όταν βλέπαμε καθημερινά Monty Python, και η γλώσσα τους μετατρέπονταν σε κώδικα επικοινωνίας που κανείς άλλος δεν είχε. Όταν ακόμα υπήρχαν διαφωνίες του στυλ «οι Nirvana ή οι Tad θα κάνουν μεγαλύτερη επιτυχία;» Οι geeks του Star Trek και οι weirdoes του Outer Limits. Όταν δεν ήμασταν τόσο κυνικοί για να έχουμε τον όρο guilty pleasure στο λεξιλόγιό μας.

Έπαιζε κάποιο ρόλο το ότι όσο πέφταμε με τα μούτρα στα είδωλά μας, άλλο τόσο ήμασταν στη δίαιτα για πολύ καιρό. Περιμέναμε τρεις μήνες για να έρθουν στα χέρια μας τα πρώτα επεισόδια του Twin Peaks και ένα χρόνο ο πιλότος των X-files. Περιμένοντας την επανέκδοση του album είχες καιρό να εμβαθύνεις, να δεθείς και να αφομοιώσεις. Βλέπω άλλοτε με ευγνωμοσύνη άλλοτε με σκεπτικισμό το μαγικό torrent με το οποίο σε λίγες ώρες μπορώ να κατεβάσω όλα τα hip hop τραγούδια μιας δεκαετίας και σύσσωμα μουσικά ρεύματα μέχρι το τελευταίο τραγούδι που κυκλοφόρησε. Κάθε τραγούδι που έγραψαν οι Beatles με κάθε alternate take μαζί με κάθε διασκευή που έγινε σε αυτά με όλα τα alternate takes όλων των διασκευών καταβαίνουν με ένα πάτημα στο και αποθηκεύονται στο nano iPod που είναι σε μέγεθος μικρού αναπτήρα.Το απεριόριστο rapidshare φορτώνει τόνους από τραγούδια που νομίζεις ότι κάποια στιγμή θα ακούσεις πραγματικά.

Ας τα πάρω από την αρχή. Ας αρχίζω από αυτά που πιστεύω. Η υπερκατανάλωση και οι αποθήκευση πληροφορίας δεν φανερώνει και αγάπη στο αντικείμενο. H μυθολογία του Lost δεν είναι cult. Τα χιλιάδες websites και forum με αναλύσεις, spoilers, trolls και haters και fan boys δεν συσπειρώνουν ένα αόρατο σκληροπυρηνικό community. Τα Tweets δεν είναι η νέα κριτική μουσικής, οι συγκεντρωτικές βαθμολογίες στο Rotten Tomatoes δεν επιτρέπεται να αντικαθιστούν τη προσωπική σκέψη, οι αναρτήσεις τραγουδιών στο facebook από links τρίτων δεν είναι ανταλλαγή μουσικής και απόψεων, τα ανούσια “like” στις «σελίδες» δεν είναι ενδεικτικό της δημοτικότητας. Ο “ταινιοφάγος” δεν αγαπάει απαραίτητα τον κινηματογράφο. Κάποιος που είναι κινητή εκγυκλοπαίδεια από γνώσεις δεν έχει απαραίτητα και την καλύτερη αντίληψη στα πράγματα. Ο κάτοχος πεντακοσίων terabyte με mp3 δεν αγαπάει απαραίτητα τη μουσική. Όταν ταινίες υπάρχουν αυτούσιες στο You Tube, όταν στο λεξιλόγιο υπάρχουν πια όροι όπως x-vid, cam, R-5, screener, dvd rip, και seeders, η κινηματογραφική απόλαυση έχει χαθεί ανεπιστρεπτί από τη συλλογική συνείδηση. Το ακατάπαυστο file sharing των καταναλωτών εικόνων και ήχων δεν αποδεικνύει πως υπάρχει ενεργό και διψασμένο κοινό. Ποιος χέστηκε… Σίγουρα όχι αυτοί που βλέπουν ταινίες σε online streaming. Και όχι μόνο τις ταινίες… αλλά τις κομμένες σκηνές, τα bloopers και τα easter eggs με bonus σκηνές. Ολόκληρες τηλεοπτικές σαιζόν στο iTunes, ολόκληρα αρχεία κινηματογραφικών studio στο I Phone με ένα κλίκ. Μήνες πριν κυκλοφορήσουν τα album, έχουν ήδη βγει τα remix, τα mashups και οι πειρατικές διασκευές on line. Με το που θα κυκλοφορήσει επίσημα τo album θα έχει ήδη ξινίσει και μερικά bootlegs από κινητό τηλέφωνο στο my space θα αναζωπυρώσουν λίγο το ενδιαφέρον.

Η ιδέα της επιστροφής στις «ένδοξες μέρες» μου είναι απωθητική εξ’ ορισμού. Ποιος θέλει να ξαναζήσει την εποχή που τα σκάγαμε χοντρά για να έχουμε νέο b-side που δεν χώρεσε στο album και μπήκε στο πρώτο single. Δεν θέλω καθόλου να ξαναζήσω μια εποχή του θλιβερού «Ραντεβού το Σεπτέβρη» έξω από τους κινηματογράφους στη Βουλιαγμένης. Αν ξαναδώ μασημένη βιντεοκασέτα ή ακούσω κακογραμμένο mixtape που τρώγονταν τα τελευταία δευτερόλεπτα του fade out δεν θα συγκινηθώ, αντίθετα νομίζω πως θα πάθω κατάθλιψη.

Όμως όσα λέγονται και αναλύονται στο forum με τις αναλύσεις για κάθε επεισόδιο του Wire δεν είναι και πολύ διαφορετικά από τις παρέες που πίστευε πως ήξερε τι ακριβώς συνέβη στο Prisoner. Τα πράγματα απλώς είναι πιο μαζικά. Δεν είναι το προϊόν ή οι συνθήκες, αλλά είναι οι φρενήρεις ρυθμοί που η σύγχρονη pop κουλτούρα απορροφάται από τον κόσμο. Μπορεί η ιστορία να έχει πάψει να γράφεται και οι pop μεσσίες να έχουν πάψει να χτίζονται, αλλά κανείς δεν μπορεί να ξέρει πως αλλάζει ο προσωπικός κόσμος ενός νέου πίσω από τους τοίχους του διαμερίσματός του. Τα έντιμο blogging ας πούμε έχει περισσότερη ενημερωτική δύναμη από τα ευτελή media που απευθύνονται κυρίως σε αμόρφωτους. Η ελευθεριότητα στην επιλογή πληροφορίας μας γλυτώνει και από την καθεστωτική λογική της κατευθυνόμενων media που παίζουν το παιχνίδι του κέρδους. Αν το καυτό θέμα της σημερινής pop είναι οι ζαρτιέρες της Lady Gaga και ο Justin Beiber, αυτό δεν είναι και πολύ διαφορετικό από όσα φάγαμε στη μάπα από τους Stock, Aitken & Waterman. Τα αναπτυσσόμενα cult και το uncool attitude που τα συνοδεύει μπορεί να έχουν πεθάνει αλλά η ανάγκες που τα γέννησαν δεν έχουν φύγει. Το πρόβλημα είναι στην ψευδαίσθηση της ψηφιακής κοινοκτημοσύνης και στις ταχύτητες που μουδιάζουν το αισθητήριο ενός φρέσκου αυτιού ενός teenager αντί να το συστήσουν σταδιακά σε έναν ωκεανό από εμπειρίες που τον περιμένουν.

To Be Continued…

Advertisements

About InfluencesOnly

a television version of a person with a broken heart
This entry was posted in General. Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s