Take The Money And Run

Το Αμερικάνικο box office έζησε μέρες θριάμβου το 2010 αν και ο κόσμος που πάει σινεμά είναι λιγότερος. Από τη μια η επιτυχία των ταινιών εξακολουθεί να καταμετράται σε δολάρια και όχι σε αριθμό θεατών με αποτέλεσμα οι αυξήσεις στην τιμή του εισιτηρίου να διαστρεβλώνουν την εικόνα. Από την άλλη, πάντα σε εποχές κρίσης και οικονομικής καταπίεσης, η ψυχαγωγία αποκτά ζωτικό ρόλο.

Τώρα που ο πήχης των ποιοτικών απαιτήσεων του mainstream κοινού είναι στο πάτωμα, υπάρχουν μερικοί τρόποι να κονομήσει χοντρά κάποιος παραγωγός μέσα στο 2011.

Αυτοί είναι οι πιο έξυπνοι τρόποι σήμερα για να τα πιάσει κάποιος χοντρά στο Χόλυγουντ και να φύγει (νύχτα κατά προτίμηση) πριν τον πάρουν χαμπάρι.

1ος τρόπος

Κάνε το πιο αδιάφορο και κακό B movie (ή C movie ή D movie…) και μετέτρεψε το σε 3D.

Δυστυχώς ελάχιστοι πιτσιρικάδες θεατές εκτιμούν την κινηματογραφική σκουπιδολαγνεία σήμερα. Ελάχιστοι εκτιμούν την αξία των B-movies, βρίσκουν γοητεία στις φθαρμένες κόπιες, στα άβολα καθίσματα των παλιών κινηματογράφων με τους «χασάπηδες» προβολατζήδες. Δεν θεωρείται movie date πια ένα slasher θρίλερ ή μια φτηνή exploitation περιπέτεια με κακούς διαλόγους και άγνωστους ηθοποιούς.  Στα multiplex της μαζικής παραγωγής των ποπ κορν και νάτσος, το κοινό νομίζει ότι βλέπει b movies στις πανάκριβες και καλογυαλισμένες παραγωγές που βασίζονται σε μελέτες μετά από preview screenings και τα σενάριά τους έχουν γραφτεί βασισμένα σε στατιστικές κοινού και ηλικίας μετά από έρευνα αγοράς και target groups. Όπως ο δήθεν χαβαλές τρόμου του Piranha 3D, με τις δανεικές γκόμενες από τα βίντεο κλιπ του Snoop Dogg με τα μαγιό, ή όπως το Jack Αss 3D με αστεία με σκατά, κωλοτούμπες, εμετούς, και κουτουλιές σε τοίχους. Όλα σε τρεις διαστάσεις για να τα σκάνε στο διπλάσιο εισιτήριο. Τα ταμεία σπάσανε και στις δυο περιπτώσεις!

2ος τρόπος

Κάνε ένα κοινωνικό στόρι με έναν κατά λάθος κατηγορούμενο ήρωα που πασχίζει να δικαιωθεί.

Το μοτίβο του άδικα κατηγορούμενου ήταν μια από τις μεγάλες εμμονές του Χίτσκοκ, όμως ήταν βασισμένο στη λογική του σασπένς, τους μηχανισμούς ταύτισης του θεατή και την αόρατη απειλή. Από τη στιγμή που πέτυχε το κόλπο με το «Φυγά», το πήραν πρέφα όλοι και έγινε μια από τις μεγάλες σιγουράντζες της κατηγορίας «κοινωνικού δράματος». Η συνταγή περιλαμβάνει έναν clean cut και οικογενειάρχη ήρωα που ζει το Αμερικάνικο όνειρο μέχρι που οι συγκυρίες, η κακιά τύχη ή κάποιου τύπου προδοσία, θα του φέρνει τα πάνω κάτω. Σκοπός της ταινίας είναι η ταύτιση μέχρι αηδίας με τον ήρωα-πρότυπο που θα κάνει τα πάντα και θα αφιερώσει όλη τη ζωή του για να ξαναβρεί την οικογένειά του. Όπως ο Russell Crowe στο The Next Three Days που θα προσπαθήσει να βγάλει την άδικα κατηγορούμενη γυναίκα του από τη φυλακή. Στο ρόλο του «Morgan Freeman της ταινίας», που ως έμπειρος και σοφός θα του δώσει οδηγίες και συμβουλές για την απίθανη απόδραση, ήταν ο Liam Neeson. Πάντα δίνει μια δόση «σοβαρότητας» ένας τέτοιος ρόλος. Όπως η Naomi Watts στο Fair Game που θα αποκαταστήσει το όνομά της όταν τα ιδανικά της σαν αμερικανίδα κατάσκοπος (και  όμως) θα προδοθούν από την κακιά CIA. Ή όπως η Hilary Swank στο πιο λαϊκό Conviction, που θα γίνει μέχρι και δικηγόρος (?) για να αθωώσει τον αθώο αδερφό της. Στόχος είναι να είναι όλα τόσο crystal clear, τόσο μονοδιάστατα και όσο πιο λαϊκά γίνεται έτσι ώστε αν δεν έρθει η δικαίωση στο φινάλε, ο κόσμος να θέλει να ανέβει στην οθόνη να σκίσει το πανί με τα χέρια του. Αν έχει και κοινωνικό σχόλιο για την άδικη κοινωνία χτυπάει και Όσκαρ στη καθισιά του. Ιδανικοί για leading role οι Tom Hanks, και Harrison Ford.

3ος τρόπος

Κάνε μια κωμωδία με… κωμικούς που δεν είναι πραγματικά αστείοι. Αλλά έτσι ακούγεται…

Οι κορυφαίοι στη λίστα των ηθοποιών που μπορούν να κάνουν μια κωμωδία να βγάλει πολλά εκατομμύρια από το πρώτο τριήμερο κιόλας, είναι ο Steve Carel και ο Seth Rogen. Η ταινία τους θα υπόσχεται άφθονα γέλια που θα προσφέρει απλόχερα ο πρωταγωνιστής της, με τις απίθανες περιπέτειές του (!). Όμως … υπάρχει ένα πρόβλημα, οι άνθρωποι δεν είναι αστείοι. Μπορεί να μη φάνε στη μάπα την ειρωνεία που τρώει ο Adam Sandler ή ο Jim Carrey από τους δήθεν ψαγμένους που τους θεωρούν ξεπερασμένους (όχι τόσο άδικα) αλλά μπορεί να θεωρηθούν «in» και αρεστοί ακόμα και στους δύσπιστους hipsters. Θυμίζω τις τρεις τελευταίες ταινίες τους : ο Rogen έχει κάνει το Zack and Miri Make a Porno, το The Green Hornet, και το Pineapple Express, το ένα χειρότερο από το άλλο. Ο Carel έκανε το κάκιστο Get Smart, και φέτος τα τερατουργήματα Dinner for Schmucks και Date Night. Άλλο να είναι αστείος κάποιος και άλλο να έχει «τη φήμη του αστείου» που καλλιεργεί το star system. H ταινία θα προλάβει να κόψει εισιτήρια πριν ο κόσμος καταλάβει ότι δεν είχε πλάκα. Για πιο ουσιαστικό χιούμορ τσεκάρετε τον Louis CK, τον Larry David, τον Ricky Gervais, τον Denis Leary , τον Will Ferrell ή ακόμη και τους Jonah Hill, Jason Segel και Bill Hader από νεότερους.

4ος τρόπος

Κάνε ένα θρίλερ με «χαμένο υλικό» που θα τους κόψει το αίμα.

Μια τέτοια ταινία τρόμου έχει το προνόμιο ότι γυρίζεται με πενταροδεκάρες. Άλλωστε είναι το μονταρισμένο υλικό που βρέθηκε στις βιντεοκάμερες απλών ανθρώπων, αφότου έπαθαν μεγάλο κακό. Έτυχε η κάμερα να είναι στο on, τι να κάνουμε τώρα… δεν κάνουμε υπερπαραγωγή στα σαλόνια μας. Μια τέτοια ταινία φτάνει να βγάζει μέχρι και 100 φορές το κόστος της. Είτε είναι θρίλερ με δαιμονισμένους όπως το The Last Exorcism, είτε πρόκειται για εσχατολογικές ταινίες με εξωγήινους όπως το Cloverfield, ή ταινίες τρόμου με μεταφυσικά φαινόμενα και φαντάσματα όπως το Paranormal Activity, ή και με ζόμπι όπως το Rec και το Diary of The Dead. Πάντως το στυλάκι του Blair Witch Project αναπαράγεται μια χαρά. Τώρα φοριέται και σε κοινωνικό σχόλιο για τους κινδύνους του internet όπως στο Catfish. Σε λίγο τα αυθεντικά home movies θα πουλιούνται για να δημιουργήσουν μια νέα μορφή reality και στις σχολές σκηνοθεσίας θα διδάσκονται τα μεγάλης διάρκειας πλάνα με hand cam στο on/off και rec και erase ανάμεσα στα takes.

5ος τρόπος

Κάνε μεγάλες ταινίες φαντασίας ιστορίες από τη μυθολογία και τα παραμύθια.

Για κάποιο λόγο, όσο χάρτινη και να είναι η παραγωγή, όσο άψυχα και να είναι τα εφέ, όσο κοροϊδία και να είναι το story, σπάνια αποτυγχάνουν εμπορικά οι ταινίες ιστορικής και μυθολογικής φαντασίας. Τα ξαδέλφια των τριακοσίων του Λεωνίδα και τα παραμύθια που θέλουν να γίνουν Χάρι Πότερ γέμισαν τις αίθουσες με αμφιβόλου γούστου ταινίες. Ευτυχώς υπάρχουν οι ταινίες baby sitter όπως το Prince Of Percia. Τα παιδιά τώρα θα μπορούν για δυο ώρες να κάθονται ήσυχα. Πλέον μπορούν επιτέλους οι μεγάλοι να ψωνίσουν ή να πιούν κανένα καφέ με την ησυχία τους. Οι πόλεμοι των αρχαίων Θεών στο Percy Jackson & the Olympians κρατούσαν δυο γεμάτες ώρες. Κάτι λιγότερο ήταν η διάρκεια του Clash of The Titans. Σε αυτό το είδος διαπρέπει ο Nicolas Cage τελευταία, που όταν δεν παίζει σε ταινία που γκαζώνει με αυτοκίνητα, αφήνει 80’s χαίτη και ασχολείται με μάγους σε «υπερπαραγωγές» όπως Season Of The Witch ή το The Sorcerer Apprentice.

6ος τρόπος (και καλύτερος)

Κάνε μια ταινία βασισμένη σε έναν ήρωα εγκλωβισμένο για μιάμιση ώρα σε κατάσταση ανάγκης.

Αυτός που έβαλε τον Ryan Reynolds σε ένα φέρετρο με ένα κινητό τηλέφωνο (που είχε σήμα βέβαια) χρεώθηκε με μια από τις επιτυχίες της χρονιάς. Η κλειστοφοβία είναι το πιο φτηνό σκηνοθετικό εφέ. Το σκηνικό είναι το μαύρο σκοτάδι και ένας τύπος αναπνέει βαριά χτυπώντας τα πόδια του. Το αποτέλεσμα είναι «τέχνη». Θρίλερ για γερά νεύρα… Μερικοί θα το πουν και πρωτοποριακό! Ακόμα καλύτερος είναι ο Danny Boyle που αντί να κάνει ένα ακόμα αριστούργημα (?) και από την Ινδία να μεταφέρει τη δράση στην Ιαπωνία (έτσι για ποικιλία) για να γυρίσει μια ανθρώπινη ιστορία με φόντο την τηλεόραση στο Τόκυο, όπου ένα πιτσιρίκι θα παίζει στον «Τροχό της Τύχης», πήγε και έβαλε τον James Franco σε μια χαράδρα, εγκλωβισμένο από μια κοτρώνα που του μάγκωσε το χέρι για 127 ώρες. Το αποτέλεσμα, μια πιθανή υποψηφιότητα για όσκαρ και πολλά κέρδη. Το κόλπο είναι απλό, low budget εκ των πραγμάτων, σε ένα χώρο (χωρίς κόστος σκηνικών), με έναν ηθοποιό (μια αμοιβή δηλαδή). Οι executives τρίβουν τα χέρια τους από ικανοποίηση, και έχουν καλλιτεχνικό άλλοθι καθώς πολλοί θα γράψουν οτι πειραματίζονται με τα όρια του σινεμά! Τι τα θες…

Advertisements

About InfluencesOnly

a television version of a person with a broken heart
This entry was posted in Article, Cinema. Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s