The Stinkers of 2010

Αφού είπαμε για τα καλύτερα album της χρονιάς, και η λίστα με τις καλύτερες ταινίες έρχεται στις 6 Ιανουαρίου (να δω τους Coen, τον Danny Boyle και κάνα δυο ακόμη, μή χάσω κανένα και τη πατήσω σαν το album του Twin Shadow που ακόμα μαστιγώνομαι), ακολουθεί η προσωπική ανασκόπηση στα χειρότερα album και στις χειρότερες ταινίες της χρονιάς.

Μερικά από τα πολλά πράγματα που μας ταλαιπώρησαν φέτος και δοκίμασαν το όρια της υπομονής μας γενικά.

Worst Movies of 2010

1) The Last Airbender

Είναι σχεδόν «επώδυνο» να παρακολουθείς το τελευταίο «πόνημα» του Shyamalan.  Πρέπει να το δει κανείς για να συνειδητοποιήσει τη μεγαλειώδη κενότητα του έργου. Ο Ινδός σκηνοθέτησε μια new age φούσκα ολκής με περιτύλιγμα nickelodeon περιπέτειας με φρικτό διάλογο (για άλλη μια φορά), απελπιστικά μονοδιάστατους ήρωες (για άλλη μια φορά) και ερμηνείες σχολικής παράστασης (για άλλη μια φορά), και σαν να μην έφταναν αυτά επέλεξε -σχεδόν σαδιστικά- να το γυρίσει σε 3D!

2) Eat Pray Love

Δεν θέλω καν να περιγράψω τι κάνει αυτό το ανοσιούργημα να μοιάζει τόσο απωθητικό από ιδεολογικής άποψης και μόνο, χώρια τα κινηματογραφικά κριτήρια. Η ηρωίδα και μαζί η συγγραφέας του βιβλίου που την επινόησε, με την αφέλεια που κουβαλάνε θα έκαναν μέχρι και τις ηρωίδες του Sex and the City να θέλουν να τις χτυπήσουν αλύπητα με τις louis vuitton τσάντες τους επειδή τις κούρασαν. Το σίκουελ θα πρέπει να λέγεται Shit Piss Puke.

3) Sex and the City 2

Μιας και μιλάμε για τις τέσσερις «αιώνιες» κολλητές, το παρεάκι των κάποτε συμπαθητικών (;) τηλε-ηρωίδων από τη στιγμή που τα σκήπτρα των σεναριογράφων ανέλαβαν οι μόδιστροι, μετατράπηκε σε τέσσερις σπαστικές «τσιρίδες» που τρέχουν με τα ψηλοτάκουνα στο Abu Dhabi. ‘Η σειρά σκότωσε κάθε ίχνος σπιρτάδας, πνεύματος και ανατρεπτικότητας που πολλοί θεωρούν πως είχε. Άλλοι πάλι θεωρούν πως δεν τα είχε ποτέ και απλά κατέστρεψε πολύ γυναικείο πλυθησμό ενώ στην ουσία μιλούσε για ντουλάπες και παπουτσοθήκες. Εγώ είμαι κάπου ανάμεσα. Αν είδες στο ταμείο εισιτήρια, είναι για τους ίδιους λόγους που είδες καράβι στο βουνό.

4) The Tourist

Ίσως να είναι η χειρότερη «κατασκοπική» (!) ταινία που είδαμε εδώ και χρόνια. Τίποτα δε λειτουργεί σε αυτόν τον κλαυσίγελο περιπέτειας και κοσμοπολίτικου ρομάντζου. Πρόκειται για αποτυχία σε κάθε επίπεδο. Η Angelina Jolie, πιο κρύα και ανέραστη από ποτέ παριστάνει την «μοιραία» με ένα εκνευριστικό σούφρωμα χειλιών, και ο Jonnie Depp, ο οποίος θα πρέπει να βγει από το απυρόβλητο κάποια στιγμή, είναι στο χειρότερο ρόλο της καριέρας του. Σημειώστε ότι έρχονται οι Πειρατές της Disneyland (και όχι της Disney) σε λίγους μήνες. Τρίζουν τα κόκκαλα του Χίτς…

5) Jonah Hex

To προβληματικό Comic Western μπαινόβγαινε στη μονταζιέρα σχεδόν μέχρι και μέρες πριν τη προβολή του για να μαζέψουν τα ασυμμάζευτα. Το τελικό φιλμ μοιάζει μισοτελειωμένο αλλά και χωρίς κανένα απολύτως λόγο ύπαρξης ώστε να του αξίζει και να τελειώσει. Επικρατεί απίστευτο χάος στη ταινία που κάνει το Wild Wild West να μοιάζει με το Ben Hur. Η Megan Fox έχει στο ενεργητικό της αυτό το χάλι το μαύρο και τα Transformers… Χμμμ…

6) Dear John / Letters to Juliet

Διπλό χτύπημα της Amanda Seyfried φέτος, η οποία μας έπρηξε στην αλληλογραφία. Θεωρητικά το πρώτο είναι μια ανώδυνη ρομαντική κωμωδιούλα για ανήλικα κοριτσόπουλα για το love story μιας ρομαντικής παιδούλας και ενός προβληματικού «σφίχτη» φαντάρου που ανταλλάσουν γράμματα, και το δεύτερο ένα παλιομοδίτικο κάρτ ποστάλ ρομάντζο -πληρωμένη διαφήμιση για τον τουρισμό στην Ιταλία- με ένα δήθεν μυστήριο γύρω από κάποιες ερωτικές επιστολές και ένα παλιό έρωτα. Αναγούλα…

7) Little Fockers

Το Fock the Fockers που έγραψε ο Pete Travers στο Rolling Stone τα λέει όλα. Ο Ben Stiller έχει «εξατμιστεί» κωμικά εδώ και καιρό και όσο για τον De Niro αναρωτιέμαι πόσο “μέσα” έχουν μπει με τα εστιατόριά του ή τι διατροφές πληρώνει για να χρειάζεται το ρευστό. Ο Dustin Hoffman είχε αρνηθεί το ρόλο γιατί του φάνηκε απαράδεκτο το σενάριο. Αφού του προσφέρανε περισσότερα χρήματα, δέχτηκε να γυρίσει δυο-τρεις σκηνές. Στο τελικό φιλμ οι σκηνές του φαίνονται τόσο ασύνδετες με την υπόλοιπη ταινία που σχεδόν προσβάλει τη νοημοσύνη μας.

8 ) Killers

Καλά το πάει η Katherine Heigl μετά το Knocked Up… Πρώτα το 27 Dresses(!), μετά το The Ugly Truth (!!), μετά το Life As We Know It (!!!),και τώρα το Killers. Μάλλον πρέπει να αλλάξει ατζέντη για το καλό της… ή καριέρα για το καλό μας. Ο Ashton Kutcher είναι πληρωμένος δολοφόνος, και αυτό το καλό κορίτσι τον ερωτεύεται. Χωρίς κανένα ίχνος ερωτικής χημείας, γεμάτο αληθοφάνειες και με γελοία πλοκή που δεν σε αφήνει να το απολαύσεις ούτε για χαβαλέ.

9) The Bounty Hunter

Μιλώντας για έλλειψη χημείας, η Jennifer Aniston ήθελε ντε και καλά το δικό της Mr. and Mrs Smith (ouch!) και με το ανάλογο gossip περί real life σχέσεων που το ακολουθεί. Δεν της βγήκε η συνταγή με το Breaking Up, ούτε και με το Bounty Hunter. Ο Daniel Craig θα ήταν λογικά busy οπότε ο Gerard Butler ανέλαβε τον πολλά βαρύ ρόλο του δικού της επικίνδυνου Mr. Big… Ω Θεέ μου…

10) Grown Ups

Τον λόγο που ξοδεύτηκαν 80 εκατομμύρια δολάρια για μια ταινία με τον ξοφλημένο Adam Sandler και για ένα κάκιστο καστ με τους Kevin James, Chris Rock, Rob Schneider, Colin Quinn, και David Spade κανείς δεν μπορεί να εξηγήσει. Κωμωδία “παλιοπαρέας” με ήρωες που σε κάποιους μπορεί και να φαντάζουν συμπαθητικοί, που στο τέλος θα μάθουν και κάτι ηθικά διδάγματα που τα μαθαίναμε στο σχολείο. Αυτές είναι οι ταινίες από τις οποίες ήθελε να ξεφύγει ο χαρακτήρας του Adam Sadler στο Funny People.

* Ειδική μνεία θα πρέπει να γίνει στο Unstoppable οπού ο Denzel Washington οδηγάει με την όπισθεν ένα τρένο για δυο ώρες, το Knight and Day στο οποίο ο Tom Cruise παίζει νομίζοντας πως η καριέρα του είναι ακόμα ζωντανή, το Devil όπου κάποιοι άνθρωποι κλέινονται σε ένα ασανσέρ και ένας από αυτούς είναι … ο διάολος(!!!) και το Hereafter για τον κατά λάθος κωμικό τρόπο που ο Matt Damon συγκεντρώνεται για να επικοινωνήσει με νεκρούς.

Worst Albums of 2010


1) Lil Wayne – Rebirth

Ο Lil Wayne έβγαλε στη γύρα τους Drake και Nicki Minaj που πίνουν νερό στο όνομά του. Το προστατεύει το τατσικό του, αλλά αυτό το πολυαναμενόμενο album του που θα κάλυπτε το κενό όσο ήταν στη φυλακή (λες και είναι μεγάλη απουσία οι 10 μήνες) ήταν ολότελα αχρείαστο. Ο Lil Wayne έμαθε δυο ακόρντα στην ηλεκτρική κιθάρα και τη κοπανάει αλύπητα, βαφτίζοντας το αποτέλεσμα «πειραματισμό με το rock». Το αποτέλεσμα ακούγεται σαν λοβοτομημένο hard rock από ένα παιδάκι που ανακάλυψε το καινούριο δώρο του, την ηλεκτρική κιθάρα!

2) Santana – Guitar Heaven: The Greatest Guitar Classics Of All Time

Τα πάντα, από τον τίτλο (περάστε κόσμε έχω απ’όλα τα κλασικά τραγούδια πάρε πάρε) μέχρι τις άνευρες και άχρωμες εκτελέσεις του υπερεκτιμημένου μεγαλοαπατεώνα, τοποθετούν το album στη κατηγορία του rock της εμποροπανήγυρης, ιδανικό και για να πωλείται αποκλειστικά στα Hondos Center.

3) The Orb – Metallic Spheres

Μουσική για μασάζ, ή μάλλον για πολυτελή ασανσέρ, ή πιο σωστά για τηλεοπτικό soft porno φτηνής παραγωγής. Ψυχεδελική electronica νομίζουν πως κάνουν οι Orb. Αν περνάνε αυτοί καλά τι λόγος μας πέφτει εμάς. ‘Α… τα κιθαριστικά σολαρίσματα που βαράνε όπου βρουν τα κάνει ο David Gilmour. Τι παίζει ρε φιλαράκι ο άνθρωπος…

4) Phil CollinsGoing Back

Ο δημοσιοσχετίστας drummer αδιαφορεί παγερά για τη δημόσια ψυχική υγεία και θέλει να αποτίσει φόρο τιμής στα τραγούδια της Motown που άκουγε όταν ήταν αθώο πιτσιρίκι όπως στο εξώφυλλο… Ωωωω! Τι γλυκό… Το σχεδόν ανήθικο αστείο τελειώνει στις πρώτες νότες της μαϊμού-soul. Το διαστροφικό vintage tribute του αρχιερέα της pop αρπαχτής δεν μπορεί να αντέξει κάποιος που έχει έστω και μια επιδερμική σχέση αγάπης με τη soul. 


5) Huey Lewis Soulsville

Η διαστροφή δεν έχει τέλος. Μετά τον Phil Collins, ο δεύτερος εκπρόσωπος της κατάλευκης αμαρτωλής pop των 80’s, ο Huey Lewis κάνει tribute στα κλασσικά τραγούδια της Stax. Μάλιστα… What have we done to deserve this?? Ο Bret Easton Ellis τα έχει πει όλα πρώτος και τόσο έξυπνα, όταν έβαλε Phil Collins και τον Huey Lewis να είναι οι αγαπημένοι καλλιτέχνες του λευκού γιάπη χρηματιστή της Wall Street από τη μια και διαταραγμένου serial killer από την άλλη, ήρωα του American Psycho. Οι ήρωες των creepy λευκών τύπων που ρουφάνε τη soul από τα σπλάχνα του Soulsville στο τέλος φαίνονται πιο αναιμικοί απ’ όσο είναι ήδη. Ακόμα και ο American Psycho θα ένιωθε ενοχές για τα είδωλά του….

6) Tracey Thorn – Love and its Opposite

Αυτή είναι μια πικρή περίπτωση αποτυχίας. Που πήγε εκείνη η εύθραυστη μεγαλοπρέπεια των Everything But The Girl? Που είναι εκείνη η τρυφερή μελαγχολία των album του σπουδαίου pop ντουέτου; Ποτέ η Thorn δεν ακούστηκε τόσο επίπεδη. Αδιάφορη electro pop δωματίου με folk ανησυχίες που δεν θυμίζουν σε τίποτα τις ένδοξες μέρες των Everything But The Girl που μετά από 11 χρόνια είναι καιρός να γυρίσουν στη δισκογραφία.

7) Brandon Flowers – Flamingo

«It’s indie rock n roll for me» τραγούδαγε στο πρώτο και καλύτερο album των Killers ο κύριος Flowers. Καλά εντάξει… Σήμερα, μετά από μια σειρά από κακά album με αποκορύφωμα το “Day & Age”, και αφού κατάλαβε ότι ο κόσμος μπούχτισε με τη ψωνισμένη περσόνα και τη ματαιοδοξία του, επιχειρεί μια νέα αρχή με ένα απελπιστικά κακό album που ελπίζουμε να βάλει ταφόπλακα στη καριέρα του που κατάντησε σκέτη παρωδία.

8 ) M.I.A – MAYA

Ήρθε η ώρα να δεχτούμε ότι είναι η Μ.Ι.Α. και μοναδική τραγουδίστρια στο κόσμο που μπορεί και καλύπτει τόσο περίτεχνα την έλλειψη ταλέντου και ιδεών με άπειρα φρου-φρου και αρώματα στην παραγωγή, σε σημείο να ξεγελάει και τους πιο υποψιασμένους. Σαχλαμάρες καμαρωτές.

9) David Byrne & Fatboy Slim – Here Lies Love

Αυτό είναι το μοναδικό album της χρονιάς που μπορεί να κάνει κάποιον να βαρεθεί μέχρι δακρύων. Η προσπάθειες να βρω κάτι αξιόλογο ή κάποιο λόγο ύπαρξης του album πέφτουν στο κενό και προσπαθώ να καταλάβω γιατί κάποιος να υποβληθεί σε αυτό το euro trash  μαρτύριο, προσπαθώντας με το ζόρι να δημιουργήσει μια επαφή με το album η οποία δεν πρόκειται να συμβεί. Εκτός αν νοιάζεται για την Imelda Marcos (ποια;) ή θέλει να ακούσει όλες αυτές τις γυναίκες τραγουδίστριες που συμμετέχουν. Το χειρότερο είναι πως πρόκειται για διπλό album, λες και είχαν «πολλά» να πουν…. Άβυσσος η ψυχή του καλλιτέχνη.

10) Kid Rock – Born Free

Κανείς δεν ακούει τον Kid Rock αν δεν έχει playmate γκόμενες στα video clip του ή αν δεν κλέβει τους Lynyrd Skynyrd. Τώρα αφήνει το southern rock και πιάνει τον Bob Seger και την country. Καθαρόαιμη βλαχο-country με σπιρούνια, αστραφτερά καπέλα και ρούχα πλεγμένα σε χοντρούφαντο τραγόμαλο. Αν γεμίσεις τα τραγούδια με γνήσιο αμερικάνικο πατριωτισμό, σαν ευφημισμό για ρατσιστική ειρωνεία απέναντι σε χώρες που αρχίζουν από “Ir” ή τελειώνουν σε “stan”, τότε διπλασιάζεις και τις πωλήσεις στις μεσοδυτικές πολιτείες. Ωραία πράγματα…

Advertisements

About InfluencesOnly

a television version of a person with a broken heart
This entry was posted in Article. Bookmark the permalink.

One Response to The Stinkers of 2010

  1. K.Π. says:

    simfono se ola!!!
    osa exo dei kai osa exo akousei diladi, alla kai gia ta upoloipa me epeises! ;)

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s