Insert Coin

Η βιομηχανία των video games εκπροσωπήθηκε σε τρεις φετινές ταινίες με τρεις διαφορετικές φιλοσοφίες. Η κάθε ταινία υπογράμμισε μια διαφορετική οπτική της κατηγορίας «video game movie». Καμιά από τις τρεις δεν είναι απόλυτα πετυχημένη (μια από αυτές είναι σκουπίδι) αλλά όρισαν με διαφορετικούς τρόπους τα ψηφιακά σύνορα της βιομηχανίας των video games και της λογικής των blockbuster.

Το Tron : Legacy συνεχίζει τη μυθολογία της προχωρημένης για την εποχή της ταινία φαντασίας Tron του 1982. Η παλιότερη ταινία ήταν η αποθέωση των φουτουριστικών games. Γεννήθηκε την εποχή που μεσουρανούσαν τα “φλιπεράκια”. Η γενιά του Pac Man και του Bubble Bubble πάθαινε παροξυσμό με τα καινούρια διαστημικά games στα «σφαιριστήρια». Από τα «ποδοσφαιράκια» με τους μοχλούς, τα διαστημόπλοια και τα γρήγορα ράλι με τιμονιέρα μέχρι τις πρώτες κονσόλες Atari, τα Nintendo και την Amiga. Από το κυνηγητό κατασκοπείας στο ψηφιακό περιβάλλον του λογισμικού και τους προχωρημένους ιούς που απειλούσαν τα πρωτόγονα anti virus των 80’s στους μεταμοντέρνους guru, τα χαοτικά αγωνίσματα, τα φωσφοριζέ οχήματα και την ψιλοεπανάσταση που υποβόσκει ανάμεσα στους users και τα programs του σήμερα. Το σύγχρονο Tron αναβιώνει την πολύχρωμη ατμόσφαιρα που το original λάνσαρε και την προσαρμόζει στην 3D τεχνολογία. Λιγότερο λαβυρινθώδες και περισσότερο neon αισθητικά στον αντίποδα της pop πολυχρωμίας του πρωτότυπου. Σε κάθε κυνηγητό οι gamers θα αναστενάζουν ηδονικά. Το ίδιο και όσοι θα ακούνε την αποθεωτική electronica των Daft Punk που ντύνει την ταινία. Από το fire button του Pac Man στο κράνος του virtual reality. Οι γενιές δεν έχουν και τόσες διαφορές τελικά. Στα θετικά η νεανική version του Jeff Bridges που μοιάζει αφηρημένα με μια εκδοχή του Gary Oldman. Ίσως να είναι και η καλύτερη live-action ερμηνεία ψηφιακού ηθοποιού. Στα αρνητικά το all American κλισέ του λίγο παλληκαρά – λίγο ασυμβίβαστου νέου που θέλει να κάνει περήφανο τον “μπαμπά” (το ίδιο πρόβλημα μου χάλασε το πρόσφατο Star Trek).

Φάρμακο στη σοβαροφάνεια της «neon» αισθητικής του Tron είναι το Scott Pilgrim vs The World. Η γενιά που αντιμετωπίζει με μπλαζέ ύφος την εισαγωγή κερμάτων στα action «ηλεκτρονικά» των παλιών και το εγκεφαλικό «χάσιμο» (μόνο χρόνου κατά τη γνώμη νου) στα adventure games των “nerdy” χακεράδων και προτιμάει το χιπστερίστικο Wii, θα βρει την υγειά του με τον αγώνα του Scott Pilgrim να εξολοθρεύσει τους κακούς πρώην γκόμενους της Knives Chau (!) για να φτάσει τη κορυφαία «πίστα» του πιο evil ex boyfriend ever! Like evveerrr!!! Του Gideon Graves. Hooray!!! Στο soundtrack (που περιγράφηκε σαν «nursery rhymes to a generation!») ο Beck, οι Radiohead και πολλά αγαπημένα indie παιδιά όσων πρόλαβαν τις ολίγον trashy αλλά εθιστικές one on one μονομαχίες παιχνιδιών τύπου Tekken και Mortal Compact. Μόνο που αντί για παιδαριώδεις μονομάχους, αντιμετωπίζουν τους πρώην γκόμενους του υποψήφιου έρωτά τους. Στη πορεία παίρνουν τα «κανονάκια» για τους παλιούς ή τις extra ζωές για τους σημερινούς και τα διάφορα bonus για να μην τελειώσει η μπάρα ζωής κάτω δεξιά! Μόνο που αντί να σκεφτεί ο Michael Cera τι στο διάολο έβρισκε η καλή του σε όλους αυτούς τους κακούς “πρώην”, κοιτάει να τους εξολοθρεύσει με όπλο το ωστικό κύμα της ηλεκτρικής του κιθάρας σε οργισμένα solo. Στο ίδο καζάνι αφέλειας βράζουμε όλοι… Awesome dude!

Επειδή υπάρχουν και αυτοί που τα παίρνουν σοβαρά και έχουν στήσει ολόκληρο οικοδόμημα γύρω από τη video game λογική, με περιοδικά, κριτικές, νέες κυκλοφορίες και εξωφρενικές κονσόλες με χωρητικότητες σε Terabyte που είναι λίγο πιο μικρές από το σύμπαν γιατί θα πρέπει να χωράνε κάπου (τονίζω πως παραφράζω λαϊκό άσμα για να μη χρεωθώ την ηλιθιότητα αυτού του στίχου). Εκεί ανήκει συνήθως ο teenage κρετίνος που εξολοθρεύει ζόμπι σε παροξυσμό και φωνάζει «γαμάω», ή καθαρίζει δέκα-δέκα στρατιώτες σε λίγα δευτερόλεπτα με ορέξεις άγριου ζώου σε virtual πολέμους που στήνουν τα φασιστοειδή αμερικάνικα παιχνίδια της κατηγορίας Medal Of Honor ή τα γιαπωνέζικης κατασκευής αιματηρά shoot ‘em up. Την ανάγκη του αγαμία νεανία να βγάζει απωθημένα και αδρεναλίνη, υιοθετεί μια χαρά το κακέκτυπο της Lara Croft. To σκουπιδαριό στο 3ο ή 4ο (ποιος μετράει μωρέ…) Resident Evil είναι γεμάτο τερατόμορφα ανθρωποφάγα σκυλιά και ζόμπι που για άγνωστους λόγους πετάγονται κατά εκατομμύρια σε κάθε ταινία. Η Mila Jovovich, ή ο κλώνος της ή οι άλλοι ηθοποιοί β’ διαλογής που την πλαισιώνουν, σε τρεις διαστάσεις κάνουν επίδειξη χρήσης του οπλοστασίου τους.Το Resident Evil 3D τους κάνει να τρώνε μολύβι μάγκα μου. Μπλιάχ…

Προσωπικά δεν γοητεύομαι από τους επιβλητικούς κόσμους της virtual reality του Tron και δεν έχω όρεξη να γεμίσω με σφαίρες του μυδράλιό μου για να αφανίσω πληθυσμούς. Το πιθανότερο είναι να εξολοθρεύω όλους τους evil ex boyfriends της άτιμης… μέχρι να γίνω κι εγώ άλλος ένας. Αλλά όχι evil τουλάχιστον!

Game Over

Advertisements

About InfluencesOnly

a television version of a person with a broken heart
This entry was posted in 3, Cinema. Bookmark the permalink.

One Response to Insert Coin

  1. badly drawn boy says:

    Yperoxo post gia alli mia fora.
    Oraies idees kai kalo grapsimo panta.

    Keep it up!

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s