If These Walls Could Talk

Forget plunge pools and minibars,

the Chelsea is all about the tenants

Κάπου ανάμεσα στην 7η και την 8η λεωφόρο στο Μανχάταν βρίσκεται το φημισμένο Chelsea Hotel. Ιδιοκτήτης του είναι ο Stanley Bard για περισσότερα από 50 χρόνια, αφού το παρέλαβε από τον πατέρα του το 1957. Ήταν ένα από τα πιο ψηλά κτίρια της Νέας Υόρκης όταν ξεκίνησε να λειτουργεί σαν ξενοδοχείο το 1910. Το Chelsea Hotel από τη δεκαετία του 40 και μετά ήταν κάτι σαν το φυσικό σπίτι των ασυμβίβαστων καλλιτεχνών.Μια επικίνδυνη πυριτιδαποθήκη ιδεών με χρυσές και μαύρες σελίδες στη διαδρομή του. Το τελευταίο σύνορο των αντισυμβατικών μυαλών και το no man’s land όσων δεν χωρούσαν στα 60’s, μια εποχή που η καλλιτεχνική ιστορία του 20ου αιώνα δούλευε υπερωρίες.

Όλοι οι εκφραστές των αναπτυσσόμενων underground καλλιτεχνικών κινημάτων της Νέας Υόρκης έβρισκαν καταφύγιο στα δωμάτια του Chelsea. Όλοι οι δρόμοι οδηγούσαν σε κάποιο «υποσχόμενο» διαμέρισμα του ξενοδοχείου κάθε βράδυ. Κάποιος θα ήξερε κάποιον που θα ήξερε κάποιον που θα είχε εξασφαλίσει δωμάτιο για διαμονή. Τους τοίχους και τα δωμάτια του ξενοδοχείου κοσμούν πίνακες και φωτογραφίες ενοίκων του παρελθόντος που έτσι ξεχρέωναν τα νοίκια τους και είχαν χώρο να εργάζονται.

Οι τότε παρευρισκόμενοι στα συνεχόμενα πάρτι πίσω από τις κλειστές ή τις ανοιχτές πόρτες στο Chelsea έχουν διηγηθεί μυθικές ιστορίες και πολλές αντικρουόμενες φήμες έχουν διατηρηθεί. Τόσες που κάνουν το Playboy Mansion να μοιάζει με πολιτιστικό κέντρο εκδηλώσεων. To Chelsey δεν φιλοξενούσε glamorous party animals αλλά avant-garde ποιητές, folklore φυσιογνωμίες, ξεπεσμένα celebrities, καταπιεσμένους καλλιτέχνες, εγκληματίες, εκκεντρικούς, μποέμ διανοούμενους, πόρνες και φιλόσοφους.

Προσωρινοί και μόνιμοι θαμώνες του ήταν μουσικοί, punks rockers, ηθοποιοί, ποιητές, ζωγράφοι, κινηματογραφιστές, beatnicks και hippies. Όσοι εκπροσωπούσαν το rock’n’roll attitude και το διανοούμενο street life με κάποιο τρόπο κατέληγαν εκεί.

Σε εκείνους τους “μολυσμένους” χώρους συνέβαιναν και μερικά after party των live εμφανίσεων των punk συγκροτημάτων στο club CBGB. Οι καθημερινές ιστορίες του δωδεκαώροφου ξενοδοχείου περιείχαν ποταμούς από ναρκωτικά, οπλοστάσια, καθημερινή performance art στους διαδρόμους, ποίηση, μουσική, σεξουαλικά έκτροπα, αλλά και βιαιοπραγίες, αυτοκτονίες, βίαιους φόνους, φωτιές, υλικές καταστροφές και θλιβερά overdose με ανθρώπους σε κώμα.

Τα ανήσυχα πνεύματα έβρισκαν μια περίεργη ανεξαρτησία εκεί και αυτό το μέρος τους πυροδοτούσε μια ανεξήγητη έμπνευση. Από το 1905 αμέτρητοι συγγραφείς έβρισκαν κάτι ξεχωριστό στη σκοτεινή ατμόσφαιρα του Chelsea το οποίο βρίσκονταν στη καρδιά της Νέας Υόρκης.

Πέρα από τη ρουτίνα των τυχαίων πυροβολισμών, των μυστήριων κλοπών και το μόνιμο άρωμα της μαριχουάνας στους διαδρόμους, έχουν καταγραφεί και περίεργες μαρτυρίες που λένε πως το κτίριο είναι στοιχειωμένο. Πολλοί έβλεπαν το φάντασμα του Thomas Wolfe ή του Mark Twain στα δωμάτια που συνήθιζαν να μένουν, ακόμαι και του Sid Vicious ή και αγνώστων μορφών που περιφέρονταν τις νύχτες. Χημικές παρενέργειες ή μεταφυσικά φαινόμενα; Το μόνο σίγουρο είναι οτι ασκούσε περίεργη επιρροή στους συγγραφείς. Δημιουργούσε επικίνδυνα συγγραφικά μονοπάτια, σαν αυτά που βάδιζε ο εγκέφαλος του κινηματογραφικού Barton Fink. Τα δωμάτια του Chelsea είναι γεμάτα από ιστορίες καταχρήσεων, αλκοόλ, ναρκωτικών, ακροτήτων, έμπνευσης, θανάτου και απόγνωσης. Πολλοί πήγαιναν για να γίνουν «κάποιοι άλλοι» και πολλοί πήγαιναν για να βρουν τον εαυτό τους.

 

You can check out any time you like, but you can never leave

@ O Bob Dylan παντρεύτηκε τη Sara Lownds κατά τη διάρκεια των τριών χρόνων που έμενε στο ξενοδοχείο, από το 1961 έως το 1964 και ο πρώτος τους γιός Jesse γεννήθηκε εκεί. Στο δωμάτιο 211 ο Bob Dylan έγραψε σχεδόν ολόκληρο το album Blonde On Blonde το 1966. Τις εμπειρίες του από εκείνη τη περίοδο θα τις μετέφερε στο τραγούδι Sara δέκα χρόνια μετά.

@ Η super star του Andy Warhol, Viva εγκαταστάθηκε στο ξενοδοχείο το 1963. Στα 25 χρόνια που έμεινε εκεί έκανε δυο γάμους.

@ Ο Leonard Cohen ήταν από τους μόνιμους κάτοικους του Chelsea και περιέγραψε κάπως έτσι την αγάπη του για το ξενοδοχείο : I love hotels to which, at four a.m., you can bring along a midget, a bear and four ladies, drag them to your room and no one cares about it at all. Στον 5ο όροφο, ο Cohen είχε μια σύντομη ερωτική σχέση λίγων ωρών με τη Janis Joplin (λέγε με one night stand) την οποία γνώρισε στο ασανσέρ του ξενοδοχείου.

@ Ο Jack Kerouac, ο Alan Ginsberg,ο Herbert Huncke,ο Gregory Corso, ο William Burroughs ήταν μερικοί από τους beatniks συγγραφείς που είχαν σαν σπίτι τους το ξενοδοχείο με μόνες αποσκευές τα σημειωματάρια ή τις γραφομηχανές τους. Κανείς τους δεν πλήρωνε ποτέ το ενοίκιο. Ο William Burroughs έγραψε τα The Third Mind και Naked Lunch στο Chelsea ενώ ο Jack Kerouac ένα μέρος του On The Road.

@ Η Patti Smith έζησε εκεί από το 1959 μέχρι το 1962 με τον φωτογράφο Robert Mapplethorpe ο οποίος αντάλλαζε τα έργα του με τον ιδιοκτήτη Stanley Bard αντί να πληρώνει ενοίκιο. Η Patti δήλωσε : There’s hardly been an artist who has lived in the Chelsea that was not in some way captured by its flair.

@ Στις 12 Οκτωβρίου του 1978, η Nancy Spungen θα βρεθεί νεκρή από μαχαιριές στη μπανιέρα της στο διαμέρισμα 100 του Chelsea Hotel που συζούσε με τον σύντροφό της Sid Vicious. Ο δολοφόνος μέχρι σήμερα δεν έχει συλληφθεί. Το χρονικό καταχρήσεων αυτοκαταστροφής και θανάτου εξιστορεί η ταινία Sid & Nancy (1986) του Alex Cox και το πρόσφατο ντοκιμαντέρ “Who killed Nancy?”. Ο Sid Vicious αυτοκτόνησε τον επόμενο χρόνο με μια θανατηφόρα δόση ηρωίνης.  Το σημείωμα αυτοκτονίας έλεγε “Please bury me next to my baby”. Ορδές από punks μαζεύονταν για χρόνια προσπαθώντας να μείνουν στο δωμάτιο 100 με αποτέλεσμα οι ιδιοκτήτες να το γκρεμίσουν και να το διαμορφώσουν διαφορετικά για να αποφύγουν τους παρανοϊκούς που έφταναν θέλωντας ν’ αυτοκτονήσουν εκεί.

@ Ο cult κινηματογραφιστής Harry Smith συγκατοικούσε για ένα διάστημα με τον Allen Ginsberg στο ξενοδοχείο. Ο τελευταίος του σύστησε τον Dylan σε ένα από τα πάρτι του Chelsea.

@ Η σχεδιάστρια μόδας Betsey Johnson σχεδίασε μέσα σε ένα μικρό δωμάτιο του ξενοδοχείου τα κοστούμια της cult ταινία Ciao Manhattan, την εποχή που έμενε εκεί σαν καλεσμένη των Velvet Underground.

@ Ο Arthur C. Clarke έγραψε το βιβλίο 2001: A Space Odyssey στο δωμάτιο που έμενε. Για ένα μεγάλο διάστημα, πριν εγκαταλείψει την Αμερική (και τα εγκόσμια) ο Stanley Kubrick ζούσε μόνιμα στο Chelsea Hotel.

@ Ο Andy Warhol το 1966 σκηνοθέτησε το ιστορικό ντοκουμέντο Chelsea Girls διάρκειας τρεισήμισι ωρών. Το art house πείραμα παρατηρούσε τα κορίτσια του factory να συμπεριφέρονται απλά στους χώρους του Chelsea.

@ Ο Dee Dee Ramone σέρνονταν ανάμεσα στα δωμάτια του ξενοδοχείου για μεγάλο διάστημα, σαν ένοικος ή σαν επισκέπτης. Στο βιβλίο που κυκλοφόρησε με τίτλο Chelsea Horror Hotel έγραψε για τις εμπειρίες του. Οι ιστορίες του περιείχαν σκοτεινά οράματα, παραισθησιογόνα trip και σκηνές τρόμου μέσα σε απειλητικά δωμάτια.

@ Υπάρχουν μαρτυρίες πως ο ποιητής Dylan Thomas μετά από πολλές νύχτες αϋπνίας ήπιε 18 (!) συνεχόμενα ποτήρια ουίσκι στο bar του ξενοδοχείου και έπεσε σε κώμα.

@ Ο συγγραφέας Arthur Miller ζούσε μεγάλα διαστήματα στο ξενοδοχείο. Το δωμάτιό του ήταν χώρος εργασίας και πολλών ειδών «πειραματισμών». Εκεί μέσα έγραψε σειρά από θεατρικά έργα. Σε μια συνέντευξή του περιέγραψε τη διαμονή του στο ξενοδοχείο ως εξής : This hotel does not belong to America. There are no vacuum cleaners, no rules and shame…it’s the high spot of the surreal. Cautiously, I lifted my feet to move across bloodstained winos passing out on the sidewalks–and I was happy. I witnessed how a new time, the sixties, stumbled into the Chelsea with young, bloodshot eyes. Έχουν γραφτεί μαρτυρίες ανθρώπων που έχουν δει τη Marilyn Monroe σε απίστευτες σκηνές ζηλοτυπίας στην είσοδο, όπου απειλούσε να βάλει φωτιά αν δεν κατέβει ο Arthur Miller που είχε κλειδωθεί για μέρες στο δωμάτιό του.

@ Η Madonna τράβηξε τις φωτογραφίες του βιβλίου της Sex στο εσωτερικό του ξενοδοχείου.

@ Ο Charles James βρήκε ανεξήγητο θάνατο το 1978 μετά από διαμονή 14 χρόνων στο ξενοδοχείο.

@ Ο κάτοικος του ξενοδοχείου Abel Ferrara, σκηνοθέτησε το ντοκιμαντέρ Chelsea on the Rocks.

@ Η αστυνομία μπήκε που ένα πάρτι εξελίσσονταν για τέσσερις μέρες με το ίδιο τραγούδι να ακούγεται στη διαπασών. Το τραγούδι έπαιζε σε επανάληψη για 4 εικοσιτετράωρα και κανείς απ’ όσους βρίσκονταν στο δωμάτιο δεν το άλλαζε.

@ Ο μετέπειτα guru του punk rock κινήματος και συγγραφέας Danny Fields διοργάνωσε εκεί το «μυθικό» πάρτι τη μέρα της δολοφονίας του JFK για να αναπτερώσει το ηθικό του κόσμου. Πολλές είναι οι ιστορίες που λέγονται για όσα περίεργα εκτυλίχθηκαν εκείνη τη βραδιά. Ένα από τα πιο σίγουρα γεγονότα είναι ότι εκεί ο Andy Warhol γνώρισε τη Nico η οποία θα γινόταν ηγετική μορφή του Factory. Εκεί ο Leonard Cohen θα γνώριζε την Edie Sedgewick η οποία ήταν protégé της underground σκηνοθέτιδας Barbra Rudin η οποία τη συνόδευε.

@ Εκεί έζησε ο Ethan Hawke μετά τη διάλυση του γάμου του με την Uma Thurman. Ο Hawke είχε σκηνοθετήσει την ταινία Chelsea Walls λίγα χρόνια πριν, η οποία διαδραματίζονταν στο ξενοδοχείο.

@ Ο συγγραφέας Charles R. Jackson (The Lost Weekend) αυτοκτόνησε στο δωμάτιό του το 1968. Στο Chelsea συχνά πήγαιναν άνθρωποι μόνο και μόνο για να αυτοκτονήσουν. Πολλές είναι οι περιπτώσεις ατόμων που έφταναν στο ξενοδοχείο και πηδούσαν από τα μπαλκόνια χωρίς καμία εξήγηση.

@ Εκεί κατέφευγαν πολλές βραδιές ο Robert De Niro Sr (πατέρας του ηθοποιού) με τον Tennessee Williams. Εκεί πήγαινε ο Jim Morrison όταν ήθελε να απομονωθεί από τις υποχρεώσεις του συγκροτήματος. Ο Jean-Paul Sartre για να συναναστραφεί, η Frida Kahlo για να ζωγραφίσει, ο Sam Shepard για να γράψει, ο Dennis Hopper όταν δραπέτευε από το Χόλυγουντ, ο Dylan Thomas, ο Lou Reed, ο Tom Waits, η Joni Mitchell, ο Jackson Pollock, ο Milos Forman, ο Frank Zappa και αμέτρητοι ακόμα θαμώνες.

Σήμερα το θρυλικό ξενοδοχείο είναι στα πρόθυρα διάλυσης καθώς επιχειρηματίες το έχουν εξαγοράσει από το 2007 και το μετατρέπουν σε κυριλέ μέρος διαμονής. Σήμερα κατακλύζεται από περίεργους τουρίστες, γιάπηδες και τυχαίους περαστικούς. Εκεί που ο Jimmy Hendrix δοκίμαζε τα πιο πολλά και καινούρια ναρκωτικά, υπάρχει απαγορευτικό καπνίσματος στην είσοδο.

 

Tραγούδια που μιλούν για το Chelsea Hotel

O Bob Dylan στο τραγούδι ‘Sara‘ του 1976 τραγουδάει

“I can still hear the sound of the Methodist bells,
I’d taken the cure

and had just gotten through
Staying up for days in the Chelsea Hotel
Writing Sad-Eyed Lady of the Lowlands for you’

Ο Leonard Cohen έγραψε το τραγούδι ‘Chelsea Hotel No 2′, που μιλούσε για τη γνωριμία του με τη Janis Joplin στο δωμάτιο 104, την οποία γνώρισε στο ασανσέρ του ξενοδοχείου. Οι στίχοι είναι πολύ αναλυτικοί και πικάντικοι…

“I remember you well at the Chelsea Hotel, you were talking so brave and so sweet giving me head on the unmade bed while the limousines wait in the street”.

Η Joni Mitchell στο ‘Chelsea Morning‘ περιγράφει ένα υπέροχο πρωινό

Woke up, it was a Chelsea morning
And the first thing that I heard
Was a song outside my window
And the traffic wrote the words
It came ringing up like Christmas bells
And rapping up like pipes and drums

Η Nico σε μια από τις πρώτες solo προσπάθειες της τραγουδάει στο Chelsea Girls

Here’s Room 506 It’s enough to make you sick
Bridget’s all wrapped up in foil You wonder if she can uncoil.

Here they come now See them run now
Here they come now Chelsea Girls

Here’s Room 115 Filled with S & M queens
Magic marker row You wonder just high they go.

Ο Ryan Adams έγραψε σχεδόν ολόκληρο το album Love Is Hell κατά τη διαμονή του στο ξενοδοχείο. Στο αυτοβιογραφικό τραγούδι “Hotel Chelsea Nights” αναφέρει :

In fact I’m tired of living in this hotel
With the snow and the rain falling through the sheets
And I’m tired of 23rd Street
Strung out like some Christmas lights
Out there in the Chelsea night

Το album Song For Survivors του Graham Nash περιέχει το «The Chelsea Hotel» με τους υπέροχους στίχους

Down at the Chelsea Hotel, with poetry and paintings.

The walls are still holding memories of people who fell,

down through the years, fighting their fears.



Advertisements

About InfluencesOnly

a television version of a person with a broken heart
This entry was posted in Article. Bookmark the permalink.

4 Responses to If These Walls Could Talk

  1. badly drawn boy says:

    To tuposa gia na to diavazo xana kai xana!
    :) Thanks

  2. You’re welcome! I Appreciate!

  3. Kat.D. says:

    Speechless!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

    Polu kalo!

  4. Popi says:

    Με εντυπωσίασες! Με έχεις κάνει να μπαίνω με αγωνία κάθε πρωί από το γραφείο στο blog σου να δω τι ανέβασες.
    Όταν δεν έχεις κάτι απογοητεύομαι… ;)

    Φιλάκια!

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s