Top 20

Νο 1: Artist : Cherry Ghost Song : Beneath This Burning Shoreline

cherryΌταν πρωτάκουσα το «Beneath This Burning Shoreline» μούδιασαν οι αισθήσεις μου. Το album με ένα αδιευκρίνιστο τρόπο στρογγυλοκάθισε στη ζωή μου. Γέννησε μυρωδιές και καλλιέργησε μια αίσθηση «τρυφερότητας» με τα ορχηστρικά μέρη, με αυτά τα απίστευτα βιολιά και τον συνδυασμό του indie rock και της συμφωνικής pop του Simon Aldred (που κινείται κάπου ανάμεσα στον Richard Hawley και στους Tindersticks, ή ανάμεσα στον Nick Cave και τους Manic Street Preachers). Ο Simon είναι… (ώ Θεέ μου) είναι… ΡΟΜΑΝΤΙΚΟΣ! Ανήκει σε αυτή την τόσο παρεξηγημένη κατηγορία μουσικών. Αυτή που τα media και το κοινό έχουν ταυτίσει με ερωτικές μπαλάντες και γλυκόλογα. Είναι ένα album που γνώρισε ελάχιστη προβολή και κανείς δε φαίνεται να το υπερασπίζεται. Ας είναι. Εγώ το αγάπησα παράφορα. Νιώθω σχεδόν να μου ανήκει και αισθάνομαι προστατευτικά απέναντί του. Αυτό δεν είναι το νόημα του «αγαπημένου album της χρονιάς»;

Νο 2: Artist: The National Album : High Violet

national-coverΑκόμα βυθίζομαι στο εναρκτήριο «μάντρα» του Matt Berninger : “It Takes An Ocean Not To Break…”. Ακόμα με πιάνει δέος όταν είμαι αντιμέτωπος με της στυλιζαρισμένη εσωστρέφεια των National. Ολόκληρες δισκογραφίες “ελπιδοφόρων” συγκροτημάτων δεν μπορούν να αγγίξουν το «τσακισμένο» πάθος που συμπυκνώνεται σε κάθε λογοτεχνική μεταφορά των στίχων τους. Όλοι οι Wilko, και όλοι οι Elbow αυτού του κόσμου δεν μπορούν να εκφράσουν λίγη από την ήρεμη εκρηκτικότητα των συνθέσεων τους. Έντεκα τραγούδια πνιγμένα στην γλυκιά αυτοκαταστροφή του αλκοόλ. Το να είναι κάποιος αθεράπευτα θλιμμένος και να γιορτάζει τη μελαγχολία του με αλκοόλ, μπορεί να είναι φυσιολογικό. Πάντα θα υπάρχει η ευτυχισμένη και «πολύχρωμη» pop, ας αφήσουμε χώρο στη «γκρίζα» μελαγχολία να ανθίσει. Ευτυχώς ξέφυγαν από την καταραμένη ταμπέλα του “indie darlings” ή του “critics‘ favorites”. Τo 5o τους album, είναι το σπάνιο και ευτυχές παράδειγμα όπου η αναγνώριση από το ευρύ κοινό συνδυάζεται και με την κορύφωση του ταλέντου τους.

Your voice is swallowing my soul soul soul soul…

No 3 : Artist : Kanye West Album : My Beautiful Dark Twisted Fantasy

kanye-west-my-beautiful-dark-twisted-fantasyΑκούγοντας στο single Runaway, από δεξιά και αριστερά στα ηχεία να ξεχύνεται η κραυγή “Reaction!”, νιώθεις αντιμέτωπος με έναν ιδιοφυή προβοκάτορα που παίζει με τα όρια. Sorry haters, αλλά αυτό μπορεί και να είναι το White Album του hip hop. To 70λεπτο μανιφέστο ομορφιάς, σκότους, διαστροφής και φαντασιώσεων του Mr.West τον οδηγεί σε “άλλα” επίπεδα. Ένα κρεσέντο δημιουργίας σε κάθε στροφή, μια μουσική κορύφωση σε κάθε ρεφρέν, μια νέα διάσταση της έννοιας “μουσική απόλαυση” σε κάθε τραγούδι. Album τολμηρό, αιματηρά αυτοαναφορικό, που δείχνει να αναπνέει μόνο όταν βρίσκεται στην κόψη των αισθήσεων. Γεμάτο υπερβολές, μεγαλομανία, αφέλειες, God complex, και οργή κατά της μηχανής των πολέμιων. Αλλά σε συναρπάζει… Χωρίς πολλά λόγια και αναλύσεις, πιστεύω ότι αυτό είναι το καλύτερο hip hop album από την εποχή του Speakerbox/The Love Below των Outkast.

 No 4 : Artist : Matthew Dear Album : Dark City

matthew-dear-black-city-2010Η διάγνωση είναι ότι ο Matthew Dear παρουσιάζει σοβαρά συμπτώματα ιδιοφυίας. Μου ακούγεται συχνά εκνευριστική η «τάχα μου» επαναστατική δύναμη της αναβίωσης της disco που συντηρείται από DJ, dance παραγωγούς και λοιπούς κλειδοκράτορες της night club αισθητικής. Εκεί είναι που τύποι σαν τον Matthew Dear κερδίζουν το στοίχημα. Είναι απίστευτοι οι σκοτεινοί disco ρυθμοί του album. Αν υπάρχει αντιστοιχία (αισθητική και όχι ποιοτική) της ρετρό-φουτουριστικής electronica του Dark City, θα πρέπει να είναι το Remain In Light των Talking Heads και το Low του David Bowie, με μια ελαφρά δόση της επιθετικότητας του πρώιμου Tricky. Μουσικά μοτίβα με μπόλικο σκοτάδι, γεμάτα «ρομποτικά» beats των ’80s, ambient εμμονές αλλά καθόλου αποστασιοποιημένα (το 9λεπτό Little People Dark City σχεδόν εκκρίνει σωματικά υγρά). Ο Matthew Dear αντίθετα με τις μόδες δεν πέφτει στην εύκολη λύση των συνεργασιών. Αντί να γεμίσει τα credits του με “featuring…” τραγουδάει με ένα τραχύ και γοητευτικό στυλ που μοιάζει με Bowie/Byrne υβρίδιο. Απαιτητικό, αλλά καθόλου απροσπέλαστο, αστικό techno-pop ταξίδι.

No 4 : Artist Tom Petty, Album: Mojo

mojoΤα καλά album των γερόλυκων του rock έχουν εξ’ αρχής μεγαλύτερο βάρος και γοητεία από το κολεγιακό rock που κατακλύζει τα ερτζιανά. Όμως το 14o album της καριέρας του Tom Petty δεν διεκδικεί αναγνώριση «με τη φανέλα» μόνο. Ο Tom Petty μετά από 35 χρόνια καριέρας θα μπορούσε να τη βγάζει με tribute album στον Howlin’ Wolf και λοιπές αρπαχτές, άσε που μπορεί να τσέπωνε και πολλά Grammy στη πορεία. Όμως οι Heartbreakers έχουν ξαναβρεί το mojo τους και η χημεία τους είναι στο απόγειό της. Ο ίδιος, πιο «σοφός» από ποτέ, κινείται με άνεση στα είδη και έχει όρεξη να «γράψει» μουσική και όχι απλά να «παίξει».  Δεν εγκαταλείπει την ψύχωση με τον Bob Dylan αλλά τη μαζεύει. Το Mojo είναι ένα χωνευτήρι του country-rock και του blues. Οι Heartbreakers παίζουν ένα τραγούδι σαν τη καλύτερη bar band σε ολάκερη τη Heartland και στο επόμενο παίζουν reggae, πριν χαθούν σε ψυχεδελικά blues τζαμαρίσματα που σε στέλνουν αδιάβαστο. Με ένα περίεργο τρόπο, το Mojo είναι το ιδανικό album που ακούγεται back to back με την επανέκδοση του Exile on Main Street. Πότε έγραψε τελευταία κάποιος της γενιάς του, τραγούδι σαν το «The Trip to Pirate’s Cove» που μοιάζει σαν οι Allman Brothers να συναντούν τους Eagles.

No 6 : Artist : John Grant, Album : Queen of Denmark

queen-of-denmark2Το πρώτο solo album του John Grant ακούγεται σαν συνδυασμός του Elton John αν ήταν περισσότερο τραυματισμένος,του Rufus Wainwright αν ήταν λιγότερο ναρκισσιστής,του John Lennon αν είχε sci-fi εμμονές, του Neil Hannon αν είχε τάσεις αυτοκτονίας και των Carpenters αν ήταν πιο ψυχεδελικοί. Όλα αυτά με περίβλημα αναπαράστασης του soft rock των 70′s και «διαστημικά» πλήκτρα που συνοδεύουν το folk στοιχείο των Midlake που κάθονται στη θέση του συνοδηγού. Τα τραγούδια του Grant μπορούν να σου κάνουν εγχείρηση ανοιχτής καρδιάς, να σε χαστουκίζουν αλύπητα και να σε κάνουν να σκας στα γέλια μαζί.  Δεν ξέρω πόσοι μπορούν να συνδυάσουν ένα υπαρξιακό αδιέξοδο με τη Sigourney Weaver όταν εξολοθρεύει εξωγήινους, αλλά όλοι θα συμφωνούν ότι «ερωτικά γράμματα» σαν το Outer Space δεν γράφονται κάθε μέρα…Artist :

No 7: John Legend & The Roots Album : Wake Up!

john-legend-roots-wake-up-cover-e12792466529531Επιτέλους ένα γνήσιο soul album, ακόμα και αν πατάει στο παρελθόν. Ο John Legend ξαναβρίσκει τον χαμένο soulman μέσα του, προσόν που ασφυκτιούσε ανάμεσα στις δισκογραφικές απαιτήσεις για “επιτυχία” . Οι Roots στο peak της βιρτουοζιτέ τους, αναδεικνύονται σε ένα από τα πιο αξιόπιστα μαύρα σχήματα της δεκαετίας. Φιλόδοξο blaxploitation μανιφέστο κοινωνικής αφύπνισης, γεμάτο funky “διαμαρτυρία” και fusion jazz ξεσπάσματα. Από το Philadelphia sound μέχρι τη Motown, από την οργισμένη gospel μέχρι τους Μαύρους Πάνθηρες και από το old school hip-hop στην ενέργεια και τους ήχους των πεζοδρομίων των ghetto. Από την εποχή των Jazzmatazz έχω να παθιαστώ με  “αναλογική” soul και hip hop γιορτή – αυτή τη φορά και με διαχρονικό μήνυμα.

No 8 : Artist :Broken Bells, album :Broken Bells

brokenbellsΟ καλλιτεχνικός “έρωτας” του Danger Mouse και του James Mercer γέννησε ένα από τα πιο trippy και ατμοσφαιρικά pop album των τελευταίων ετών. Ο παραγωγός με το “άγγιγμα του Μίδα” και ο frontman των Shins, συνδύασαν το παιχνιδιάρικο και trashy ύφος των Gorillaz, τον σοφιστικέ και στυλιζαρισμένο πειραματισμό του Beck και την μοντέρνα indie electronic των Empire of the Sun, σε ένα απολαυστικό χαρμάνι από γλυκόπικρες μελωδίες και ιδέες. Απίστευτα απολαυστικό. Αν υπήρχαν άλλοι δέκα σαν τον Danger Mouse τότε ίσως…pop will not eat itself.

No 9 : Artists : The Black Keys Album : Brothers

the-black-keys-brothersΕίναι άδικο να μην υπάρχει ούτε ένα κείμενο στον μουσικό τύπο που να αφορά τους Black Keys και να μην έχει έστω μια αναφορά στους White Stripes. Σίγουρα υπάρχει ένας κοινός παρανομαστής στη φιλοσοφία και στον τρόπο που τα δυο γκρουπ “πειράζουν” το blues rock. Όμως μέχρι εκεί. Ο Jack White είναι η σπουδαιότερη rock προσωπικότητα της τελευταίας δεκαετίας και κάθε σύγκριση μαζί του είναι άδικη. Αλλού βρίσκεται το ταλέντο των Black Keys. Το εκτόπισμά τους βρίσκεται στη χάρη με την οποία ανακυκλώνουν το electric blues και στο πως εμπνέονται απ’ το Rhythm and Blues. Το “Brothers” είναι ένα σύνθετο και συμπαγές ταξίδι στην καρδιά του Rock ‘n’ Roll. Σε κάνει να ξεσκονίσεις βινύλια και να χαθείς στα rock ‘n’ roll nuggets που έχεις ξεχασμένα. Ά… και δε γρατσουνάνε απλώς τις κιθάρες, ούτε είναι πολύ cool για να ασχοληθούν με πολυτέλειες όπως “τραγούδια”. Γράφουν κομμάτια που σου κολλάνε στο μυαλό με τη πρώτη ακρόαση. Hail to the Keys!

No 10 Artist : Lone Wolf Album : The Devil And I

lone-wolf-the-devil-and-iΑνακάλυψα την τελευταία στιγμή το “The Devil And I” οπότε μπορεί να είναι πολύ χαμηλά στη λίστα γιατί δεν είχα τον απαιτούμενο χρόνο μαζί του ή και πολύ ψηλά εξαιτίας του άμεσου ενθουσιασμού. Όπως και να έχει, είναι ξεχωριστό album. Το φάντασμα του Nick Drake πλανάται πάνω τα 10 τραγούδια που έγραψε ο Βρετανός Paul Marshal, δηλαδή ο άνθρωπος πίσω από το όνομα Lone Wolf. Γνήσιο ταλέντο και αρκετά “έντεχνος”, αλλά όχι με τη μίζερη ελληνική εκδοχή των λυγμόλαλων της “μπουάτ”, αλλά με την αυθεντική στόφα ενός καταρτισμένου τραγουδοποιού που δημιουργεί κόσμους ολόκληρους μέσα από αφηγήσεις του. Είναι από τα album που μου λείπουν όταν δεν βρω ευκαιρία να τα ακούσω για λίγο μέσα στη μέρα. Με προσοχή όμως…γίνεται επώδυνο.

No 11 Artist : Beach House Album : Teen Dream

beach-house-teen-dream1Η new age pop (ας πούμε) των Beach House δεν σε πιάνει από τα μούτρα. Χρειάζεται (και απαιτεί) χρόνο για να ωριμάσει και να σε κερδίσει. Θα χρειαστούν κάποιες ακροάσεις για να διεισδύσουν οι νεο-ψυχεδελικές μελωδίες του περίεργου ντουέτου στις αισθήσεις σου.

Όταν συμβεί όμως αυτό το ερωτεύεσαι παράφορα. Σχεδόν σε υπνωτίζει. Κάθε ακρόαση γίνεται μυσταγωγία κανονική, σαν να φεύγεις για το διάστημα και να ξαναγυρίζεις.

 

No 12 : Artist : Rumer Album : Seasons of My Soul

rumerΔεν είναι υπερβολή να πω ότι αν η Rumer ζούσε στη δεκαετία του 60, θα ήταν η μούσα του Burt Bucharach. Η φωνή τηςφέρνει στο μυαλό την Dionne Warwick και την Karen Carpenter. Η Rumer τραγουδάει υπηρετώντας τα τραγούδια της με ήρεμο συναισθηματισμό και τρυφερότητα. Καθόλου old fashioned, αλλά με ειλικρίνεια και αμεσότητα. Η φωνή της δημιουργεί μια ιδιαίτερη feel good αίσθηση, σε γλυκαίνει, σε περικυκλώνει και σε κάνει να χαμογελάς ακόμα και με τις πιο μελαγχολικές νότες. Πολύτιμο album… αλήθεια.

 

No 13 :Artist :Villagers Album : Becoming a Jackal

villagers_jackal_albumΟι Villagers στη πραγματικότητα είναι περίπτωση “one man band”. Πρόκειται για το project του Ιρλανδού Conor O’Brien, ο οποίος ξεχωρίζει όμως από τον σωρό των επίδοξων τροβαδούρων, τουλάχιστον σ’ εμένα.

Τα τραγούδια του ταλαντούχου τραγουδοποιού από το Δουβλίνο έχουν μια αμεσότητα και μια ιδιαίτερη ποιότητα. Μπορούν και συνδέουν τον ποιητικό λόγο του Paul Simon με τον ρομαντισμό του συμπατριώτη του Conor, τον Damien Rice.

 

No 14: Artist : Robert Plant & Band of Joy Album : Band of Joy

robert-plant-band-of-joy-artworkΟ Robert Plant αρνείται εδώ και δεκαετίες να κάνει περιοδείες και ηχογραφήσεις με τους Led Zeppelin. Δεν επαναπαύεται και προσπαθεί να βρει το επόμενο πράγμα που θα τον συναρπάσει στη μουσική.

Αν και δεν φτάνει τα επίπεδα του αριστουργηματικού Raising Sand που είχε κάνει με την Allison Krauss, το Band of Joy παραμένει ένα τίμιο rock album. Τον αγαπω γιατί ενώ είναι “ζωντανός μύθος”, μέσα του αισθάνεται μαθητής.

 

No 15  Artist :Gemma Ray, Album : It’s A Shame About Gemma Ray

cover500Δεν πρόκειται για ένα σπουδαίο album με τη κλασσική έννοια. Αυτά που αγάπησα στο album της Gemma Ray βρίσκονται αλλού. Με εντυπωσιάζει η απόλυτα rock’n’roll έμπνευση της Ray να ηχογραφήσει ένα album μέσα σε 5 μέρες. Ούτως ή άλλως είμαι helpless απέναντι σε μια γυναίκα με κιθάρα και μικρόφωνο, έλα που πάει και κάνει κάτι «γυμνές» διασκευές σε rock, jazz και blues κομμάτια από ασύνδετα μεταξύ τους ονόματα. Πως μπλέκει κάποιος την Etta James, τον Gershwin και τον Buddy Holly στο ίδιο album με τους Gun Club, τους Mudhoney και τους Gallon Drunk; Κάνει ένα παρανοϊκό mush up του Drunken Butterfly των Sonic Youth με το ανατριχιαστικό νανούρισμα του Rosemary’s Baby και μετά μια πνιγμένη στον καπνό και το αλκοόλ διασκευή του Big Spender της Shirley Bassey. Τη μια τραγουδάει σαν femme fatale και την άλλη θυμίζει την PJ Harvey της εποχής του Rid Of Me. Και να φανταστείς ότι ξεκίνησε σαν retro soul τραγουδίστρια…

No 16, Artist : The Coral Album : Butterfly House

the-coral-butterfly-houseΔεν περίμενα ότι οι Coral με την επιστροφή τους θα έδειχναν τέτοια ωριμότητα. Το πέμπτο album τους είναι γεμάτο γοητευτικά τραγούδια που πατάνε απροκάλυπτα στη Βρετανική εισβολή της δεκαετίας του 60. Όμως είναι τραγούδια με έξυπνα hooks, με ολίγον dreamy μελωδικές γραμμές και με riffs που σε κάνουν να χοροπηδάς σαν τρελός. Με καθαρή παραγωγή αλλά ευτυχώς χωρίς vintage ευκολίες. Ολόκληρο το album διαπερνά μια υπέροχη Britishness και μια folk-pop ευδαιμονία, με επιρροές από τους Animals και τον Brian Wilson μέχρι τους Echo and the Bunnymen.

No 17, Artist : Warpaint Album : The Fool

warpaintΤο γυναικείο κουαρτέτο από το Los Angeles κυκλοφόρησε ένα σύνθετο album, πνιγμένο σε post-punk εφιάλτες και αινιγματικές μελωδίες. Τα τραγούδια των Warpaint,διαπερνά ένα σχεδόν απόκοσμο «flower power» συναίσθημα – σαν σκοτεινός αισθησιασμός και όχι σαν misplaced ιδεολογία. Μαζί κουβαλάνε και έναν γοητευτικό μυστικισμό. Μοιάζει σαν το «rock της ερήμου» να συναντάει το “folk on acid”, το art rock να βουτάει στη ψυχεδέλεια, ή οι Joy Division να συναντούν τους Blonde Redhead.

No 18, Artist : The Morning Benders Album : Big Echo

big-echoΠολύ μου αρέσει ο τρόπος που η «ήσυχη» pop των Morning Benders ταιριάζει τόσο με το ηλιόλουστο σκηνικό ενός παραθαλάσσιου εξοχικού, όσο και με το γκρίζο αστικό daydreaming ενός διαμερίσματος.

Είναι ορκισμένοι lo-fi μελωδοί που δίνουν δόξα και τιμή στους Byrds και τους Beach Boys αλλά αισθάνονται και άξιοι συνεχιστές των Death Cab for Cutie και των Yo La Tengo.

 

No 19, Artist : Erykah Badu Album : New Amerykah Part 2 : Return of the Ankh

erykah_baduΗ ιέρεια της neo-soul συνεχίζει την εξερεύνηση που ξεκίνησε με το Part 1 : 4th World War, και εδώ παρουσιάζεται ακόμα πιο τολμηρή και περισσότερο ανήσυχη από ποτέ. Η Erykah είναι πολύ εκκεντρική για να κατακτήσει το Billboard, αλλά αυτό το album είναι ένα άριστο μείγμα της urban soul και του bohemian R’n’B που την έκαναν γνωστή, με 10 τραγούδια και έναν…ωκεανό από αμέτρητα samples. Υποκλίνομαι!

 

No 20 Artist : Broken Social Scene Album : Forgiveness Rock Record

forgiveness-rock-record1H μουσική κολεκτίβα από τον Καναδά συνεχίζει με συνέπεια την indie μοναχική πορεία της. Η πολυμελής μπάντα έχει αναπτύξει πια οικογενειακούς δεσμούς ανάμεσά της και δείχνει να απολαμβάνει το κάθε λεπτό στο studio. Κι εμείς άλλο ένα σπουδαίο album μετά από χρόνια.

About InfluencesOnly

a television version of a person with a broken heart
This entry was posted in blogovision. Bookmark the permalink.

One Response to Top 20

  1. Xaris says:

    What? Auto itan ekplixi!
    Trexo na to vro.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s