Brothers gonna work it out

O καλός, ο κακός και ο άσχημος της φετινής χρονιάς για το Hip Hop.

 

THE GOOD

Drake – Thank Me Later

Τίγκα στα ελπιδοφόρα ντεμπούτα από στρατιές νεαρών mc’s. Όλοι οι “φτασμένοι” παραγωγοί ξαμολάνε τα protégé τους σαν νταβαντζήδες, λες και το βράδυ μετράνε το μάτσο λεφτά από τις πωλήσεις και τις εισπράξεις που οι νέοι τους έφεραν πίσω. Κάποιοι είναι ψιλο-fake και κάποιοι αξίζουν. Αλλά αυτή η προσήλωση και οι αναφορές ευγνωμοσύνης στους προστάτες τους δεν τους αφήνει να πάρουν ανάσα. Μερικοί το πάνε πολύ μακριά (τι όνομα είναι αυτό το Young JeeZy ρε παιδιά;).

Ο Drake αναμφίβολα είναι σα τη μύγα μες στο γάλα. Αν κάνουμε πως δεν ακούμε τις αναφορές στον προστάτη Lil Wayne (ας κάνει κι αλλιώς με τη φάτσα που έχει ο άλλος) και όλες τις μαγκιές στους “εχθρούς”, o Drake κυκλοφόρησε ίσως το σημαντικότερο hip hop album της χρονιάς. Καταπληκτικός τραγουδιστής που δίνει νέα πνοή στο πολύπαθο είδος μουσικής που υπηρετεί.

Υπέροχη παραγωγή και καταπληκτικά samples σε όλα τα τραγούδια. Album που το “λιώνεις” στις ακροάσεις κανονικά. Ίσως το πιο ενδιαφέρον τραγούδι είναι το Fireworks με τη συμμετοχή της -βάλτε τη guest να τραγουδήσει το ρεφρέν και να στείλει το τραγούδι στη στρατόσφαιρα- Alicia Keys (τη θυμάστε το Empire State of Mind;). Το μοναδικό hip hop album που κυκλοφόρησε φέτος και περιορίζεται από τα στεγανά και τις συμβάσεις του είδους. Ασφυκτιά στη νοοτροπία της “γειτονιάς”, και είναι απόλυτα crossover σε ένα κοινό που δεν έχει τη παραμικρή σχέση με το rap.

Album λιτό, σκεπτόμενο και σωστά δομημένο με μυρωδιές από trip hop. Μοιάζει να είναι περισσότερο κοντά στη νοοτροπία Tricky και των Streets παρά του Jay Z. Respect…

THE BAD

Kanye West – My Beautiful Dark Twisted Fantasy

Το παραπάνω εξώφυλλο είναι η αυθεντική επιλογή του Kanye για το νέο του album, που σύμφωνα με τον ίδιο, απαγόρευσε η εταιρεία του. Βέβαια η εταιρεία πρότεινε μια ελαφρά αλλαγμένη, ενδιαφέρουσα και καλαίσθητη εκδοχή του εξωφύλλου. Όμως ο Kanye περνάει τη μέρα του στο Twitter και λέει ότι το “απαγόρευσαν”. Το παράδειγμα αυτό εξηγεί όλη την κοσμοθεωρία του σχεδόν μισητού rapper. Μπορείτε να τον μισήσετε ελεύθερα. Έχει δώσει κάθε δικαίωμα. Μεγαλομανής, loud και αυτάρεσκος σε κάθε του κίνηση και σίγουρα βαθιά κομπλεξικός. Όμως ο Kanye δεν είναι τυχάρπαστος mc αλλά μια σειρά από πράγματα που δυστυχώς ο ίδιος προσπαθεί με το ζόρι να καταστρέψει. Το πιο θορυβώδες “cry baby” του hip hop ρίχνει τη καθοριστική ζαριά για την καριέρα του στη δισκογραφία. Θα ανακτήσει τα ύψη που διεκδίκησε με τα δυο πρώτα album του, σαν ο Μεσσίας του hip hop, ή θα χαθεί στον ωκεανό των αμέτρητων “…featuring Kanye West” που τον περιμένουν αν δεν τα καταφέρει.

Όπως πάντα υπάρχουν good και bad news. Δυστυχώς αναλώνεται υπερβολικά στο να τα βάζει με όλη την ανθρωπότητα, ενώ κανείς δεν ασχολείται μαζί του αν δε μιλήσει πρώτα αυτός, έχει πολλές εξάρσεις ναρκισσισμού, και για πολλούς παρατραβάει η ιστορία με το πόσο πληγώθηκε που τον άφησε η fiancé του (μαζί σου Kanye…ας λένε!). Παρ όλα αυτά στον -κατά φαντασία- bigger than life αλλά πληγωμένο rapper, το τελευταίο που μπορεί κάποιος να του προσάψει είναι η έλλειψη φαντασίας και ιδεών. Ο Kanye αφήνει τα synths και την electro, που τους έδωσε και κατάλαβαν στο παρεξηγημένο “808’s & Heartbreaks”, με την εξαίρεση του “Lost In The World” που βασίζεται στο τραγούδι του Bon Iver και αν και ενδιαφέρον, μοιάζει με outtake εκείνου του album. Εδώ έχουμε ένα πολύ σκοτεινό και ελαφρά διαταραγμένο album με πολλές ιδέες, καθόλου επαναλαμβανόμενο, με δυο τρία δυνατά club hits και πολυδιάστατη παραγωγή. To Monster, απάντηση στις κατηγορίες της πρώην του (νισάφι!) και σε όλους όσους του την έπεσαν άσχημα μετά το περιστατικό με την Taylor Swift (καλά έκανε στο βλαχάκι, σιγά μη τραυμάτισε την εύθραυστη ψυχούλα της), είναι ένα απίθανα ισοπεδωτικό hit που ξεσηκώνει τα πλήθη, το Gorgeous με τον Kid Cudi είναι ένα μελωδικό τραγούδι που απογειώνει κανονικά η υπέροχη καθαριστική λούπα στο χαλί. Υπάρχει πολύ καλο υλικό εδώ. Το παράξενα αισιόδοξο Dark Fantasy και το απολογητικό Runaway είναι από τα καλύτερα πράγματα που έχει υπογράψει ο Kanye στη καριέρα του. Ακόμα και ο “ψυχοβγαλτης” του Blame Game με τον John Legend με κάθε ακρόαση γίνεται καλύτερος.

To Power είναι ίσως το καλυτερο single που έβγαλε ποτέ. Υπάρχουν κάποια fillers και κάποια φλύαρα κομμάτια με χειρότερο το All Of The Lights που είναι απογοητευτικό και το So Appalled που παρά τις συμμετοχές των Jay-Z και RZA είναι κατώτερο των προσδοκιών.

Ίσως δεν κέρδισε απόλυτα το στοίχημα, αλλά κατάφερε και τράβηξε στα άκρα τα όρια της μουσικής του όσο λίγοι. Ίσως να μην είναι το απόλυτο αριστούργημα, αλλά μέσα στο album αναδεικνύονται πτυχές του ταλέντου του σε όλους όσους αδιαφορούν για το twitter, τις εμμονές του, τη μανία του πως όλοι θέλουν το κακό του και τη φριχτή δημόσια εικόνα του, και ασχολούνται με τη μουσική του και μόνο. Παραφράζοντας  την τελευταία ατάκα του Social Network… ο Kanye δεν είναι μαλάκας, απλά προσπαθεί πολύ να γίνει.

& THE UGLY

Cee-Lo Green – The Lady Killer

Όχι και Lady Killer ρε φίλε… Αλλά ποτέ δεν ξέρεις, έχουμε δει και χειρότερα. Ο Cee Lo είναι σίγουρα χαρισματικός. Σε άλλο περιβάλλον και άλλες εποχές ίσως να ήταν ένας σπουδαίος soulman που θα γεφύρωνε την πονεμένη r’n’b του Al Green με τη Bedroom Soul του Ron Isley. Μετά τη συνεργασία του με τον ευφυή Danger Mouse και τα δύο εξαιρετικά album που έβγαλαν σαν Gnarles Barkley και διάφορες σκόρπιες ασημαντότητες, στην ουσία αυτή θα είναι η πρώτη δισκογραφική δουλειά που φιλοδοξεί καθιερώσει τον ευτραφή τραγουδιστή σε solo artist.

Ο Cee-Lo φέρεται έξυπνα και αντί να κυκλοφορήσει ένα rap-soul -και καλά- macho album με τσαμπουκά, διοργανώνει ένα old fashioned party! Δε το παίζει bad ass αλλά τη βλέπει rat pack! (αντί-rat pack έστω). Τραγούδια που θυμίζουν χορευτική soul της εποχής της Stax και της Motown, μέχρι Las Vegas των 60’s και Gospel Funk. Λες και είναι το soundtrack της πρωτοχρονιάς στη Νέα Υόρκη. Με τις σωστές δόσεις χιούμορ (έχει μείνει καθόλου απ’αυτό στη σύγχρονή μαύρη μουσική;) και τις λεπτές δόσεις κυνισμού.

Από τα feelgood album που δε κυκλοφορούν πια. Αλλά όλη αυτή η σαμπανιζέ retro-soul μετά από ένα σημείο κάπου αρχίζει και εξατμίζεται. Τα horn sections και τα κρουστά αρχίζουν και ακούγονται πολύ δυνατά μετά το μισάωρο. Μετά από αρκετή ώρα ακρόασης κάπου…λιγώνεις από την υπερβολικό ξεφάντωμα. Όμως τη φτιάχνει με χάρη και αυθεντικότητα αυτή τη vintage διάθεση.

Όμως θα το ξαναπώ. Ωραία τα λες….αλλά…είσαι πολύ άσχημος για Lady Killer ρε φίλε Cee Lo…

Advertisements

About InfluencesOnly

a television version of a person with a broken heart
This entry was posted in 3. Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s