Somewhere…

Ένας άνδρας αντιμέτωπος με τον απεριόριστο κενό χρόνο που έχει στη διάθεσή του.

Ένας ηθοποιός τα βάζει με τη σιωπή που τον περιβάλλει.

Ένας σχεδόν ξοφλημένος σύζυγος και πατέρας, καλύπτει την απραξία και την αίσθηση ματαιότητας που τον περιβάλλει με περιστασιακές γνωριμίες, αλκοόλ και θεραπευτικό σεξ.

Ένας άνδρας που σκοντάφτει παντού σε σεξουαλικά παραπτώματα του παρελθόντος και σε πειρασμούς, αναγκάζεται να περάσει λίγο χρόνο με την κόρη του.

Ένας μάλλον μέτριος, άλλα πετυχημένος εμπορικά ηθοποιός παρακολουθεί δυο στρίπερ στο δωμάτιό του να χορεύουν. Χειροκροτεί με ευχαρίστηση το σύντομο χορευτικό νούμερό τους. Λίγες μέρες μετά πηγαίνει την κόρη του στην πίστα του χορευτικού πατινάζ, με τον ίδιο μουδιασμένο ενθουσιασμό απολαμβάνει το χορό της. Το ντεκουπάζ της ταινίας τόσο διακριτικά φέρνει αντιμέτωπα τα συναισθήματα αθωότητας και ενοχής.

Τα κενά βλέμματα, οι νεκροί χρόνοι και οι σιωπές, αν αποδοθούν σωστά, υποδηλώνουν περισσότερα από τους πιο καλογραμμένους διαλόγους και τις πιο δραματικές σκηνές συναισθηματικής έκρηξης. Αυτές που το Χόλυγουντ τόσο αυτάρεσκα γεμίζει τις προβλέψιμες ρομαντικές ή δραματικές ταινίες του, οι οποίες μοιάζουν να περιφέρουν τα «σαφή» ηθικά τους διδάγματα σαν παράσημα.

Η Sofia Coppola έχει απόλυτα την αίσθηση της σκηνοθετικής οικονομίας και διαθέτει ένα δικό της τρόπο να υπογραμμίζει τα πιο σύνθετα συναισθήματα με τις πιο τετριμμένες ματιές και τα πιο απλά λόγια ( Sorry I wasn’t there enough).

Το Somewhere έχει την κακή τύχη να διαδέχεται το Lost In Translation οπότε οι συγκρίσεις θα το συνθλίψουν.

Υπέρ του δεν είναι και οι ομοιότητες που έχουν οι δυο ταινίες, που είναι πραγματικά πολλές.

Η μοναξιά της διασημότητας, η απούσα σύζυγος, η αίσθηση των δωματίων ξενοδοχείου η αποξένωση της κοσμικότητας, οι σιωπές της τρυφερότητας και οι …χαμένες μεταφράσεις. Μετά το εξωπραγματικό Τόκυο, σειρά έχει το φασαριόζικο Μιλάνο. Μια σκηνή μασάζ μοιάζει υπερβολικά σε εκείνη την τρελαμένη «συνοδό» στο δωμάτιο του Bill Murray, το Karaoke διαδέχεται το Guitar Hero, και το Γιαπωνέζικο trashy talk show αντικαθιστάται από ένα αλά-RAI Ιταλικό σόου.

Όμως το Somewhere αν και πιο «μικρό» σε σχέση με το μεγάλο αδελφάκι του, έχει μια ανοιχτή αφήγηση και είναι πιο αφαιρετικό συναισθηματικά. Δεν δίνει σαφείς λύσεις, δεν έχει peak και δεν έχει απαντήσεις. Είναι πιο κοντά στο σινεμά του Jim Jarmusch απ’ότι στου Alexander Payne που ήταν το Translation ας πούμε.

Το εύκολο σεξ καιροφυλακτεί, οι ανάγκες θα είναι πάντα ένα βήμα μπροστά, αλλά ο χαμένος χρόνος δεν αναπληρώνεται.

Είναι σοφή ταινία το Somewhere και έχουν σημασία όσα λέει.

Σε μια σκηνή της ταινίας ακούγεται αυτό το πανέμορφο τραγούδι των Strokes

Advertisements

About InfluencesOnly

a television version of a person with a broken heart
This entry was posted in Cinema. Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s