I Just Want To Be In Your Record Collection

Τι να είναι ο παραπάνω στίχος από το κομμάτι Record Collection που τραγουδάει ο guest Simon LeΒon των Duran Duran; Ερωτική δήλωση ενός βινυλιοφάγου προς το αντικείμενο του πόθου;  Κάποιο παρανοημένο φετίχ; Επιθυμία ενός ξεπεσμένου Pop ειδώλου για υστεροφημία;  Όπως και να μεταφραστεί ο αφορισμός του Mark Ronson αντιπροσωπεύει απόλυτα τις διαθέσεις και την ατμόσφαιρα του νέου album του. Pop μουσική που σε κάνει – ώ Θεέ μου! – να σκέφτεσαι!

O χαρισματικός παραγωγός- sampler – dj – συνθέτης, κερδίζει πολλά δύσκολα στοιχήματα με αυτό το album. Ο Ronson είναι ο άνθρωπος που κρύβεται πίσω από την κουρτίνα του album της Amy Winehouse που έσκασε στα μούτρα της mainstream pop σκηνής. Τότε άρχισε και το κακό, τότε που η μάζα δεν άκουγε αυτό το σπουδαίο album αλλά παρατηρούσε αποσβολωμένο την αυξομείωση της σιλουέτας της κατεστραμμένης Amy και στοιχημάτιζαν τη μέρα που θα τη βρουν τέζα από overdose. Από τότε που με ένα μυστήριο τρόπο και σε bar να μη κυκλοφορείς, και ραδιόφωνο να μην ακούς, θα σε καταφέρουν να κάνεις εμετό το Back To Black. Ακόμα και στα ελληνάδικα του νυφοπάζαρου, πριν τη Βανδή και μετά το Χατζηγιάννη. Τι; Βαρέθηκες;  Όοοοοχι, θα το ακούς σαδιστικά μέχρι να μη το αντέχουν άλλο τα άντερά σου.

Ο λόγος που το λέω αυτό είναι πως βλέπω το σκηνικό να επαναλαμβάνεται με το «Somebody To Love Me». Θα το ξεράσουμε σε κάνα χρόνο από αηδία αυτό το υπέροχο pop διαμαντάκι. Ας το απολαύσουμε τώρα που είναι παρθένο στα αυτιά μας. Δε γράφονται πια τέτοιες επιτυχίες. Από τα τραγούδια που μπορούν να αναβιώσουν ολόκληρο κίνημα. Ολόκληρη η υγιής pop ιδεολογία των 80’s (όχι η 80τίλα των συνθεσάιζερ) ανασύρεται από τα αζήτητα και ξαναζεί σε όλο το μεγαλείο της. Γνήσια απόλαυση.

Ο Mark Ronson αποδεικνύει πόση διαφορά έχει από τον Timbaland, ο οποίος ήταν ο άνθρωπος πίσω από την κουρτίνα για το αριστουργηματικό album του Justin Timberlake. Ο Timbaland εξαργύρωσε την επιτυχία του Timberlake και της Furtado με εκείνα τα δυο ολότελα αχρείαστα και φλύαρα album με τίτλο Shock Value. Ο λόγος που το solo album του Ronson είναι σημαντικό, είναι πως ο ίδιος δηλώνει… record collector!  Έχει γαλουχηθεί στην pop κουλτούρα, ξέρει να αφουγκράζεται τις mainstream επιθυμίες του υποψιασμένου ακροατή και όχι τις λυσσαλέες ανάγκες των μαζών για κωλοχτύπημα. Το ραδιοφωνικό airplay θα τον βρει μόνο του και δεν θα προσαρμοστεί αυτός στις ανάγκες των σταθμών και της υστερίας του fast selling.

Στα υπέρ του album είναι το ότι δεν ακολουθεί την εύκολη λύση της παρέλασης από quests. Tο ακόμα πιο υπέρ; Δεν συμμετέχει ο Akon!  Σοβαρά τώρα ο Ronson φτιάχνει μουσική με έμπνευση, ανασύρει ήχους από το παρελθόν, αγκαλιάζει την παραδοσιακή Pop, παίζει με την τεχνολογία χωρίς να κάνει abuse, αφήνει της soul επιρροές του από τη Motown να φαίνονται διακριτικά σε κάθε ακρόαση και χωρίς να ακούγονται σαν μαιμουδιές της γαλανομάτας soul (sorry Duffy). Δείχνει να σκαρφίζεται ήχους παρά φτιάχνει. Με το μυαλό του πάντα στον ακροατή και όχι στο marketing plan της εταιρείας του (sorry Wil I Am)

Θα μπορούσαμε να πούμε πως είναι η γέφυρα των old school παραγωγών-συνθετών της δεκαετίας του 60 της soul και της pop με το σήμερα. Γεφυρώνει το χάσμα της pop του Phil Spector με τη γενιά των rinbacktones. Αυτό που θα έπρεπε να κάνει σήμερα και ο DJ Shadow αν ήταν πιο pop.

Το ακούς από την καλή από την στραβή και από την ανάποδη. Το ακούς σε random σειρά τραγουδιών. Ακούς τα ίδια τραγούδια για να κάνεις daydreaming και τα ίδια για να κάνεις party. Δεν υπάρχουν fillers, όλα τα τραγούδια βρίσκουν τη θέση τους.  Μπορείς άφοβα να χαθείς στη γλυκιά μελωδία του Lose It που συνδυάζεται με το ραπάρισμα του Ghostface Killah και στο ονειρικό σχεδόν The Night Last Night. Μπορείς να ακούς στο repeat το instrumental Circuit Breaker, το βγαλμένο από τα 60’s Bike Song, το σχεδόν νεορομαντικό You Gave Me Nothing, και το οργιαστικό Glass Mountain Trust οπού ο soulman D’Angelo (που ήταν τόσα χρόνια αυτός;) ακούγεται σαν διασταύρωση του Prince και του Ron Isley. Ακόμα και το Introducing The Business που είναι ένα μάθημα για το πώς θα έπρεπε να ακούγεται η R’n’B σήμερα.

Αν υπάρχει μέλλον στην pop σήμερα δεν βρίσκεται στις ανακυκλούμενες μουνίτσες της παραπαίουσας μουσικής βιομηχανίας που βγαίνουν σωρηδόν και λιμπίζονται τα chart. Αν υπάρχει μέλλον βρίσκεται σε ανθρώπους σαν τον Mark Ronson και τον Danger Mouse.

Τώρα το γιατί η Madonna δεν στρέφεται σε αυτούς αλλά επιστρατεύει το τσουτσέκι τον David Guetta χρίζει ψυχανάλυσης…

Somebody To Love Me

Advertisements

About InfluencesOnly

a television version of a person with a broken heart
This entry was posted in Music. Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s