I Didn’t See It Coming

Δεν βρίσκω κάτι στη δισκογραφία του Elton John μετά το Blue Moves του 76 που έχει κάποια ιδιαίτερη αξία. Σκόρπια τραγούδια εδώ κι εκεί ίσως.  Αντίθετα είχε προλάβει να ηχογραφήσει 12 αριστουργήματα από το 1969 ως το 1976 που τον τοποθετούν για πάντα στο πάνθεον των μεγάλων μελωδών του περασμένου αιώνα. Μετά τελείωσε. Ακολούθησε μια μετριότατη δεκαετία του 80, (άραγε για ποιόν καλλιτέχνη που ξεκίνησε πριν το 1970 δεν ταιριάζει η προηγούμενη πρόταση;) και μια γενιά τηλε-φυτών που τον ξέρουν από το Candle in the Wind.

Είναι απίστευτο το ότι συνεργάζεται με τον Leon Russell το 2010, και δημιουργεί ένα τόσο συμπαθητικό album. Είναι και η ευφυΐα του T-Bone Brunette, που βρίσκεται στην παραγωγή, που το κάνει τόσο ξεχωριστό. Ο Russell μετά την περιπέτεια της υγείας του κάνει ένα come back χάρη στον Elton, η φιλία και ο αμοιβαίος τους σεβασμός κρατάει χρόνια και βρίσκουν ευκαιρία να τη γιορτάσουν. Ο Russel ξαναγεννημένος και ο Elton χωρίς την κοσμικίλα που του συρρίκνωσε το credit του σπουδαίου μουσικού. Album μεστό, γεμάτο υπέροχα, στρογγυλά τραγούδια που με κάνουν να ξαναβρίσκω το Elton John όπως του αξίζει και όχι σαν celebrity. Συμμετέχουν οι Neil Young και Brian Wilson αν λέει κάτι.

Elton John & Leon Russell / Hey Ahab

Toν Eric Clapton ποτέ δεν τον χώνεψα σαν solo καλλιτέχνη. Οι πορεία του στα συγκροτήματα που πήρε μέρος στη δεκαετία του 60 και του 70 είναι ανεπανάληπτη και κανείς δεν φτάνει τον slowhand. Όμως κάτι με αποξενώνει από τις solo δουλειές του και τα τελευταία χρόνια, τα reunion, οι συνεργασίες και τα ξενέρωτα tribute δεν λένε και πολλά πράγματα. Λίγος Robert Johnson, λίγος JJ Cale, λίγο αναδρομή στα blues, ξανά δώστου Robert Johnson, άντε και μια συνεργασία με Jeff Beck, πάρε και λίγο Blues να μη ξεχνιόμαστε. Προβλέψιμος και εγωπαθής, αλλά ξέρει το αντικείμενό του καλά. Όταν λοιπόν βγαίνει το νέο του album με εξώφυλλο το πρόσωπό του (επίπεδο ελληνικού λαϊκού εξώφυλλου) και με τον εμπνευσμένο τίτλο…. Clapton (!), τα πράγματα δεν φαίνονται να είναι καλά.

Έλα όμως που ίσως να είναι ότι πιο σημαντικό έχει κάνει ο Clapton από το προ εικοσαετίας περίπου Unplugged album του. Διασκευές σε κλασσικά τραγούδια, με προσεγμένη ενορχήστρωση, με μια απίστευτη τρυφερότητα και πρωτοφανή μετριοπάθεια στο παίξιμο της κιθάρας. Έτη φωτός μακριά σε δεξιοτεχνία από τις φαντεζί παπαροδιασκευές του πανηγυριού που έβγαλε ο απατεώνας Santana και άλλο τόσο μακριά από το cabaret mentality των American Songbooks που βγάζει ο Rod Steward.

Του βγάζω το καπέλο του Clapton. Αυτό το album είναι θησαυρός και θα μείνει.

Eric Clapton – River Runs Deep

Advertisements

About InfluencesOnly

a television version of a person with a broken heart
This entry was posted in Music. Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s