Beneath this Burning Shoreline

Οι Βρετανοί Cherry Ghost έσκασαν από το πουθενά στη ζωή μου. Τα σπουδαία album απλά έρχονται να σε πάρουν από το χέρι και διεισδύουν στο «είναι» σου.  Το «Beneath This Burning Shoreline» μούδιασε τις αισθήσεις μου. Στρογγυλοκάθισε στην πραγματικότητά μου, έγινε το «νέο ναρκωτικό» που χρειάζομαι, μου δημιούργησε την ανάγκη του. Αρνείται πεισματικά να βγει από το cd player.

Και δεν έχω ακούσει ποτέ το προ-τριετίας ντεμπούτο τους.

Ένα album αισθαντικό, με τεράστια μελωδική ευρύτητα στα σπλάχνα του.  Το ερωτεύτηκα από το εναρκτήριο κιόλας τραγούδι, το «Sleep On Stone» με όλη αυτή τη British μεγαλοπρέπεια που εσωκλείει.  Ακολουθεί ένα μπαράζ από υψηλής αισθητικής μελωδίες. Το «Kissing Strangers» που φέρνει στο μυαλό τον Richard Hawley στα καλύτερά του, ή το ρομαντικό έπος «Α Month of Mornings» που το αγάπησα όσο είχα αγαπήσει πριν λίγο καιρό το «Standing Next to Me» των  Last Shadow Puppets. Η μυσταγωγική υπεροχή  του «The Night They Buried Sadie Clay» που μοιάζει να βγήκε κατευθείαν από τις φονικές μπαλάντες του Nick Cave. Στο «My God Betrays» – ο Johnny Cash θα το είχε διασκευάσει αν το άκουγε- οι Cherry Ghost δείχνουν πως πρέπει να παίζεται η country folk. Είναι και η ονειρική pop του «Luddite», η θρυμματισμένη μαγεία του «Diamond In the Grind» και ο μελωδικός οίστρος του uplifting «Black Fang». Το φάντασμα του Morrissey πλανάται διακριτικά στο album, μαζί με μια διάχυτη ιδέα από Paul Weller στα πιο στυλιζαρισμένα του.

Ένα γοητευτικό χαρμάνι από βελούδινες μελωδίες που διαθέτει μια διακριτικά δυσοίωνη εσωστρέφεια, ενώ παραμένει προσιτό κάθε στιγμή.

Είναι απίστευτο το πώς εισβάλουν στα σωθικά σου τα ορχηστρικά parts, όταν συνδυαστούν σωστά με τις κιθάρες.

Θυμάμαι, κάποια παλιά καλοκαίρια, όταν με μια παρέα περπατούσαμε και μιλούσαμε όλη τη νύχτα, κάθε νύχτα, και δεν κοιμόμασταν ποτέ -ίσως σε καμιά πλατεία ή στη παραλία  επειδή μπορούσαμε. Αυτό που θυμάμαι πιο έντονα από εκείνα τα θυελλώδη και φορτισμένα καλοκαίρια, από εκείνα τα σοκάκια και εκείνες τις αυλές, είναι η μυρωδιά του νυχτολούλουδου, την οποία κουβαλούσα πολύ έντονα από εκείνα τα μέρη.

Για κάποιο συγκεκριμένο λόγο την κουβαλάω ακόμη.

Και για κάποιο συγκεκριμένο λόγο την έφερα ξανά στο μυαλό μου μετά από καιρό με αυτά τα τραγούδια.

Δεν ξέρω τι  στοιχειώνει την έμπνευση του Simon Aldred, αλλά είθε η μυρωδιά του νυχτολούλουδου να τον συνοδεύει πάντα.

Advertisements

About InfluencesOnly

a television version of a person with a broken heart
This entry was posted in Music. Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s