Troubled Heroes

Αυτό το μήνα προβάλονται τρεις ταινίες με εντελώς διαφορετικούς ήρωες σε απόλυτα διαφορετικό πλαίσιο δράσης και με έναν σχετικά όμοιο κοινό παρανομαστή στη ψυχοσύνθεσή τους. Την προσπάθεια να έρθουν σε επαφή με το ενοχικό παρελθόν και να το αποτινάξουν.

Στην περίπτωση του Stone, ο καθολικισμός ρίχνει μερικούς…τόνους βάρος στη ζωή του Jack του υπεύθυνου αναστολών του σωφρωνιστικού ιδρύματος. Ο καθολικισμός και το βαρύ αίσθημα ενοχής και αυτοτιμωρίας που κουβαλάει, οχι μόνο δεν καταπράυναν τα καταπιεσμένα ένστικτα ανάγκης για επιβολή και χαμηλής αυτοεκτίμισης, αλλά -ως μια ξοφλημένη θρησκευτική θεωρία που ζει μόνο από τελετουργικά μυστήρια και παίρνει διάσταση μέσα από περιοριστικούς κανόνες- τον έσπρωξε στην άρνηση, στο ιδεολογικό μούδιασμα και στον συσσορευμένα απωθημένα που εκτονώνονται με ξεσπάσματα βίας.

Στο American, το μόρφωμα του κλασσικού σιωπηλού noir χαρακτήρα με τα σκοτεινά μυστικά στις αποσκευές του, το αίμα στα χέρια του μετά από μια ζωή στο έγκλημα και με σκοπό την «τελευταία αποστολή», λειτουργεί στα απειλιτικά σκοτεινά σοκάκια, στις δειλές επαφές με τον τοπικό ιερέα και στον έρωτα για μια πόρνη που αφήνει υποσχέσεις για ενα νέο ξεκίνημα.

Στο Stone ο John Curran δεν αφήνει τον Norton και τον De Niro να κάνουν αυτό που μπορούν αλλά φορτώνει τα πλάνα με θεικές παρεμβάσεις, με το βάρος του σταυρού και το εκκλησιαστικό ραδιόφωνο στη διαπασών.

Στο American, ο Anton Corbin δεν ενδιαφέρεται να σπαταλήσει ούτε το 10% της ενέργειας που έδωσε στην τελειοποίηση του γεωμετρικού καδραρίσματος του ήρωα, στο στυλιζάρισμα του γεωγραφικού τοπίου και στη χορογράφιση των διαλόγων και των δράσεων,  για να δώσει έστω μια ανθρώπινη διάσταση στη φιλότιμη ερμηνεία του Clooney, ή μια ανατροπή στα δεδομένα ή μια ευπρόσδεκτη λοξοδρόμιση από την πεπατημένη της προδιαγεγραμένης τιμωρίας του ήρωα από τις αμαρτίες που τον στοιχειώνουν με φόντο τον «επιτάφιο».

Η ταινία “The Kids Are Allright” της Lisa Cholodenko κερδίζει το παιχνίδι. Κάνει τη διαφορά με τη διακριτικότητα που αφήνει να ξεδιπλωθούν τα δύσκολα θέματα που πραγματεύεται, με τη στωικότητα που χειρίζεται τη πολυεπίπεδη ιστορία διάσπασης της οικογένειας που έχει στα χέρια της και τη μαεστρία που αφήνει να αναπνεύσουν οι συγκρουόμενες ιστορίες των χαρακτήρων. Το τέλμα της σχέσης δυο ομοφυλόφυλων γυναικών και η δυσκολίες με τα δυο παιδιά τους όταν ο φυσικός πατέρας τους έρχεται στο προσκήνιο για πρώτη φορά από τότε που δώρισε το σπέρμα του στο ζευγάρι. Ενοχές σε κάθε βλέμμα, χωρίς καμπάνες να χτυπάνε στο προσκήνιο, χιούμορ αβίαστο και όχι χρονομετρημένα comic relieves για να ανασαίνουμε ανάμεσα στο δράμα, σύνθετα διλλήματα χωρίς ηθικό δίδαγμα και αναγκστικό resolution, αληθινοί χαρακτήρες, ιστορία πίσω από την πλοκή, σκηνοθεσία που αφήνει την κάμερα αόρατη, και ερμηνείες που υπαινίσσονται και δεν σε καθοδηγούν συναισθηματικά για να σου τρίψουν στη μούρη τις δικές τους παραδοχές της αλήθειας.

Η σκηνή στο “The Kids Are All right” όπου η Annette Benning (θα είναι σκανδαλώδες να χάσει το Όσκαρ) συζητά με τον Mark Rafalo για το album Blue της Joni Mitchell, είναι σκηνή ανθολογίας και με έκανε να τρέξω να το ξανακούσω ολόκληρο.

Advertisements

About InfluencesOnly

a television version of a person with a broken heart
This entry was posted in Cinema. Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s