Disintegration

Αγαπητέ Robert Smith

Δεν είχα ποτέ την ευκαιρία να σε συναντήσω για να σου εκφραστώ προσωπικά. Συνήθως χρειάζονται αφορμές για κάποιες ανομολόγητες σκέψεις. Τη δική μου τη βρήκα επιτέλους όταν ένιωσα ξανά ένα γνώριμο και περίεργο συναίσθημα, ενώ βρισκόμουν σε κεντρικό δισκοπωλείο. Κοιτάζοντας τα ράφια με τις νέες κυκλοφορίες έπεσα πάνω στην deluxe επανέκδοση του Disintegration. Μάλιστα… Το πλήρωμα του χρόνου.

Στάθηκα ώρα μπροστά στο cd και προσπαθούσα να προσδιορίσω αυτό το αμήχανο συναίσθημα που με παραλύει κάθε φορά που πέφτω πάνω σ’ αυτό το καταραμένο album. Από την πρώτη γνωριμία μαζί του πριν 20 χρόνια, όπου ένα βινύλιο με φθαρμένο εξώφυλλο άρχισε να παίζει σχεδόν καθημερινά σπίτι μου και να με συντροφεύει κάπως… κρυφά για τα επόμενα χρόνια.

Αγαπητέ Robert είχα αποφασίσει να γράψω ένα review γι’ αυτό το album, έτσι…για να εκφράσω κάποιες σκέψεις σχετικά με το περιεχόμενό του. Μια από αυτές που κυκλοφορούν σωρηδόν στα μουσικά περιοδικά του κόσμου. Όμως θα κάνω κάτι περισσότερο, θα σου μιλήσω ευθέως.

Θέλω να σου πω αρχικά πως θυμάμαι όλους τους δύσμοιρους ακόλουθους του new romantic trend να μιμούνται τα ανασηκωμένα μαλλιά σου, το κακοβαλμένο κραγιόν σου, την αμήχανη περσόνα που δημιούργησες και περιέφερες με -τάχα μου- άνεση. Τους θυμάμαι να προσπαθούν να «μοιάσουν» στην τροφαντή bisexual εικόνα που λάνσαρες… Να μοιάσουν σε τι άραγε;

Θυμάμαι κι εσένα να μοιάζεις με χρησιμοποιημένο και πεταμένο pop icon που το μάζεψαν από τα σκουπίδια, καθάρισαν τα χοντρά και το ξαναπέταξαν στη σκηνή να τραγουδήσει. Αποκαΐδι μιας παρακμασμένης pop αισθητικής παντρεμένη με ένα ξεχαρβαλωμένο μετά-goth look.

Θυμάμαι πριν 20 χρόνια το MTV να ξεσκίσει σε μεταδώσεις το video του Lullaby. Δεν καταλάβαινα πολλά πέρα από αυτά που έλεγες για τον Spiderman που θα σε κατασπάραζε ενώ σε κατάπινε ένα σιχαμερό πλάσμα, και εσύ να τραγουδάς από την κοιλιά του κτήνους. Κι όμως ήταν hit.

Εκεί ασχολήθηκα πιο σοβαρά με το album. Έπρεπε να καταλάβω για τη γοητεία που μου ασκούσε. Ακολούθησαν κασέτες, πολλές κασέτες, album που είχαν χαθεί σε πάρτι, ξεχαρβαλωμένοι δίσκοι και cd αγορασμένα από τα section με τις προσφορές. Όλα χάνονταν, μερικά ξαναβρίσκονταν, μερικά είχαν πεταχτεί επίτηδες. Κουβαλούσαν σημάδια. Μια κασέτα είχε γραμμένη μια αφιέρωση που δεν άντεχα να διαβάζω, ένα cd είχε σχεδόν μόνιμα τη μυρωδιά από μια παραλία της Αττικής που έχω να πάω από τότε… Λες και αυτό το album σε όλες του τις μορφές είχε μαγνήτη αναμνήσεων μέσα στα χρόνια.

Ήμουν σε ευτυχισμένες στιγμές και έρχονταν οι πρώτες νότες του Last Dance και μου έκαναν σμπαράλια τη ψυχολογία. Ήμουν στα πατώματα και έρχονταν η παραληρηματική σου κατάδυση σε ωκεανό συναισθημάτων, που ήταν το ομώνυμο Disintegration, και μου έδινε πνοή.

Και δεν το αγαπούσα καν. Δεν ξέρω αν το αγαπώ ακόμα.

Αλλά είναι ο τρόπος που μιλάς για κάποια πράγματα…

Stains on the carpet and
stains on the memory

Αγαπητέ Robert πρέπει να σου πω πως δεν μπορούσα να συλλάβω απόλυτα τις διαστάσεις του Fascination Street. Στεκόμουν αμήχανος μπροστά σε αυτή την κολασμένη μελωδία που σκαρφίστηκες. Ήταν έπος, ήταν μια βουτιά σε ρομαντικούς εφιάλτες που μπορεί να έρχονταν και είχες προλάβει να τους μελοποιήσεις. Ακόμα δεν καταλαβαίνω αν τραγουδάς με απελπισία ή είσαι σε πλήρη ευδαιμονία. Δεν καταλαβαίνω αν έγραψες αυτά τα τραγούδια επειδή η ζωή σου εξαρτάται από αυτό ή επειδή απλά μπορείς. Γιατί αυτή η ραψωδία απόγνωσης του «Prayers For Rain» δεν μου κάθονταν σαν «τραγούδι». Αλλά τη γιόρταζες τη πτώση σου, την φρόντιζες.

Σε πέταγα με το ζόρι μακριά. Περνούσαν χρόνια που ξεχνούσα ότι υπάρχεις. Μετά όμως ερχόταν στο μυαλό μου αυτή η γαμημένη bass line του «The Same Deep Water As You» που δεν βγήκε ποτέ από μέσα μου… Πως οι λέξεις πάνω στις μελωδίες σχημάτιζαν αυτά τα νοήματα; Το ξερίζωνα με το ζόρι αλλά έβρισκε τον τρόπο και φώλιαζε πάλι μέσα μου.

Έφτασα σε σημείο να τραγουδάω απ’ έξω με άνεση τους μακροσκελείς στίχους των τραγουδιών του album. Με ενοχλούσε αυτή η ξαφνική οικειότητα. Τι δουλειά έχω εγώ να οικειοποιούμαι τη δική σου ακαταλαβίστική σου ποίηση;

Αγαπητέ Robert θέλω να σου μιλήσω μετά από πολλά χρόνια για τη σχέση μου με το Disintegration. Πρέπει να ξέρεις όμως κάτι. Αν φτιάξω μια λίστα με τα καλύτερα album όλων των εποχών δεν θα είναι μέσα. Αν μπει σε δημοψήφισμα δεν θα το ψηφίσω. Αν ρωτηθώ για το ποια είναι μια καλή φετινή επανέκδοση album για αγορά, θα απαντήσω το Exile on Main Street φυσικά. Δεν θα μου έρθει καν στο μυαλό αυτή η deluxe έκδοση. Είναι way too personal… Δεν έχεις την ανάγκη να δεις σε hall of fame τα δικά σου album. Αν μπεις σε μια έκθεση φωτογραφίας από σπουδαίους φωτογράφους δεν θες να δεις κοτσαρισμένη στον τοίχο τη φωτογραφία γενεθλίων σου. Θες να θαυμάσεις, όχι να εκτεθείς.

Αγαπητέ Robert υπάρχουν album που έχω ακούσει χιλιάδες φορές, album που θαυμάζω, καλλιτέχνες που νομίζω ότι αν δω, θα κοιτάξω τον Θεό στα μάτια, αμέτρητα album που μισώ, album που ξενερώνω, album που έχω αγαπήσει αλλά με τον καιρό ξεπέρασα, album που βαριέμαι και άλλα που παθιάζομαι. Όμως υπάρχει μόνο ένα με το οποίο ακόμα δεν ξέρω πώς να νιώσω, δεν έχω ακόμα τοποθετήσει, έχω ακόμα άλυτα θέματα μαζί του, έχω ακόμα δρόμο, νιώθω πως δεν ξεμπέρδεψα ποτέ. Το ομώνυμο τραγούδι που είναι το peak ολόκληρης της παράξενης πορείας σου. Δεν είπα καριέρα μην αγριεύεις. Με το Disintegration έχω κάνει ολονύχτια session μέχρι το ξημέρωμα, καμιά φορά μέχρι το άλλο μεσημέρι. Και μετά το πέταγα και δεν το ξαναέπιανα για 2 χρόνια. Μέχρι να το ξαναλιώσω στην ακρόαση για να το ξαναπετάξω.

Αγαπητέ Robert, ίσως παρατήρησες ότι δεν υπήρξε ούτε μια αναφορά στο «Pictures Of You». Δεν μου ξέφυγε. Απλά αρνούμαι. Δεν θα ασχοληθώ ποτέ ξανά με αυτό το τραγούδι. Να το χαίρεσαι. Έχω αφιερώσει πολύ χρόνο. Μάλλον καταλαβαίνεις. Αν σε δέκα χρόνια βγει μια super deluxe κασετίνα σε μέγεθος βαλίτσας, ίσως ξαναγράψω δυο αράδες.

Επίσης δεν ασχολήθηκα καθόλου με τα 2 bonus cd, δεν ήμουν ποτέ fan της φιλοσοφίας των b-sides, rarities και bootlegs. Aυτά για την ιστορία…

Υ.Γ. Να σε ρωτήσω κάτι τελευταίο… Οι φωτογραφίες για πόσο καιρό πονάνε;

 

Advertisements

About InfluencesOnly

a television version of a person with a broken heart
This entry was posted in Article. Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s