Inception

Ποιος μίλησε για καλοκαιρινό Blockbuster; Όλοι εμείς οι αφελείς… Η βαριά καμπάνια με τα βαρβάτα trailer που έρχονται με φόρα υπόσχονται κατανάλωση ποπ-κορν με το κιλό.

Το Inception δεν έχει σχέση με τα καλοκαιρινά blockbuster. Με λύπη φαντάζομαι τις ορδές των θαμώνων των multiplex να στέκουν αποσβολωμένοι μπροστά στο όραμα της ταινίας.

Είναι σίγουρα μια από τις πιο πρωτότυπες και ολοκληρωμένες κινηματογραφικές προτάσεις στο σινεμά του φανταστικού εδώ και δεκαετίες. Με μια διαφορά, πολλοί θα πουν πως είναι πολύπλοκο και μπερδεμένο. Αστειότητες. Η ταινία δεν είναι καθόλου δύσκολη στην παρακολούθηση. Ούτε μπερδεμένη είναι η πλοκή.

Ίσως αποδειχθεί μαθηματική εξίσωση σε μερικούς, αλλά θα είναι οι θεατές για τους οποίους η πιο απαιτητική κινηματογραφική εμπειρία είναι το δίλλημα “θα διαλέξει τον λυκάνθρωπο ή το βρικόλακα συμμαθητή να παντρευτεί;” Έχουμε μάθει οι ταινίες να μας αντιμετωπίζουν σαν ηλίθιους που θέλουν να ξεκουραστούν σε μια μεγάλη πολυθρόνα χαζεύοντας μάχες με σπαθιά και κυνηγητά με αυτοκίνητα, αν φοράμε και τα ειδικά γυαλιά, τόσο το καλύτερο!

Όμως τα πράγματα ίσως αλλάξουν κάπως με το Inception. Δεν πρόκειται για Blockbuster. Πρόκειται για μια επικών διαστάσεων περιπέτεια που διαδραματίζεται στο ανεξερεύνητο υποσυνείδητο, μια ηχηρή sci-fi φαντασίωση στον κόσμο των ονείρων που στα χώνει στον εγκέφαλο!

Η σύνοψη όσων συμβαίνουν στην ταινία είναι αδύνατη, ή πιο σωστά περιττή. Δεν είναι εύκολο να περιγραφούν η σύνθετη λογική, τα πολλαπλά επίπεδα γραφής και οι αμέτρητοι κανόνες που διέπουν την εγκεφαλική αντικατασκοπεία που συμβαίνει στο σύμπαν του Inception.

Σε (πολύ) γενικές γραμμές, τα όνειρα είναι αντικείμενο υποκλοπής. Τα βαθιά κρυμμένα μυστικά μπορούν να κλαπούν με κατασκοπεία μέσα από τα ελεγχόμενα όνειρα. Το όνειρο μέσα σε άλλο όνειρο είναι ένα τολμηρό εγχείρημα του πρωταγωνιστή Κομπ και της ομάδας του. Σε διπλό και σε τριπλό επίπεδο (όνειρο μέσα σε όνειρο… μέσα σε όνειρο) το ρίσκο είναι μεγαλύτερο. Ο θάνατος σε επαναφέρει στην πραγματικότητα. Οι μνήμες ταράζουν την ισορροπία και οι συνθήκες του σώματος σε κατάσταση ύπνου βρίσκουν τον τρόπο και επηρεάζουν τον ονειρόκοσμο σε όλα τα επίπεδα. Υπεύθυνος για την τεχνητή πραγματικότητα είναι ο αρχιτέκτονας του ονείρου που δημιουργεί λαβύρινθους, για να παγιδεύσει το υποσυνείδητο το οποίο όχι μόνο δεν ελέγχεται, αλλά μάχεται τους εισβολείς. Τα δευτερόλεπτα πραγματικού χρόνου μπορούν να είναι ολόκληρα χρόνια στον κόσμο του υποσυνείδητου στο οποίο ο Κομπ μάχεται κουβαλώντας τους δικούς του δαίμονες και τις κάνει τις δικές του προβολές, ενώ καλείται να κάνει το ακατόρθωτο, να «φυτέψει» μια πρωτότυπη ιδέα στο θύμα.

Αυτά είναι λίγα από τα μυστικά που επιφυλάσσει αυτή η οδύσσεια του μυαλού.Πολύπλοκο; Ναι. Mindfuck; Σίγουρα. Ακατανόητο όμως όχι.

Το credit γι’ αυτό ανήκει στον «αρχιτέκτονα» Christopher Nolan ο οποίος με την μαεστρία του κατορθώνει να τιθασεύσει το μεγαλόπνοο όραμά του. Καταφέρνει να ενορχηστρώσει μερικές από τις πιο σύνθετες και καλοφτιαγμένες σκηνές δράσης στην ιστορία του σινεμά. Χωρίς blue screen, χωρίς καταιγισμό CGI, σχεδόν old school. Με όλη τη μεγαλοπρέπεια που θα μπορούσε να έχει.Με καίει το γεγονός ότι τα κατάφερε. Ο Nolan αποδεικνύεται απίστευτος χειριστής του παράλληλου μοντάζ, μια τεχνική που αν στο Dark Κnight απογείωσε, εδώ την τελειοποιεί. Ταυτόχρονα κρατάει το δείκτη του entertainment υψηλό, προσέχει να μην καταφύγει ούτε σε μια κοινοτυπία και να μην χρησιμοποιήσει σεναριακές ευκολίες.

Το αποτέλεσμα είναι άριστα κουρδισμένο, οπτικά απλησίαστο σε σχέση με ότι έχουμε δει μέχρι σήμερα και διαθέτει ένα μοντάζ καταπέλτη που σε κάνει να θες να απορροφήσεις τις άφθονες υποπλοκές και να εξερευνήσεις με μια ανάσα την κάθε λεπτομέρεια που συνθέτει το δαιδαλώδες -σχεδόν χαοτικό- σκηνικό.

Ο DiCaprio ερμηνεύει τον πρωταγωνιστικό ρόλο με τέτοια πειθώ και τόσο πάθος που σφραγίζει τον τίτλο του καλύτερου ηθοποιού της γενιάς του. Πλαισιώνεται από τον καταπληκτικό Joseph Gordon-Levitt (500 Days of Summer), την συνεχώς ανερχόμενη Ellen Page ( Juno) και τη Marion Cotillard που όπως πάντα λάμπει.

Το Inception κάνει το Matrix να μοιάζει παιδική χαρά, τον James Bond απολίθωμα του παρελθόντος, τις ταινίες Mission Impossible αφόρητες, και στέλνει τον Μπρουκχάιμερ, τον Μαίκλ Μπέι και τους ομοίους τους στα σπίτια τους. Ίσως τα μεγάλα studio μετά από αυτή την επιτυχία να αρχίσουν να επενδύουν ξανά σε σκηνοθέτες και όχι σε franchise και σε υπάλληλους-διεκπεραιωτές σεναρίων.

Ο Christopher Nolan έκανε το αδιανόητο. Πήρε ένα προϋπολογισμό 200 εκατομμυρίων δολαρίων και σκηνοθέτησε μια «original κανονική ταινία»! Χρησιμοποίησε ένα καστ από «ηθοποιούς» και όχι από celebrity star, δεν έκανε ριμέικ, ούτε σίκουελ, ούτε πρίκουελ ούτε κόμικ, ούτε τηλεοπτική σειρά ούτε magna, ούτε γνωστό βιβλίο διασκεύασε… διάολε, το έγραψε όλο μόνος του.

Από τη σελίδα «1». Από μια ιδέα. «Μια ιδέα μπορεί να χτίσει ολόκληρους κόσμους και να ξαναγράψει τους κανόνες» υπαινίσσεται σοφά η ταινία με ένα γνωμικό του πρωταγωνιστή.

Αυτή η ιδέα ίσως καταφέρει να εφεύρει ξανά το εμπορικό σινεμά, στο δικό μας «πραγματικό κόσμο». Ο οποίος μοιάζει τόσο άχαρος μετά την έξοδο από την αίθουσα…

Advertisements

About InfluencesOnly

a television version of a person with a broken heart
This entry was posted in Cinema. Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s