Dance me to the end of love

Τhe doubtful comforts of human love”

 

O Brian Eno είχε πει κάποτε πως μόνο 100 άνθρωποι είχαν αγοράσει το πρώτο album των Velvet Underground όταν είχε πρωτοκυκλοφορήσει, όμως ο καθένας ξεχωριστά πήγε και δημιούργησε το δικό του συγκρότημα.

Το κινηματογραφικό αντίστοιχο σε αυτό το φαινόμενο είναι σίγουρα το Red Shoes. Η επιρροή και ο αισθητικός αντίκτυπος της ταινίας απλώνεται σε μερικούς από τους μεγαλύτερους σκηνοθέτες του κινηματογράφου που χρόνια αργότερα έπιασαν κάμερα.

Στις 22 Ιουλίου επανακυκλοφορεί στις αίθουσες μια από τις σπουδαιότερες ταινίες του παγκόσμιου κινηματογράφου, το Red Shoes του 1948.

Το μεγαλύτερο δίδυμο που γέννησε ποτέ ο Ευρωπαϊκός κινηματογράφος, ο Michael Powell και ο Emeric Pressburger με αυτή την ταινία έπιασαν ένα ανεπανάληπτο δημιουργικό κρεσέντο.

Μια ταινία για το χορό…. ναι… με τον ίδιο τρόπο που το Raging Bull είναι μια ταινία για το μποξ. Με λίγα λόγια πρόκειται για κάτι τελείως διαφορετικό. Άλλωστε ο ορκισμένος φαν της ταινίας Μαρτιν Σκορσέζε είναι υπεύθυνος για την αναπαλαίωση αυτής της κόπιας την οποία παρουσίασε έτοιμη το 2009. Το αποτέλεσμα είναι πέρα από περιγραφές.

Αξεπέραστο ακόμα και έξι δεκαετίες μετά, το Red Shoes δεν έχει χάσει ούτε ίχνος από το πάθος και τη δύναμή του.

Μια νεαρή μπαλαρίνα, η Βίκυ Πέιτζ θα βρεθεί κάτω από την επίβλεψη του αυταρχικού ηγέτη ενός θιάσου, του Μπόρις Λερμοντόφ. Αυτός θα της δώσει μια μοναδική ευκαιρία, να αναλάβει τον κεντρικό ρόλο στη νέα του παράσταση που είναι βασισμένη στο παραμύθι του Άντερσεν “Τα Κόκκινα Παπούτσια”. Η απρόσμενη επιτυχία θα φέρει κοντά τη Βίκυ και τον Τζούλιαν, τον νεαρό συνθέτη της μουσικής της παράστασης τον οποίο επίσης ανακάλυψε ο Λερμοντόφ. Όταν ο τελευταίοςμαθαίνει τη σχέση τους εξοργίζεται και τους απομακρύνει από το θίασο. Η Βίκυ διχάζεται διχάζεται ανάμεσα στη φιλοσοφία ζωής του Λερμοντόφ – την οποία επιβάλλει έτσι ώστε να τη δεχτεί πάλι κοντά του και στον έρωτά της για τον Τζούλιαν, του οποίου η καριέρα μένει αναλλοίωτη.

Ο Άντον Γουόλμπρουκ στο ρόλο του Μπόρις Λερμοντόφ είναι υποδειγματικός μα δεν είναι Clark Gable, δεν έχει ανάγκη να είναι σαν τους συναδέλφους του στο Χόλυγουντ. Η ταινία βρίσκεται «αλλού», όχι στη γοητεία των star.

Η αντίδρασή του στα νέα της σχέσης της μπαλαρίνας και του μαέστρου είναι πραγματικά εξωπραγματική. (βλ. φωτό)

O Powell παντρεύει με απαράμιλλη δεξιοτεχνία την ωμότητα με το λυρισμό, τη φαντασία με το ρεαλισμό και τη μουσική πανδαισία με το χορό. Δουλέυει ψιλοβελονιά τις ψυχολογικές μεταπτώσεις των ηρώων και τις διοχετεύει στο χορό τους, την ανάγκη τους για δημιουργία αλλά και για καταστροφή.

Προσέξτε στη δεξιά φωτογραφία με τι τρόπο ο Powell μας δείχνει πως ενώ η μπαλαρίνα βρίσκεται πάνω στη σκηνή και χορεύει σε ένα κατάμεστο θέατρο, στην παραγματικότητα την ενδιαφέρουν δυο άνθρωποι, ο μαέστρος και ο δημιουργός.

Ο Powell διοχετεύει στα πλάνα του μια υπαινισσόμενη «ψύχωση». Η «φύση» της σχέσης του Τζούλιαν με τον Λερμοντόφ, η απροσδιόριστη εμμονή του τελευταίου με το ταλέντο (?) της Βίκη Πέιτζ αλλά και η θεωρία του για το ότι ο έρωτας και η ανθρώπινη φύση μπαίνουν εμπόδιο στη δημιουργία, ακόμα χωράνε ερμηνείες. Η ψυχολογική διάσταση των ηρώων υπογραμμίζεται μέσα από τη χρήση των χρωμάτων. Το κόκκινο των παπουτσιών δεν κάνει ποτέ τυχαία την παρουσία του. Οι ήρωες ξορκίζουν τους δαίμονές τους μέσα από την αφοσίωση στην τέχνη, κάνουν ασυνείδητες αλλά και μεγάλες προσωπικές θυσίες και ωθούν τον εαυτό τους στα άκρα.

Και φυσικά υπάρχει η 15λεπτη χορευτική σεκάνς της πρεμιέρας της παράστασης είναι μια εμπειρία που πρέπει να βιώσει κανείς στη μεγάλη οθόνη. Πρόκειται για ένα εικαστικό παραλήρημα που σπάει κάθε κινηματογραφικό φραγμό. Παίζει με τα όρια της φαντασίας και μάλιστα με τέτοια άνεση που προκαλέι δέος. Σαν θεατές αναρωτιόμαστε αν κολυμπάμε σε έναν αδυσώπητο Technicolor εφιάλτη ή παρακολουθούμε ένα ψηφιδωτό ονειρικών εικόνων.

Μέχρι το τέλος της περιπέτειάς τους, όπου η ζωή μιμείται την τέχνη με ανατριχιαστικό τρόπο.

Lermontov: Why do you want to dance?

Vicki: Why do you want to live?

Lermontov: I don’t know exactly, but I must.

Vicky: That’s my answer too.

Advertisements

About InfluencesOnly

a television version of a person with a broken heart
This entry was posted in Cinema. Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s