Blast From The Past (#11)

Nine Inch Nails – Closer (1994)

Μπορεί να μην ανήκει και στο μακρινό παρελθόν, αλλά όσον αφορά το τραγούδι “Closer” έχει μεγαλύτερη σημασία το ότι «συνέβη» στα μουσικά πράγματα των 90’s παρά το ίδιο σαν διαχρονικό τραγούδι που θα μείνει και θα ακούγεται. Είναι μια από τις σπάνιες στιγμές που ένα μεγάλο hit που κατάφερε μυστηριωδώς και πέρασε στο mainstream είχε το “don’t try this at home” τυπωμένο πάνω του. Ήταν ένα πολύ ανησυχητικό τραγούδι που αντί να θαφτεί στο χάος του underground έκανε το crossover, κυρίως αφού ακούστηκε στα παρανοϊκά Ζενερίκ αρχής της ταινίας Se7en.

Ο Mark Romanek σκηνοθέτησε εκείνο το βίντεο κλιπ που χωρίς υπερβολή προκαλούσε εφιάλτες. Ήταν να συνονθύλευμα από τοξικές εικόνες, που απεικόνιζε ένα ζωντανό μουσείο από ανατριχιαστικούς φαλακρούς τύπους, κεφάλια γουρουνιών που στριφογυρίζουν και μια καρδιά (ανθρώπινη;) που έχει αποσπαστεί από το σώμα και συντονίζεται με το beat. Οι λογοκριτές πάθαιναν ντελίριο με τους φρικαρισμένους τύπους σε μηχανές βασανιστηρίων, τις εικόνες αποσύνθεσης και την… εσταυρωμένη μαϊμού αλλά κυρίως με τους στίχους απόγνωσης (“help me, I’ve got no soul to sell”) που προκύπτει από καταπιεσμένη σεξουαλική διαστροφή. Οι εμμονές γίνονται φωνές στο μυαλό (“help me get away from myself”) και το τραγούδι μοιάζει με μια εξομολόγηση ενός διαταραγμένου που μπλέκει τις σεξουαλικές του εμμονές με την αυτοκαταστροφή (“you can have my absence of faith”) και τη σχέση του με το Θεό  (“you bring me closer to God“), ζητώντας να λυτρωθεί από το αντικείμενο του πόθου του (“help me, you make me perfect”). Ο Trent Reznor και μόνο το album “The Downward Spinal” να είχε κάνει -το δεύτερο των Nine Inch Nails- θα έμενε στην ιστορία σαν μια από τις μορφές που σφράγισαν τα 90’s. Κατάφερε να συγκεράσει το progressive rock με το electro των Depeche Mode και να δημιουργήσει τον βιομηχανοποιημένο ήχο που έσταζε βιτριόλι στα ηχεία.

Όλο το freakshow της μουσικής βιομηχανίας, από τα γκροτέσκο show του Alice Cooper μέχρι το horror circus του Mairylyn Manson ωχριά μπροστά στους αφιέλτες του Reznor. Η βασική διαφορά του με όλους, είναι ότι το Closer συμφωνα με τον Trent Reznor δεν εμπεριέχει καμία πρόκληση αλλά μπορεί να είναι απλά και μόνο ένα love song.

Δυστυχώς δεν το έπαιξε στην καταπληκτική του συναυλία που απολαύσαμε πριν από δυο καλοκαίρια στην Αθήνα.

Blast From The Past (#10)

Talking Heads – Listening Wind (1980)

Το καλοκαίρι του 1980, ο Brian Eno και ο David Byrne θα απογειώσουν τη δημιουργική χημεία τους που άρχισε με το More Songs About Buildings And Food (1978) και συνεχίστηκε στο Fear Of Music (1979). Ήταν η εποχή που ο Eno είχε σαγηνέψει τον Byrne με το craft και τις καινοτομίες του και ο Byrne είχε σαγηνεύσει τον Eno με το όραμα και τη φιλοσοφία του. Οι δυο τους χάνονταν για ώρες στο studio δημιουργώντας ήχους που ακόμα και σήμερα ακούγονται μπροστά από την εποχή τους. Ο Brian Eno το 1980 απογείωσε τους Talking Heads και τους έκανε pet project ταυτόχρονα τραυματίζοντας τη δημοκρατία μεταξύ των μελών. Η σιωπηλή σύμπραξη των δυο τους άφησε σαστισμένα τα υπόλοιπα μέλη της μπάντας που ένιωθαν όλο και περισσότερο σαν session μουσικοί που έπαιζαν ρόλο κομπάρσου στη δημιουργική μανία των δυο μουσικών. Το Remain In Light ενσωμάτωσε ένα κυκεώνα από ιδέες και πειραματικούς ήχους : απόκοσμες κιθάρες, παρανοϊκές λούπες, bleeps από video game και σκοτεινά landscapes. Έπαιξε με Αφρικάνικους ήχους και προσδιόρισε ένα ολότελα φρέσκο groove στη φιλοσοφία του funk. Αγαπώ παράφορα το Listening Wind, μου ασκούσε πάντα μια ιδιαίτερη γοητεία. Έχει μια συγκινησιακή δύναμη και μια απλότητα που νιώθω όλο και πιο οικεία όσο περνούν τα χρόνια. Ακόμα καταφεύγω εκεί. Είναι στο top 10 μου από τραγούδια που αισθάνομαι ασφάλεια και οικειότητα “εσωτερικού χώρου”.

My own private sonic landscapes…

Blast From The Past (#9)

My Bloody Valentine – Sometimes (1991)

Το συγκρότημα των My Bloody Valentine κυκλοφόρησε το δεύτερο album του με τίτλο Loveless το 1991, μετά από δυο χρόνια ηχογραφήσεων σε δεκαεννέα διαφορετικά studio. Η χρονοβόρα και δαπανηρή ηχογράφησή του προκάλεσε τη χρεοκοπία του ανεξάρτητου label στο οποίο υπέγραψαν. Η εταιρία Creation θα έκανε τρία χρόνια να ανακάμψει οικονομικά, δηλαδή μέχρι την εποχή που θα υπέγραφε τους Oasis.

Παρά τη γενικά καλή συνεργασία των μελών του συγκροτήματος, το album θεωρείται παιδί του ιδιοφυούς Kevin Shields που λειτουργούσε σαν «τρελός επιστήμονας» του ήχου και καταπιεστικός control freak στο studio παίζοντας όλα τα όργανα (κιθάρα, μπάσο και μερικά ντραμς) και γράφοντας σχεδόν όλους τους ακατάληπτους στίχους που ποτέ δεν έχουν αποδοθεί με ακρίβεια.
Οι συνθήκες ηχογράφησης ήταν συχνά παρανοϊκές, για παράδειγμα οι κουρτίνες και τα παράθυρα ήταν πάντα κλειστά για να μη μπορεί κανείς να δει τι συμβαίνει στο studio. Ο Shields δούλευε ασταμάτητα για ατελείωτους μήνες μέχρι να βρει τον «τέλειο» ήχο της κιθάρας που είχε στο μυαλό του, μέχρι να τελειοποιήσει τις πυκνές “swirling guitars” που δημιουργούν αυτό τον συμπαγή και ονειρικό ήχο. Πολλές είναι οι ιστορίες για τα ψυχεδελικά ναρκωτικά, όπως ecstasy, που καταναλώθηκαν όλη αυτή τη μακρά περίοδο και που βοήθησαν στην ηχογράφηση. Ο Shields ήθελε να φτάσει αυτή την «υπνωτική» κατάσταση του νου -ανάμεσα στην υπνηλία και το ξύπνημα- που οι νευρώνες του εγκεφάλου γεννούν ψυχεδελικά οράματα. Ο ίδιος είχε δηλώσει κάποτε στο NME : “I remember this constant sense of presence, like it was a mixture of angels and ghosts of cows. I kept having this impression of bloody animals and cows all the time–really big, weird faces with big brown eyes.”

Το Loveless ηχογραφήθηκε σχεδόν εξ’ ολοκλήρου μονοφωνικά. Αυτός είναι ένας από τους λόγους για την τραχύτητα και τη πυκνότητα του ήχου της κιθάρας. Ο συνιδρυτής Colm Ó Cíosóig, ο οποίος σε μια φάση των ηχογραφήσεων ήταν άστεγος, συμμετείχε μόνο σε δυο τραγούδια του album. Τα αιθέρια φωνητικά ανήκουν στην Bilinda Butcher.

Το Loveless είναι ένα από τα πιο πρωτοποριακά album πειραματικού κιθαριστικού ροκ που πέτυχε έναν ήχο που δύσκολα θα επαναληφτεί ποτέ και πρόκειται για μια αποθέωση της ανεξάρτητης δημιουργίας.

Είναι το magnum opus ενός συγκροτήματος που από τότε αγνοείται. Με την εξαίρεση κάποιων σκόρπιων live εμφανίσεων μέσα στα χρόνια, το συγκρότημα και τα μέλη του είναι άφαντα και ακόμα περιμένουμε το follow up σε ένα από τα καλύτερα ανεξάρτητα rock album των τελευταίων δεκαετιών.

Το Sometimes είναι ένα αριστουργηματικό τραγούδι που αν κάποιος ακούσει πάνω από 6 φορές στο repeat λίγο πριν το ξημέρωμα έχοντας μπροστά του ένα αχανές τοπίο (ξέρω τι λέω) μπορεί και για λίγο να θεωρήσει πως είναι και το καλύτερο τραγούδι που γράφτηκε ποτέ (!). Για εμένα το Loveless ανήκει σε μια μικρή λίστα από album -μαζί με το Sister των Sonic Youth, το You’re Living Αll Over Me των Dinosaur Jr., το Siamese Dream των Smashing Pumpkins, το Psychocandy των Jesus And Mary Chain και το Crooked Rain των Pavement – που προσδιορίζουν όλα όσα ο ίδιος αγαπώ στο indie rock.

Blast From The Past (#8)

Patsy Cline – I Fall to Pieces (1961)

Στη δεκαετία του 50, η Patsy Cline δούλευε σκληρά για να καταφέρει να πετύχει σαν τραγουδίστρια της country. Η μόνη επιτυχία της μέχρι τότε, ήταν το τραγούδι “Walking after Midnight” .

Το “I Fall to Pieces” ήταν μια σύνθεση των Hank Cochran και Harlan Howard οι οποίοι είχαν υπογράψει πολλές επιτυχίες. Το τραγούδι είχαν απορρίψει αρκετοί τραγουδιστές της country γιατί έβρισκαν τους στίχους πολύ «αντρικούς» αλλά ακόμη και η Brenda Lee. Αυτό έδωσε την ιδέα στον παραγωγό Owen Bradley να το προτείνει στην Patsy Cline.

H Patsy μετά τις αρχικές της αντιρρήσεις, οι οποίες προέρχονταν από το όλο και λιγότερο ενδιαφέρον που ένιωθε για τη καριέρα της, τελικά δέχτηκε να μπει στο studio. Ήταν μια περίοδος που ή ίδια ένιωθε πολύ δυσαρεστημένη. Μόλις μετά την έξοδό της από μια τραυματική σχέση και στον 8^ο μήνα μιας ανεπιθύμητης εγκυμοσύνης, η Patsy Cline ηχογράφησε το τραγούδι σε λιγότερο από 45 λεπτά, χωρίς πρόβα και ανυπομονώντας να τελειώσει. Κατά τη διάρκεια της ηχογράφησης δεν σταμάτησε να κλαίει. Δυο χρόνια μετά η Patsy θα έβρισκε τραγικό θάνατο σε αεροπορικό δυστύχημα σε ηλικία 31 ετών. Λίγους μήνες πριν το θάνατό της, είχε αρχίσει να μοιράζει το προσωπικά της αντικείμενα σε φίλους και είχε πει σε κοντινά της πρόσωπα, όπως η Loretta Lynn, να προσέχουν τα παιδιά της αν της συμβεί κάποιο ατύχημα.

Το τραγούδι πέτυχε την crossover επιτυχία στους ακροατές της pop και καθιέρωσε τον όρο Coutrypolitan, που περιέγραφε τα τραγούδια που ξέφευγαν από την παραδοσιακή western φιλοσοφία της country και χρησιμοποιούσαν μεγάλες ορχήστρες. Το “I Fall to Pieces” παραμένει μια από τις πιο ωραιότερες μπαλάντες σχετικά με τον τέλος του έρωτα, και μια απ’ τις πιο «αληθινές» ερμηνείες των 60’s.

I fall to pieces,
Each time I see you again.
I fall to pieces.
How can I be just your friend?

Blast From The Past (#7)

The Carpenters – Yesterday Once More (1973)

Στις αρχές της δεκαετίας του 70, την εποχή που τα μουσικά ρεύματα του ροκ ξεπετάγονταν προς κάθε κατεύθυνση και σχεδόν κάθε βδομάδα κυκλοφορούσαν αριστουργήματα, οι οπαδοί της pop ανακάλυψαν ότι έχουν πλούσια κληρονομιά δυο δεκαετιών. Τα τραγούδια των 50’s και των αρχών του 60 άρχισαν να αναβιώνουν την εποχή που η εποχή της σεξουαλικής επανάστασης είχε τελειώσει.

Ο Richard των Carpenters, με τη βοήθεια του John Bettis, αποφάσισε να γράψει ένα τραγούδι που θα αντανακλούσε αυτή τη νοσταλγία των «oldies but goodies» τραγουδιών με τα οποία μεγάλωσαν από το ραδιόφωνο. Το “Yesterday Once More” ήταν ένα από τα πιο γνωστά και πετυχημένα τραγούδια (και το προσωπικό μου αγαπημένο τους) που χαρακτήριζαν την easy listening pop που έγραφε το ντουέτο. Οι στίχοι μιλάνε για τις εκείνες τις «ασπρόμαυρες» παλιές ραδιοφωνικές επιτυχίες με εκείνα τα sha la la, τα shing-a-ling-a-ling, τα shoo-be doo-wah και τα wo-wo-wo των φωνητικών συγκροτημάτων στα ρεφρέν, στα χρόνια πριν τη Βρετανική εισβολή. Η Karen θυμάται στους στίχους το συναίσθημα που είχε όταν τα άκουγε μικρή με παιδική αθωότητα. «When they get to the part where he’s breaking her heart, it can really make me cry».

Οι Carpenters πάντα αντιμετώπιζαν το χλευασμό των κυνικών για τον παλιομοδίτικο ήχο τους, για την απλοϊκή ματιά τους στα συναισθήματα, ακόμα και για συντηρητισμό των εύκολων μελωδιών τους. Ευτυχώς η καλλιτεχνική δικαίωση ήρθε αναδρομικά για το συγκρότημα με την αναγνώρισή τους από τα indie rock συγκροτήματα μετά τα μέσα της δεκαετίας του 80.

Το τραγούδι υπάρχει στο album «Now And Then» που όπως υπαινίσσεται ο τίτλος περιείχε παλιές επιτυχίες διασκευασμένες στη πρώτη πλευρά και καινούρια τραγούδια στη δεύτερη. Το σπίτι που απεικονίζεται στο εξώφυλλο του album είναι αυτό που η Karen και ο Richard αγόρασαν για δώρο στους γονείς τους το 1970 μετά την εμπορική επιτυχία του πρώτου τους single “Close to You“. Ειρωνικά αυτό θα ήταν το μέρος της τραγωδίας στις 4 Φεβρουαρίου του 1983, όπου η Karen Carpenter θα βρίσκονταν νεκρή μετά από πολλά χρόνια μάχης με τη νευρική ανορεξία. Η Dionne Warwick θα ερμήνευε αυτό το τραγούδι ζωντανά στο Las Vegas τη νύχτα πριν το θάνατο της Karen.

Προσέξτε με τι εκφραστικό τρόπο και τι γεμάτη φωνή τραγουδάει στο ρεφρέν τις λέξεις “Still Shhhiiiiines” και “So Fiiiiiine”.

Προσπαθώ να σκεφτώ μια μεταγενέστερη που να μπορεί να το επαναλάβει. Δεν τα καταφέρνω…

Blast From The Past (#6)

The Beatles – I Am The Walrus (1967)

Η άναρχη , ασύνδετη φύση του τραγουδιού I Am The Walrus οφείλεται στο ότι πρόκειται για συρραφή σκόρπιων ιδεών του John για διαφορετικά τραγούδια που έγραφε και κανένα τους δεν έδειχνε να πηγαίνει πουθενά. Ένα από αυτά το εμπνεύστηκε ακούγοντας σειρήνα ενός περιπολικού και το άλλο ήταν μια παστοράλ μελωδία για τον κήπο του στο Γουέιμπριτζ, τα οποία έμπλεξε με ένα ακατανόητο τραγουδάκι για κάποιον που κάθονταν σε μια νιφάδα καλαμποκιού, τα στιχάκια από ένα παιδικό τραγούδι γεμάτο αινιγματικά στοιχεία « Yellow matter custard, green slop pie, All mixed together with a dead dog’s eye, Slap it on a butty, ten foot thick, Then wash it all down with a cup of cold sick» (Κίτρινη κρέμα και πράσινη ζουμόπιτα, ανακατεμένα με μάτι ψόφιου σκύλου, άλειψ’ τα με τρίμετρο σάντουιτς και κατέβασέ τα με μια κούπα κρύα αηδία…) και στίχους από τον Σαίξπηρ και το Bασιλιά Λήρ. Στη συνέχεια δημιούργησε μερικές αστείες εικόνες (semolina pilchards /σιμιγδαλένιες σαρδέλες, elementary penguins) βάζοντας ακόμα μερικές ακατάληπτες λέξεις δανεισμένες από το βιβλίο The Psychedelic Experience του αρχιερέα του LCD, Timothy Leary. Ήταν μια ποιητική απόδοση του αρχαίου Θιβετιανού Βιβλίου των Νεκρών το οποίο τους έστειλε ο Μπάρι Μάιλς, ιδιοκτήτης ενός underground βιβλιοπωλείου που έστελνε στους Beatles σημαντικά βιβλία.

Ο Paul με τον John έκαναν εκτεταμένη εξερεύνηση του LCD μετά το 65 και είχαν αναπτύξει ενδιαφέρον για τις ινδουιστικές διδαχές και τα διδάγματα  του «γκουρού» Μαχαρίσι Μαχές, τα οποία με κάποιο τρόπο άγγιζαν μια χορδή σε όσους πειραματίζονταν έντονα με το LSD. Όλα αυτά βρήκαν το δρόμο τους σε μια σουρεαλιστική μορφή σε το I Am The Walrus.

Το σίγουρο είναι πως ο «βασικός πιγκουίνος που τραγουδούσε Χάρε Κρίσνα» είναι μια μπηχτή του Lennon στον Άλεν Γκίνσμπεργκ που τότε έψελνε το μάντρα Χάρε Κρίσνα σε διάφορες εκδηλώσεις. Η ίδια η φώκια (walrus) προέρχονταν από το ποίημα του Λουίς Κάρολ «Η φώκια και ο μαραγκός». Ο eggman υποτίθεται πως αναφέρεται στον τραγουδιστή των Animals, Eric Burton που είχε την παράξενη συνήθεια να σπάει αβγά πάνω στις γυναίκες ενώ έκανε έρωτα και είχε αποκτήσει το παρατσούκλι ο «αβγουλάς». Η Marianne Faithful είχε δηλώσει πως ο McCartney της είχε εκμυστηρευτεί πως η φράση «semolina prichard” αναφέρονταν στον αρχιφύλακα Νόρμαν Πίλτσερ που ήταν γνωστός για τη λύσσα με την οποία κυνηγούσε τους rock stars για ναρκωτικά. Η ηχογράφηση του πιο αλλόκοτου αριστουργήματος των Beatles κράτησε αρκετές βδομάδες αφού χρησιμοποίησε βιολιά, τσέλα, κλαρινέτο και μια 16μελή χορωδία.

Δεκάδες τραγούδια των Beatles ήταν αντικείμενο εικασιών για το μερίδιο της σύνθεσης και των στίχων μέσα στα χρόνια, πάντα με αλληλοκατηγορίες μεταξύ του John και του Paul. Πάντως ο Lennon φαίνεται να έχει γράψει το μεγαλύτερο μέρος αυτού του τραγουδιού.  Ένα χρόνο αργότερα στο τραγούδι Glass Onion, από το «Λευκό ‘Άλμπουμ», o Lennon αναφέρει στους στίχους «Ηere’s another clue for you all, The walrus was Paul». Tο τι ακριβώς εννοούσε παραμένει αδιευκρίνιστο…

Blast From The Past (#5)

The Breeders – Cannonball (1993)

Τα 90’s είναι ήδη retro. Είναι μια πραγματικότητα.  Ένα από τα τραγούδια – ορόσημο της δεκαετίας του 90 είναι  το “Cannonball” των Breeders που κυκλοφόρησε το καλοκαίρι του 93 σαν single και σφράγισε με τον ήχο του το indie rock. Το γυναικείο γκρούπ των Breeders δημιουργήθηκε από την Kim Deal που ήταν η πρώην μπασίστρια των Pixies και της Tanya Donelly της κιθαρίστριας των Throwing Muses. Το αριστουργηματικό ντεμπούτο album τους Pod προκάλεσε τον ενθουσιασμό του Kurt Cobain το 1990.

Παρά το ελπιδοφόρο ξεκίνημα η Donelly αποχώρησε από το συγκρότημα για να δημιουργήσει τους Belly. Η Kim έμεινε μόνη της και έφερε στο συγκρότημα τη δίδυμη αδερφή της Kelley Deal. Το “Last Splash” κυκλοφόρησε το 1993 από τη 4AD και γνώρισε εμπορική απήχηση που το παλιό της συγκρότημα, οι Pixies, δεν είχαν γνωρίσει ποτέ. Το album περιείχε το Cannonball που ανήκει στα καλύτερα rock single της δεκαετίας του 90. Στην Αμερική έφτασε στο Νο.44 και στη Αγγλία στο Νο.40.

Δυστυχώς η συνέχεια δεν ήταν ανάλογη. H Kelly αντιμετώπισε μεγάλο πρόβλημα με τα ναρκωτικά και το νόμο και μπαινόβγαινε στην αποτοξίνωση. Οι Breeders έκαναν σχεδόν μια δεκαετία να επιστρέψουν στη δισκογραφία με το “Title TK” το 2002.

Το ταλαιπωρημένο συγκρότημα έφτασε στο peak του με αυτόν το μικρό ροκ ύμνο. Το τραγούδι έχει μια απίστευτη κυκλική δομή που συνδυάζεται με έναν “προσεγμένο” αυθορμητισμό του rhythm section. Το κοφτό, στακάτο riff που έμεινε ιστορικό, ο παιχνιδιάρικος low key ρυθμός του μπάσου, ο easy flowing τρόπος που οι δυο αδερφές τραγουδούν και η οργή που εξαπολύεται στο ρεφρέν κάνουν το τραγούδι αψεγάδιαστο.

Τη σκηνοθεσία του video clip του τραγουδιού μοιράζονται η Kim Gordon των Sonic Youth και ο Spike Jonze.

Blast From The Past (#4)

Κάθε βδομάδα ένα (προσωπικό) τραγούδι απ’ το παρελθόν

Siouxsie and the Banshees – Christine (1980)

O post punk μύθος των Banshees και κυρίως η εμβληματική goth περσόνα της Siouxsie Sioux, είχαν ξεκινήσει να χτίζονται στα τέλη της δεκαετίας του 70 από τις ιστορικές live εμφανίσεις τους και τα album The Scream (1978) και Join Hands (1979).

Ήταν η εποχή που δυο μέλη των Banshees αποχώρησαν από το συγκρότημα και στη θέση τους ήρθαν πρώην μουσικοί των Slits, των Sex Pistols και των Magazine για να καλύψουν το κενό. Παρά τις αλλαγές και την αστάθεια το συγκρότημα έφτασε σε καλλιτεχνικό peak με το τρίτο του album με τίτλο Kaleidoscope (1980).

Το δεύτερο single του album είναι το Christine που έφτασε στο Νo.24 στο UK chart.

Η Christine που περιγράφει το τραγούδι, είναι μια ψυχικά διαταραγμένη κοπέλα με πολλαπλές προσωπικότητες. Στους στίχους περιγράφεται σαν μια γυναίκα με 22 πρόσωπα.

Δυο από τις «προσωπικότητες» της Christine, το Strawberry Girl και η Banana Split Lady, αναφέρονται στο ρεφρέν του τραγουδιού.

Το τραγούδι είναι εμπνευσμένο από την πραγματική ιστορία της Christine Costner-Sizemore, η οποία αντιμετώπιζε το σύνδρομο διχασμένης προσωπικότητας και μάλιστα η ζωή της είχε μεταφερθεί στον κινηματογράφο στην ταινία The Three Faces of Eve το 1957.

Στην ταινία η Joanne Woodward υποδύεται τo βασικό χαρακτήρα της Eve και για την ερμηνεία της κέρδισε το Όσκαρ εκείνης της χρονιάς.

Η Eve στην ταινία φαίνεται να έχει τρεις προσωπικότητες , ενώ η πραγματική Christine στα δυο βιβλία που έγραψε αργότερα για την πάθησή της,  το “I’m Eve” (1977) και το “A Mind of My Own” (1989), υποστήριξε ότι στην πραγματικότητα είχε 22 προσωπικότητες και όχι τρεις. Ότι ακριβώς αναφέρει το τραγούδι των Siouxsie and the Banshees.

Ένα πραγματικό αριστούργημα για την ιστορία του rock, με αυτό το αξέχαστο acoustic guitar riff, που μέσα στα χρόνια αντέχει ακόμα στις «πολλαπλές» ακροάσεις…

Blast From The Past (#3)

Κάθε βδομάδα ένα (προσωπικό) τραγούδι απ’ το παρελθόν

Harry Nilsson – Everybody’s Talkin’ (1968)

Ήταν 1966 όταν ο Fred Neil είχε σχεδόν ολοκληρώσει την ηχογράφηση του δεύτερου album του. Είχε προηγηθεί το “Bleeker & Mc Dougal” (1965) που τον είχε κάνει πολύ γνωστό στο folk κοινό.

Ο Neil όμως χρειαζόταν να προσθέσει ένα ακόμη τραγούδι , έτσι ώστε το σύνολο να φτάσει τη διάρκεια των 40 λεπτών ενός album.

Στο μυαλό του εκείνη τη στιγμή είχε μόνο το να φύγει μακριά από το καταπιεστικό studio και να απομονωθεί σε μια μακρινή παραλία. Αυτή η αίσθηση απόδρασης βγήκε στη μουσική και τους στίχους του Everybody’s Talking, το οποίο έγραψε και ηχογράφησε σε μία μέρα.

Fred Neil

Το πρώτο album του Harry Nilsson με τίτλο “Pandemonium Shadow Show” (1967) ήταν αυτό που τον έκανε έναν από τους αγαπημένους συνθέτες των Beatles εκείνη την εποχή. Ο John Lennon είχε προσωπική φιλία μαζί του και τον θαύμαζε απεριόριστα.

Όταν ο Nilsson ηχογραφούσε το δεύτερο  album του Aerial Ballet (1968), άκουσε το Everybody’s Talkin‘ του Neil και αμέσως αποφάσισε να το διασκευάσει. Αυτό θα ήταν και το τραγούδι που θα τον άφηνε στην ιστορία. Η ερμηνεία του είναι μαγική και απογειώνει τις αρμονίες και την ενορχήστρωση.

Ήταν η εποχή που ο σκηνοθέτης John Schlesinger γύριζε την ταινία-σταθμό Midnight Cowboy (1969) με τον Dustin Hoffman και τον Jon Voight και  έψαχνε για ένα τραγούδι που θα αποτελούσε το μουσικό θέμα της ταινίας. Το Everybody’s Talking περιέγραφε με ξεχωριστό τρόπο το συναίσθημα της αποξένωσης στη μεγαλούπολη και είχε τον «ταξιδιάρικο» ήχο που έψαχνε. H αριστουργηματική ταινία κέρδισε τα Όσκαρ ταινίας, σκηνοθεσίας και σεναρίου εκείνη τη χρονιά και το τραγούδι του Nilson απέσπασε το βραβείο Grammy.

Είναι αδύνατο να ακούσει κάποιος το τραγούδι και να μη του φέρει στο μυαλό εικόνες της ταινίας και το αντίστροφο.

Αν και η εταιρεία του Neil επανακυκλοφόρησε το album του το 1969 , αυτή τη φορά με τίτλο Everybody’s Talking για να αποσπάσει μερίδιο της επιτυχίας, το τραγούδι συνδέθηκε απόλυτα με τον Nilsson και τον καθιέρωσε σαν σπουδαίο τραγουδοποιό. Έφτασε μάλιστα και μέχρι το Νο2 της Αμερικής.

Ο «αινιγματικός» Neil κυκλοφόρησε ένα ακόμα album το 1971 και μετά χάθηκε κάπου στη Florida όπου και παρέμεινε μέχρι το θάνατό του το 2001.

Harry Nilson

Blast From The Past (#2)

Κάθε βδομάδα ένα (προσωπικό) τραγούδι απ’ το παρελθόν

Bee Gees – Too Much Heaven (1978)

Φρεσκοι από το θρίαμβο του Saturday Night Fever, οι Bee Gees κυκλοφόρησαν αν όχι το καλύτερο, τότε σίγουρα ένα από τα τρία καλύτερα album της καριέρας τους, το “Spirits Having Flown” (1979). Ήταν το δέκατο τρίτο album της καριέρας τους και συμπεριλαμβανε το single “Too Much Heaven“, το οποίο είχε κυκλοφορήσει στα τέλη του 1978 για φιλανθρωπικούς σκοπούς για λογαριασμό της Uinicef.

Αν και ήταν η εποχή που ξετίναζαν τις πίστες χορού, τα αδέλφια Gibb κυκλοφόρησαν το πιο smooth και χλιδάτο soul τραγούδι που έγραψαν ποτέ.

Ακολούθησαν μια πιο R’n'B κατεύθυνση, με μια προσεγμένη παραγωγή που απογείωσε το -σήμα κατατεθέν- falsetto τους στα φωνητικά. Στο τραγούδι συμμετέχουν μέλη στων Chicago στα ορχηστρικά μέρη.

Στην Αμερική έφτασε στο Νο1 και στην Αγγλία στο Νο3.

Προσωπικά παραμένει το πιο αγαπημένο τραγούδι τους…

Blast From The Past (#1)

Κάθε βδομάδα ένα (προσωπικό) τραγούδι απ’ το παρελθόν

 

Fleetwood Mac – Gypsy (1982)

Η Stevie Nicks ήταν αυτή που έγραψε το τραγούδι “Gypsy” το 1978, εμπνευσμένη από τον θάνατο του φίλου της Robin Anderson (ο στίχος ‘I still see your bright eyes‘ αναφέρεται σ’αυτόν) αλλά και από τον τρόπο ζωής της πριν την επιτυχία, όταν συνήθιζε να βάζει το στρώμα του κρεβατιού της στο πάτωμα. “Back to the floor, that I love. To a room with some lace and paper flowers. Back to the gypsy that I was.”

Η Stevie είχε σκοπό να το εντάξει στο πρώτο solo album της Bella Donna. Τελικά το τραγούδι κατέληξε στο album Mirage των Fleetwood Mac, που αν και σαν single δεν έφτασε το top10 (U.S.#12) έμεινε στην ιστορία σαν ένα από τα πιο αξιομνημόνευτα τραγούδια τους.

Το video clip του τραγουδιού ήταν το πιο ακριβό που είχε γυριστεί μέχρι εκείνη την εποχή. Δεν ήταν λίγοι οι νεαρότεροι (κι εγώ ανάμεσά τους) που ξεκίνησαν να ακούν πιο σοβαρά, όχι μόνο Fleetwood Mac, αλλά και μουσική γενικότερα, επειδή το συγκεκριμένο video ήταν από τις πρώτες τους αναμνήσεις.