Con Men

Con Men, Hustlers, Ropers, Scheme Fixers, Con Artists, Faro Players, Grifters, Scamers, Swindlers …

Όπως και να τους ονομάσεις το πάνθεον των κινηματογραφικών απατεώνων είναι γεμάτο από κάθε λογής κομπιναδόρο. Από μυθικές μορφές του κινηματογράφου μέχρι ρόλους που (ευτυχώς) ξεχάστηκαν.

Ακολουθεί μια λίστα με σειρά αξιολόγησης, ανάλογα την έμπνευση της απάτης, που περιέχει τους πιο χαρακτηριστικούς con men. Από τους μικροαπατεώνες μέχρι τα πιο φιλόδοξα σχέδια εξαπάτησης των θυμάτων και τελικά του ίδιου του θεατή με τους μηχανισμούς του ίδιου του σινεμά.

The Sting (1973)

The Movie: Τέσσερις δεκαετίες μετά τη πρεμιέρα του και πολλές γενιές σκηνοθετών, παραγωγών αλλά και θεατών μετά, διαπιστώνει κανείς ότι ο χρόνος όχι μόνο δεν φθείρει αλλά προσθέτει στη γοητεία του “The Sting”. Ένα γοητευτικό κομψοτέχνημα του παγκόσμιου κινηματογράφου που παίζει με το στοιχείο της έκπληξης και είναι σκηνοθετημένο με τόση φροντίδα που σχεδόν χαϊδεύει τις αισθήσεις. Ακόμα και μετά από πολλές θεάσεις της ταινίας, ακόμα κι αν κάποιος ξέρει απ’ έξω κι ανακατωτά την έκβαση της πλοκής και θέλει να μελετήσει μόνο την καλλιτεχνική διεύθυνση (που βγάζει μάτια), την αναπαράσταση εποχής, το μοντάζ και τη φωτογραφία είναι αδύνατο να το καταφέρει, γιατί θα παρασυρθεί από τη γοητεία των πρωταγωνιστών, από την πανούργα σκιαγράφηση του ψυχολογικού παιχνιδιού, θα ξεχαστεί από το ανέμελο μουσικό θέμα πιάνο και θα πιαστεί να παρακολουθεί και πάλι με αγωνία την έκβαση της ιστορίας. Το Sting είναι παράδειγμα ταινίας που όλα είναι όμορφα, like ΟΜΟΡΦΑ, και άκρως απολαυστικά. Από τους ήρωες, την αφήγηση και το περιβάλλον που δημιουργεί. Ο λόγος που πάμε σινεμά, το «κλασικό», η μεγαλοσύνη του έγχρωμου σινεμασκόπ, το «σπουδαίο»!

The Scheme: Μετά τον κοινό τους θρίαμβο, στο ιστορικό Butch Cassidy And The Sundance Kid, ο Robert Redford και Paul Newman συναντήθηκαν ξανά με τον σκηνοθέτη George Roy Hill και επανέλαβαν την τρομερή χημεία τους. Το σκηνικό είναι το Chicago της δεκαετίας του 30. Ο Robert Redford υποδύεται τον Johnny Hooker, έναν con artist που θέλει να εκδικηθεί το θάνατο του συνεργάτη-μέντορα που τον μύησε στα κόλπα της απάτης. Στο πρόσωπο του παλιού και έμπειρου απατεώνα Paul Newman, θα βρει τον συνεργάτη με τον οποίο θα στήσουν μια περίτεχνη πλεκτάνη. Η διαχρονική γοητεία της ταινίας πηγάζει από μερικά σημαντικά στοιχεία : τον τρόπο που ο σκηνοθέτης αναδεικνύει τη γοητεία των δυο πρωταγωνιστών που κυριολεκτικά «λάμπουν» και την προσεκτική ανάπτυξη της πλοκής και των δευτερευόντων ιστοριών. Οι σκηνές δεν πλατειάζουν ούτε δευτερόλεπτο και οι λεπτομέρειες της περίτεχνης πλοκής-απάτης των δύο απατεώνων δεν παίρνει ούτε στιγμή το πάνω χέρι από τη ψυχοσύνθεση των χαρακτήρων. Κάθε σκηνή είναι από μόνη της ένα μικρό peak για τη ταινία. Χαρακτηριστικά η σκηνή που ο Newman παίζει πόκερ στο τρένο υποκρινόμενος το μεθυσμένο είναι αριστουργηματική.

Con -o- meter: 10/10

House of Games (1984)

The Movie: Ένα από το πιο υποτιμημένα σύγχρονα νέο-noir, και μια από τις καλύτερες ταινίες εγκλήματος της δεκαετίας του 80. Το σκοτεινό αριστούργημα του David Mamet απογειώνει τη τέχνη της εξαπάτησης και της οργανωμένης κομπίνας από ιδιοφυείς επαγγελματίες con men που κυκλοφορούν στα ύποπτα πίσω δωμάτια στα bar και τις χαρτοπαικτικές λέσχες. Από τις ταινίες που τάσσονται απόλυτα στην υπηρεσία της πλοκής και θα πρέπει να διδάσκονται σε νέους σκηνοθέτες.

The Scheme: Η ιστορία του Mamet που αφορά μια ψυχίατρο που γοητεύεται όλο και περισσότερο από την παρανομία των επαγγελματιών con artists τη ψυχολογία των τζογαδόρων και των έμπειρων κομπιναδόρων του υποκόσμου (υπέροχος ο Joe Mantegna). Σκηνοθετημένες κομπίνες μέσα στις κομπίνες, κόλπα μέσα στο κόλπο και mind games μέχρι εκεί που δε φτάνει το ανθρώπινο μυαλό. Απρόβλεπτο και συναρπαστικό παιχνίδι γάτας και ποντικιού. Ποιος «παίζει» ποιόν;

Con -o- meter: 9/10

The Grifters (1990)

The Movie: Ο Steven Frears στο αριστούργημά του, ρίχνει το βάρος στα σκοτεινά κίνητρα της βίας, τις καταπιεσμένες διαστροφές και την ανάγκη επιβίωσης χωρίς να ωραιοποιεί την τέχνη της απάτης. Η σκοτεινή και αμοραλιστική ματιά στους con artists μέσα από ένα ανορθόδοξο (ερωτικό;) τρίγωνο χαρακτήρων.

The Scheme: Η «μητέρα» (Anjelica Huston) που είναι σκληραγωγημένη στην εξαπάτηση μέσω της μαφίας, η «γκόμενα» (Annette Bening) που είναι έμπειρη από τη θητεία της σε εξαπατήσεις επιχειρηματιών, και ο «γιός» (John Cusack) που είναι δασκαλεμένος hustler και επιβιώνει ξαφρίζοντας αθώα θύματα.

Con -o- meter: 9/10

The Usual Suspects (1995)

The Movie: Ένα από τα κορυφαία αστυνομικά noir στην ιστορία του κινηματογράφου. Μάθημα σκηνοθεσίας και υποδειγματική αναπαράσταση της «πραγματικότητας» ενός αφηγητή που ψεύδεται σε κάθε πλάνο. Η αποθέωση του κινηματογραφικού manipulation.

The Scheme: Οι πλαστές αφηγήσεις και οι μύθοι που χτίζουν το προφίλ του περιβόητου «κακοποιού» προκαλούν το δέος. Η εξαπάτηση ενός ανακριτή από έναν φαινομενικά δειλό con man. Η διαιώνιση της αμφιβολίας για την πραγματική ταυτότητα του Keyser Soze. Όπως λέει η ατάκα του Verbal που κλείνει το φιλμ : «Τo μεγαλύτερο κόλπο που έκανε ήταν πως έπεισε τους πάντες ότι δεν υπήρχε, και ξαφνικά έτσι απλά… εξαφανίστηκε!»

Con -o- meter: 9/10

 

Paper Moon (1973)

The Movie: Την εποχή της οικονομικής εξαθλίωσης στην Αμερική, ένας κομπιναδόρος θα φορτωθεί άθελά του ένα 10χρονο κοριτσάκι και θα ταξιδέψει μαζί του, κάνοντάς το συνένοχο  στις απάτες του. Το “Paper Moon” μαζί με το “The Sting”, ήταν δυο παραφωνίες σε μια χρονιά που το στίγμα έδιναν κινηματογραφικοί αντί-ήρωες και δυσοίωνες ιστορίες όπως το Serpico, το Badlands, το Mean Streets, ο Εξορκιστής, το Papillon κ.α. Ήταν κι αυτό ένα ανέμελο κινηματογραφικό σφύριγμα, μια νοσταλγική ματιά στο storytelling ταινιών της δεκαετίας του 30 και του 40, με στιλιζάρισμα που παραπέμπει μέχρι και στη βουβή εποχή του κινηματογράφου από έναν από τους μεγαλύτερους «γνώστες» του σινεμά, τον Peter Bogdanovitch, με πρωταγωνιστή τον Ryan O’Neal που παίζει με την κόρη του Tatum.

The Scheme: Μικρά κόλπα με χαρτονομίσματα σε ταμεία καταστημάτων για τα προς το ζην και η κυρίως μπίζνα: το εμπόριο «Βίβλων» σε συγγενικά πρόσωπα ανθρώπων που είχαν μόλις πεθάνει και που υποτίθεται δεν είχαν προλάβει να στείλουν το «τελευταίο δώρο» στους αγαπημένους τους.

Con -o- meter: 8/10

Strangers on a Train (1951)

The Movie: Όταν οι άλλοι σκηνοθέτες των θρίλερ πήγαιναν, ο Χίτσκοκ είχε κάνει τη διαδρομή 500 φορές. Ένα από τα αριστουργήματα της χρυσής δεκαετίας του 50 για τον Χίτσκοκ που κάνει ένα αριστοτεχνικό τράβελινγκ, που καταλήγει σε γκρο πλαν του δολοφόνου, σε μια σκηνή αγώνα τένις, όπου τα κεφάλια στην εξέδρα στρέφονται δεξιά και αριστερά ακολουθώντας το μπαλάκι, εκτός από ένα που μένει σταθερό.

The Scheme: Η πιο έξυπνη κομπίνα για να διαπραχθεί το τέλειο έγκλημα. Δυο παντελώς άγνωστοι συναντιούνται σε ένα τρένο. Έχουν και οι δυο κίνητρο για ένα φόνο. Αν ανταλλάξουν φόνους θα έχουν εξασφαλισμένο άλλοθι και καμία σύνδεση μεταξύ τους. Θα επωφεληθούν και οι δυο. Όμως ο ένας τελικά αλλάζει γνώμη και ο άλλος όχι και προχωράει με το έγκλημα.

Con -o- meter: 8/10

Matchstick Men (2003)

The Movie: Ένοχη απόλαυση δια χειρός Ridley Scott ο οποίος επιτέλους δείχνει σημάδια χιούμορ. Όταν ο Cage δεν βάφει το μαλλί, δεν οδηγάει και δεν κάνει τον cool αλλά τον ψυχάκια είναι ασυναγώνιστος. Έμπειρος con man που υποφέρει από χιλιάδες εμμονές, τικ, φοβίες και ψυχαναγκαστικές διαταραχές. Αγαπημένη rollercoaster ταινία απατεώνων.

The Scheme: Έμπορος αντικών, πωλητής που ξεγελάει αθώους πολίτες και απατεώνας γενικότερα. Στο φιλόδοξο σχέδιο που στήνει με τον protégé του, για την εξαπάτηση ενός πλούσιου επιχειρηματία, μυείται αναγκαστικά και η teenager κόρη του που εμφανίστηκε από το πουθενά.

Con -o- meter: 7/10

Nine Queens (2000)

The Movie: Άψογα σκηνοθετημένη ταινία από την Αργεντίνο Fabian Bielinsky. Ένα καλοκουρδισμένο σενάριο απάτης και εύκολης «αρπαχτής» από ένα μάτσο con men που θέλουν να πιάσουν τη καλή. Άψογη ερμηνεία του Ricardo Darin (Secret In Her Eyes) σε ένα θρίλερ που δυστυχώς δεν το γλυτώνει το αμερικάνικο remake…

The Scheme: Ένας con man επιστρατεύει έναν μικρο-απατεώνα που τη βγάζει με κομπίνες σε ταμεία καταστημάτων για μια μεγαλύτερη δουλειά. Πρόκειται για την πώληση ενός σετ πλαστών γραμματοσήμων σε έναν πλούσιο συλλέκτη. Σε λίγο κανείς δεν θα ξέρει ποιος τη φέρνει σε ποιον, και ποιος τελικά κινεί τα νήματα της απάτης μέσα στην απάτη.

Con -o- meter: 7/10

Charade (1963)

The Movie: Η κοσμοπολίτικη περιπέτεια στο Παρίσι, παρά το μυστήριο και το χαριτωμένο con που παίζεται εις βάρος της όμορφης κληρονόμου, έχει τη χημεία των δυο πρωταγωνιστών, της Audrey Hepburn και του Cary Grant (αυτή που νόμιζαν πως είχαν η Jolie και ο Depp στο Tourist, χα!) και γι’ αυτό αντέχει στο χρόνο και παραμένει απολαυστική.

The Scheme: Οι συμμορία των κακοποιών έχει βάλει στο μάτι τη νεαρή χήρα (είναι από τις ταινίες που η ομορφιά της Hepburn τρυπάει την οθόνη) η οποία θα βρει προστάτη σε έναν φαινομενικά αθώο playboy που αλλάζει ονόματα σε κάθε σκηνή και της «παίζει» το δικό του παιχνίδι απάτης.

Con -o- meter: 6/10

Dirty Rotten Scoundrels (1984)

The Movie: Οι απόλυτοι προικοθήρες. Ερωτικό manipulation και άγριος ανταγωνισμός. Η classy εξαπάτηση του Michael Caine και του ανερχόμενου wannabe con man Steve Martin. Classic ακαδημαϊκή 80’s κωμωδία του Frank Oz, με χαριτωμένη πλοκή που αξίζει κυρίως για τις στιγμές που οι δυο πρωταγωνιστές υποδύονται «ρόλους» στην υπηρεσία ενός μεγαλύτερου σχεδίου εξαπάτησης πλούσιων γυναικών.

The Scheme : Ο αγώνας δρόμου για την trophy wife του αριστοκράτη με εμπειρία στην αποπλάνηση ευκατάστατων κυριών και του φιλόδοξου κομπιναδόρου που θέλει να μάθει την τέχνη και να μπει στα σαλόνια.

Con -o- meter: 6/10

The Color of Money (1986)

The Movie: Ο old timer ξυπνάει από το λήθαργο όταν βλέπει ένα νεαρό ταλέντο που του θυμίζει τον εαυτό του στα νιάτα του. Ο Martin Scorsese στο πρόσωπο του Paul Newman βρίσκει τον αληθινό «Hustler» και ανασταίνει έναν κλασικό κινηματογραφικό χαρακτήρα. Ο σκηνοθέτης αδιαφορεί για το μπιλιάρδο και θέλει να πει τα πάντα για τον κώδικα τιμής, τις ήττες, την αξιοπρέπεια, τα κόλπα, τη πιάτσα, το παιχνίδι…

The Scheme: Χάρη στο σκηνοθέτη της, είναι αδιανόητο πως αυτή η ταινία δεν κουβαλάει ούτε ίχνος κακής “ειτίλας” πάνω της. Ο “παλιός” βγήκε από τη σκουριά, έπιασε ξανά τη στέκα του και «σπάει» ξανά πρώτος. Ο αυθάδης “νέος” δεν ξέρει να χειριστεί το ταλέντο του. Το hustling στα κακόφημα pool joint θα ξεκινήσει. Ο μαύρη μπάλα με το 8 κερδίζει τη παρτίδα.

Con -o- meter: 6/10

Rounders (1998)

The Movie: Ο John Dahl κατέχει καλά τους μηχανισμούς του noir, όπως είχε αποδείξει και στο The Last Seduction. Στο χαρτοπαικτικό δράμα Rounders, ο Dahl παίρνει αγύριστα δάνεια από το Mean Streets όσον αφορά τη σχέση των δυο ηρώων (η σχέση Matt Damon – Edward Norton είναι βασισμένη στη σχέση Keitel – De Niro της παλιάς ταινίας) και από το House Of Games σε θέματα σκιαγράφησης των τζογαδόρων και στις αναφορές των άγραφων νόμων των hustlers. Όχι πετυχημένο, αλλά τίμιο και στιβαρό δραματάκι.

The Scheme: Αδυσώπητος τζόγος στο πόκερ από ένα μαθηματικό μυαλό και έναν αυτοκαταστροφικό τζογαδόρο. Το κλασσικό hustling που είδαμε και στο Color Of Money. Το παρουσιαστικό του looser ξεγελάει τα κλεφτρόνια του πόκερ μαζί με τον αθόρυβο συνεργό σηκώνουν όλο το τραπέζι. Όχι για το χρήμα, αλλά για τον ηδονιστικό ήχο που κάνουν οι μάρκες όταν πέφτουν η μια πάνω στην άλλη.

Con -o- meter: 5/10

I Love You Philip Morris (2009)

The Movie: Ταλαιπωρημένο από τη διανομή και τη προώθηση ταινιάκι και όχι άδικα. Όλα φαίνονται διασκεδαστικά και έξυπνα στη ταινία αλλά τίποτα δεν πάει καλά στη πραγματικότητα. Κάπως έτσι θα σκηνοθετούσαν οι αδελφοί Farrelly αν ήθελαν να το παίξουν «ώριμοι» ή οι αδελφοί Coen σε 20 χρόνια αν πάθαιναν γεροντική άνοια. Ίσως η παράβλεψη βασικών λεπτομερειών που θα έκαναν αληθοφανή τα con του πρωταγωνιστή, ίσως οι gay υπερβολές, ίσως ο Jim Carrey που δεν έχει τη παραμικρή αίσθηση οικονομίας και αυτό-σκηνοθεσίας, στο “over the top” παίξιμό του. Όμως πρόκειται απόλυτα για κινηματογραφικό con man. Αληθινή ιστορία αν αυτό λέει κάτι.

The Scheme: Μετά από ένα δυστύχημα από το οποίο «έπαθε» ομοφυλοφιλία, ο Steven θα διαπράξει κάθε απάτη που έχει διαπραχθεί και θα παραβεί όποιον νόμο έχει γραφτεί ποτέ για να έχει ευτυχισμένο τον αγαπημένο του, τον λιγομίλητο Philip Morris. Φοροδιαφυγή, πλαστές προσωπικότητες, ξέπλυμα χρημάτων και κομπίνες μέχρι το Θεό για τις πλούσιες ανέσεις της ζωής.

Con -o- meter: 4/10

Maverick (1994)

The Movie: Ανάμεσα στα διάφορα Lethal Weapon, ο Richard Donner δοκιμάστηκε και στο Γουέστερν με τον μόνιμο υπάλληλό του Mel Gibson. Οικογενειακή παλιομοδίτικη κωμωδία που παρόλη τη σπιρτάδα που είχε στην εποχή της, πρόλαβε και κακογέρασε μέσα σε λίγα χρόνια χωρίς να στέκεται καν σαν guilty pleasure. Ο έρωτας της Jodie Foster και του Mel Gibson δεν πείθει καθόλου. Φαίνεται οτι κάποιος έπαιξε μεγάλο con με τις αντοχές καλής πίστης του θεατή.

The Scheme: Δειλός πλην τίμιος χαρτοπαίχτης και μοναχική χαρτοπαίκτρα-αρπαχτικό στην Άγρια Δύση, πάνε για πρωταθλητισμό στα χαρτιά και στο δρόμο για τον μεγάλο τελικό συμβαίνουν μια σειρά από απάτες. Ο ένας πάει να τη φέρει στον άλλον και όλα λήγουν με αναμενόμενο happy end.

Con -o- meter: 3/10

Derailed (2005)

The Movie: Η Jenifer Aniston ήθελε να κάνει ένα διάλειμμα από τα sitcom και τις ρομαντικές κομεντί και να κάνει την κακιά, που θα σημαίνει πως «παίζει». Το αποτέλεσμα της στροφής της σε «ρόλους» απέτυχε και από τότε γύρισε καμιά τριανταριά ρομαντικές κομεντί για να εξιλεωθεί. Ο Clive Owen προσπαθεί μόνος του παρά τις αληθοφάνειες, αλλά η ταινία έχει προβλήματα πλοκής. Έτσι το con δεν λειτουργεί καθόλου σαν μια πλεκτάνη που σταδιακά αποκαλύπτεται αλλά πέφτει στις ευκολίες και τις χιλιοφορεμένες συμβάσεις ενός ακόμα whodunit.

The Scheme: Άτυχος businessman που ήθελε μόνο ένα one night stand, πέφτει θύμα κακοποίησης και εκβιασμού. Η ερωτική παγίδα που του στήνει η αδίστακτη con woman και ο συνεργάτης της, αν δεν υπήρχε κραυγαλέα περίπτωση miscast να μας το χαλάει, θα ήταν μια κανονική κόλαση.

Con -o- meter: 1/10

Stick To Your Day Job (or retire)

Με αφορμή την επερχόμενη συναυλία των 30 Seconds to Mars στην Αθήνα, αναρωτιέμαι όλο και περισσότερο για τους λόγους που θα πρέπει κάποιος να χάσει το χρόνο του ασχολούμενος με αυτό το συγκρότημα. Αν το Αμερικάνικο MTV έχει κηρύξει σταυροφορία κανονική για να σπείρει στις άκρες του κόσμου τη φήμη της -ντε και καλά- επιτυχίας του Jared Leto είναι δικό του θέμα. Αν στην υπηρεσία του marketing αυτού του ψευτοσυγκροτήματος τρέχουν όλη μέρα δεκάδες executives και λογιστές, εμείς δε φταίμε. Τίποτα παραπάνω από ένα συγκρότημα με τραγούδια αμφιβόλου αξίας, που το υπερφορτώνουν με χιλιάδες μπιχλιμπίδια για να μοιάζει με κάτι glamorous και φαντεζί. Λες και έχει αυτό καμία σημασία.

Όμως αν δεν ήταν αυτοί θα ήταν κάποιοι άλλοι. Αυτό δεν με ενοχλεί. Το πρόβλημα έχει να κάνει με το αν το άχτι των κακομαθημένων ομορφόπαιδων όπως του Jared Leto να γίνουν rock star θα πρέπει να το τρώμε στη μάπα. Το ότι από μέτριος ρολίστας και celebrity του Χόλυγουντ, αποφάσισε να το παίξει αντίθασο πανκιό με “αξεσουάρ” για να μας πείσει τα πέντε σκουλαρίκια και το extreme κούρεμα, τότε αυτό είναι πραγματικά ενοχλητικό. Το αντίστοιχο παράδειγμα της Juliette Lewis, μπορεί να διαθέτει αυτό το ατάλαντο “γενικά και ότι να’ναι” και μπορεί να μη με αφορούν καθόλου αυτά που κάνει, αλλά η λασκαρισμένη βίδα της και η τρέλα που περιφέρει η Lewis έχει κάτι το αυθεντικό σε σχέση με τον Leto που τολμάει και δηλώνει “rock” και “μουσικός”.

H έννοια rock έχει κακοποιηθεί βάναυσα από σαλτιμπάγκους με δεκάδες publicists στο κατόπι τους. Tο πρόβλημα είναι πως κανείς δεν μπορεί να καθίσει στ’ αυγά του και να βρει τη θέση που του ταιριάζει. (Αλήθεια, τι δουλειά έχει η Gwyneth Paltrow να τραγουδάει στα Grammy?) Λες και είναι φυσικό επακόλουθο να είναι κάποιος χορευτής, μετά να κάνει ταινίες, μετά να σκηνοθετεί, όταν η καριέρα του πάρει τη κατηφόρα να ηχογραφεί album, όταν πάψουν να πουλάνε να γράφει βιβλία και πάει λέγοντας. Όλα με τη φροντίδα και τα ανταλλακτικά οφέλη των φιλικά προσκείμενων media.

Για εμένα οι 30 Seconds to Mars είναι στη μεγάλη λίστα από αποτυχημένες απόπειρες ηθοποιών στη μουσική. Δισκογραφικά αξιοπερίεργα από ηθοποιούς που πρέπει να αντιμετωπίζουμε με χιούμορ (αλλιώς θα αρχίσουμε τα ηρεμιστικά).

Τα παρακάτω είναι τα 15 πιο χαρακτηριστικά.

Billy Bob Thornton

Private Radio

Ο Billy Bob Thornton έχει αποδείξει οτι κατέχει καλά την τέχνη του «hillbilly» σαν σκηνοθέτης (Sling Blade) και σαν ηθοποιός. Σαν country τραγουδιστής πάλι όχι. Retro ύφος και αφόρητα βαρετά τραγούδια που για ένα περίεργο όλο έχουν ένα λανθάνον παιδεραστικό concept στους στίχους. Σημειώστε πως περιέχει ένα τραγούδι που λέγεται «Angelina»…

Bruce Willis

Return Of The Bruno

Ήταν η εποχή που ο Bruce Willis βρίσκονταν στην κορυφή της επικαιρότητας χάρη στη τηλεοπτική σειρά Moonlight και τη μεγάλη επιτυχία του Die Hard. Αφού πέρναγε καλά και τα τσέπωνε χοντρά, ο Willis το έριξε σε διασκευές της Motown και σε άλλες R’n’B επιτυχίες με αυτάρεσκο «λευκό» jazzy swing ύφος. Το αποτέλεσμα για τον συμπαθή Willis είναι κάτι λιγότερο από τραγικό.

David Hasselhoff

Crazy For You

Εύκολος στόχος για δεικτικά σχόλια ο Hasselhoff. Όμως με τέτοια εξώφυλλα και τόσο απροκάλυπτα γελοία synth pop και blue-eyed soul τραγούδια, δε σου πάει η καρδιά να πεις κακό λόγο. Τι παραπάνω είχε ο Julio Iglesias δηλαδή; Προσωπικά θα τον επέλεγα σε soundtrack ενός ρομαντικού cocktail party. Η αποθέωση της 80’s kitch pop.

Don Johnson

Heartbeat

Άλλο ένα αριστούργημα για κάθε λευκό γιάπη των 80’s που σέβονταν τον εαυτό του. Είναι τόσο απελπιστικά κακή η μουσική του Don που ακυρώνει και τη συμπάθειά μας στο πρόσωπό του εξαιτίας του χαρακτήρα του Crockett στο Miami Vice. Ειδικά τα ντουέτα του με τη Barbra Streisand μπορούν να σε κάνουν να πυροβολήσεις τα ηχεία… ή να καταστρέψεις κάτι γενικά.

Scarlett Johansson

Anywhere I Lay My Head

Η Scarlett νομίζω πως αισθάνεται ότι είναι η Zooey Dechanel με τη γοητεία μιας Rita Hayworth. Στη πραγματικότητα είναι μια σύγχρονη αμερικάνικη εκδοχή της Jane Birkin. Για κάποιο λόγο ήθελε να διασκευάσει Tom Waits (?). Ποιος θα της πει όχι;

Joe Pesci

Vincent Laguardia Gambini Sings Just For You

O Joe Pesci ήθελε να κάνει κάτι στη μουσική αλλά χωρίς να προδώσει την ταμπέλα του bad guy που χρεώθηκε από τις ταινίες του Scorsese, που δρούσε σαν αντίβαρο σωματικής βίας στην ψυχολογική βία που εκπροσωπούσε ο De Niro, και ταυτόχρονα να κρατήσει το σήμα κατατεθέν του βρομόστομου που κέρδισε από τον ποταμό από βρισιές που ξεστόμιζε. Τι πιο λογικό από ένα gangsta rap album;

John Travolta

Sings

Μετά τις έξαλλες φιγούρες στις πίστες του Saturday Night Fever και τα αθώα σκιρτήματα του Grease, o Travolta εγκλωβίστηκε σε μια περσόνα που έμοιαζε με θλιβερό κακέκτυπο των Bee Gees. Κυκλοφόρησε κάτι disco pop κομμάτια της ταλαιπωρίας με μέτριες παραγωγές και απίστευτα φάλτσα στα φωνητικά. Αφού τη καριέρα του δεν την έσωσε ο Stallone, την έσωσε πολλά χρόνια μετά ο Tarantino για να ξανασβήσει στις εκκλησίες της Σαιεντολογίας και τις ταινίες για χρυσά βατόμουρα.

Kevin Costner

Modern West

Σαν καλός πατριώτης και family man, ο Kevin τραγουδάει με σεβασμό την country. Κάνει περιοδείες και τραγουδάει με τη ψυχή του, πάντα με την ίδια αγέλαστη φάτσα. Θα έχει πολύ πλάκα να κερδίσει Grammy για καλύτερο album. Πάντως και να σαρώσει τα Grammy, όλα τα mtv awards και να μπει και στο Rock ‘n’ Roll Hall Of Fame μαζί, θα είναι πιο δίκαιο από εκείνο το Όσκαρ που είχε πάρει για το ανεκδιήγητο Dancing With the Wolves.

Steven Seagal

Songs For The Crystal Cave

Πρέπει κάποιος να ακούσει τη μπαλάντα Girl Ιt’s All Right για πιστέψει ότι υπάρχει. Ακούγοντάς το, αφού ηρεμήσουν τα γέλια, μπορεί να χαρακτηρίσει μέχρι και φιλότιμο τον Seagal. Κάνει ένα διάλειμμα από το άγριο ξύλο και σε κόντρα ρόλο βγάζει τη mellow ρομαντική pop-rock πλευρά του χαρακτήρα του. ΟΚ, τέλειωσε το πάρτι. Go back and kick some ass!

Robert Downey Jr.

The Futurist

Ίσως να ήταν ιδέα που έπεσε από τον σπόνσορά του στους ανώνυμους εξαρτημένους, αλλά την εποχή που μπαινόβγαινε σε κλινικές, ο Robert Downey θεώρησε απαραίτητο να κάνει μια απόπειρα στο τραγούδι και μάλιστα έμοιαζε να ακούγεται σαν μια μίξη του Billy Joel με τον Dave Mathews. Μετά του πέρασε.

Eddie Murphy

How Could It Be

Στα καλά χρόνια του stand-up comedy και των μεγάλων επιτυχιών των 80’s, ο διάδοχος του Richard Pryor στο θρόνο του “funniest black man”, για λίγο την είδε Rick James και Lionel Richie μαζί. Soul μπαλάντες-σούπες και R’n'B παραγωγή ολότελα ξεπερασμένη σε μια δισκογραφική απόπειρα που στέφτηκε με απόλυτη αποτυχία

Jeff Bridges

Be Here Soon

The Dude Abides? Σε αυτή τη περίπτωση μάλλον όχι. Μπορεί ο Jeff Bridges να είναι θεός, αλλά αυτή η προσπάθεια ήταν βιαστική και αχρείαστη. Ο Bridges ακούγεται σαν τον Bob Dylan και θυμίζει έντονα τους Eagles, αλλά τα τραγούδια του είναι μετριότατα και ακούγονται ανολοκλήρωτα. Οι φήμες λένε ότι ετοιμάζει καινούριο album με παραγωγό τον T-Bone Burnett. Εδώ μπορεί να έχουμε κάτι.

Milla Jovovich

Divine Comedy

Πριν πέσει στα χέρια του Luc Besson, η Mila ήταν «πρόθυμη» και διαθέσιμη να πειραματιστεί με οτιδήποτε, αρκεί να ήταν λίγο arty και λιγάκι προχωρημένο. Όταν λοιπόν «έπαθε» κουλτούρα παρίστανε την new age ιέρεια και τραγουδούσε ιστορίες για εξωγήινους και αρχαίους μύθους. Στο album της νόμιζε πως ήταν η Kate Bush, η Sinéad O’Connor και η Lisa Gerrard μαζί σε ένα. Κανείς δεν της έλεγε την αλήθεια…

Russell Crowe

Other Ways of Speaking

Την εποχή που τα tabloid ασχολούνταν ακόμα μαζί του και φρέσκος από την επιτυχία του Gladiator, ο γεμάτος αυτοπεποίθηση Crowe νόμιζε πως μπορεί να κάνει τα πάντα και ασχολήθηκε με τη μουσική. To αποτέλεσμα ήταν ένα album που μοιάζει με μουσική υπόκρουση για μια τυπική pub στα 80’s ή ένα μπιλιαρδάδικο, γεμάτο άνευρες “ροκιές” που θυμίζουν έναν πιο σκληρό Chris Rea και λίγο από Chris Isaak.

Kevin Bacon

White Knuckles

Δεν θα ήταν άσχημος folk/rock τραγουδιστής ο Kevin Bacon αλλά δεν θα ήταν και καθόλου σπουδαίος. Σε παρείστικο ύφος, ερμηνεύει συμπαθητικά τραγούδια σε ύφος ακουστικής country folk που κανείς δεν θα αντιπαθήσει αλλά κανείς δεν θα τα ακούσει πάνω από δυο φορές στη ζωή του.

One on One

Τώρα που ολοκληρώθηκε η κινηματογραφική σαιζόν του 2010, (συνήθως τη βδομάδα των Όσκαρ αισθανόμαστε ότι η περασμένη χρονιά ανήκει οριστικά στο παρελθόν) και λίγο πριν μπει σε κανονική τροχιά το 2011, ξεπετάχτηκε από το πουθενά ένα αναπάντεχο φιλμ με τίτλο The Sunset Limited που αξίζει την προσοχή.

Τα πρόσωπα του έργου είναι μόνο δυο. Ο χώρος δράσης είναι ένα μικρό διαμέρισμα ενός άθλιου κτιρίου μιας υποβαθμισμένης οικονομικά περιοχής. Οι σειρήνες των περιπολικών απ’ το δρόμο και οι κραυγές από τα άστεγα junkie που τριγυρνούν απ’ έξω, είναι το soundtrack μιας σύντομης συνάντησης δυο χαρακτήρων που προέρχονται από αντιδιαμετρικά αντίθετα πολιτιστικά background. Δυο χαρακτήρες «μόνοι» τους στο κόσμο με διαφορετικό τρόπο.

Ο Tommy Lee Jones υποδύεται έναν καθηγητή που εκείνη τη μέρα αποφάσισε να βάλει τέλος στη ζωή του πηδώντας μπροστά στο τρένο. Ο Samuel L.Jackson είναι ο καλός Σαμαρείτης που βρέθηκε στη σωστή στιγμή στο σωστό μέρος και του «έσωσε» τη ζωή. Το διαμέρισμα του άνδρα-σωτήρα βρίσκεται στη καρδιά ενός αστικού γκέτο. Εκεί θα του μιλήσει για τις αξίες της ζωής, για το δικό του βίαιο παρελθόν, για το κάλεσμα του Θεού και τη σωτήρια δύναμη της Βίβλου. Ο καθηγητής θα αντιδράσει εξηγώντας το ιδεολογικό τέλμα που έχει πέσει, για την έλλειψη πίστης του σε όλα όσα κάποτε πίστευε, για την κατάθλιψη που περνάει και το ψυχολογικό αδιέξοδο που έχει βρεθεί.

Σε λίγα τετραγωνικά χώρου με ένα τραπέζι να τους χωρίζει, οι δυο τους θα έχουν μια συγκλονιστική αντιπαράθεση σε θέματα φιλοσοφικά, θα διαφωνήσουν σε ζητήματα θρησκείας, θα κοντραριστούν πάνω στις αντιλήψεις τους περί ζωής και θα συγκρουστούν ιδεολογικά στα δίπολα μόρφωσης και γνώσης, κυνισμού και συμπόνιας, πίστης και αμφισβήτησης.

To Sunset Limited είναι εξαιρετικό σε επίπεδο ερμηνειών εξ’αιτίας των δυο πρωταγωνιστών, με τη διακριτική σκηνοθεσία του Tommy Lee Jones που χειρίζεται με στιβαρότητα το πυκνό και βαρύ υλικό του σεναρίου του συγγραφέα Cormac McCarthy (No Country For Old Men, The Road). Αναπτύσσει αμφιλεγόμενα ηθικά και θεολογικά ζητήματα που επιβάλλεται να συζητηθούν μετά το τέλος της ταινίας.

 

Δείτε ακόμη: Πέντε ταινίες που είναι εξολοκλήρου βασισμένες στον διάλογο δυο χαρακτήρων.

 

Chinese Coffee (2000)

Σκηνοθεσία : Al Pacino

Οι δυο πρωταγωνιστές : Al Pacino, Jerry Orbach

Στη δεύτερη σκηνοθετική απόπειρα του (μετά το Σεξπηρικό ντοκιμαντέρ Looking For Richard), ο Al Pacino υποδύεται έναν βιοπαλαιστή συγγραφέα του περιθωρίου της Νέας Υόρκης, ο οποίος μετά από χρόνια στην αφάνεια και μετά από μια αυτοκαταστροφική ερωτική σχέση, έχει καταφέρει να γράψει ένα βιβλίο στο οποίο ο ίδιος έχει επενδύσει. Το βιβλίο έχει βασιστεί στις εμπειρίες που μοιράζεται με τον -επίσης συγγραφέα- κολλητό φίλο του. Η συζήτηση που θα ακολουθήσει σχετικά με το περιεχόμενο του βιβλίου θα πυροδοτήσει συναισθήματα, θα δημιουργήσει έκρηξη οργής και θα ανασύρει τραυματικές μνήμες. Ρεσιτάλ ηθοποιίας από τον Pacino σε ένα προσωπικό του project που εργάστηκε με πάθος.

A Pure Formality (1995)

Σκηνοθεσία : Giuseppe Tornatore

Οι δυο πρωταγωνιστές : Gérard Depardieu, Roman Polanski

Πρόκειται για ένα από τα πιο συγκλονιστικά Ευρωπαϊκά θρίλερ των 90’s. Ο Depardieu είναι στο ρόλο ενός ανθρώπου που συλλαμβάνεται στη μέση της νύχτας να τρέχει σαν τρελός να ξεφύγει από κάτι, χωρίς να έχει την παραμικρή ιδέα για το πώς βρέθηκε εκεί και τι έχει συμβεί. Ο επιθεωρητής που τον συλλαμβάνει (ο Polanski περιορίζεται στο ρόλο του ηθοποιού σε ένα θρίλερ που θα πέθαινε να σκηνοθετήσει ο ίδιος) έχει τις υποψίες του σχετικά με έναν φόνο που έγινε στην περιοχή. Υποδειγματική ατμόσφαιρα ψυχολογικού τρόμου, σκηνοθετικά τρικ που παίζουν με τα όρια του κάδρου, παιχνίδια που μυαλού και ένα φινάλε-αποκάλυψη που προκαλεί σοκ.

Oleanna (1994)

Σκηνοθεσία : David Mamet

Οι δυο πρωταγωνιστές : William Macy, Debra Eisenstadt

Όλα τα χαρακτηριστικά της δηλητηριώδους πένας του David Mamet βρίσκονται σε ένα λιγότερο γνωστό έργο του. Η γλαφυρή περιγραφικότητα, τα στιλιστικά κόλπα, οι καυστικοί μονόλογοι, οι παύσεις, οι επαναλήψεις και η ωμή επιθετικότητα βρίσκουν εφαρμογή σε έναν μακροσκελή διάλογο μεταξύ ενός καθηγητή και μιας φοιτήτριας η οποία απέτυχε στις εξετάσεις. Ένας διάλογος που παίρνει συνέχεια παράταση και φτάνει μέχρι την καταπίεση. Η ταινία αφήνει στον θεατή το ρόλο να διακρίνει τα όρια της παρενόχλησης και του εκβιασμού στη συζήτηση των δυο ηρώων με άξονα το εκπαιδευτικό σύστημα.

Before Sunset (2004)

Σκηνοθεσία : Richard Linklater

Οι δυο πρωταγωνιστές : Ethan Hawke, Julie Delpy

Δέκα χρόνια μετά το ξημέρωμα στη Βιέννη, ο Jesse και η Celine θα περάσουν ένα ηλιοβασίλεμα στο Παρίσι. Μια δεκαετία χρειάστηκε για να κλείσει ο κύκλος του πιο όμορφου νεανικού love story που γράφτηκε για το σινεμά τα τελευταία είκοσι χρόνια. Από μια τυχαία συνάντηση και ένα ραντεβού που δεν έγινε ποτέ, σε έναν ρομαντικό και αμήχανο απογευματινό περίπατο που φέρνει δάκρυα στα μάτια και μόνο με την ανάμνηση. Ο χαμένος χρόνος και οι αναμνήσεις μιας ζωής που εξανεμίζονται με μια απλή χειραψία. It was meant to be…

Closet Land (1991)

Σκηνοθεσία : Radha Bharadwaj

Οι δυο πρωταγωνιστές : Madeleine Stowe, Alan Rickman

Ξεχασμένη ταινία των αρχών της δεκαετίας του 90, με καφκικό μυστήριο και σαδιστικές τακτικές ανάκρισης. Μια συγγραφέας παιδικών ιστοριών κατηγορείται πως περνάει πολιτικά μηνύματα εναντίων του καθεστώτος μέσα από τα παραμύθια της. Σε ένα δωμάτιο χωρίς παράθυρα, που μοιάζει με αστυνομικό τμήμα του μέλλοντος, οι αντοχές της ηρωίδας θα δοκιμαστούν απέναντι στο σκληρό ανακριτή. Επιθετικότητα, πλύση εγκεφάλου, σπάσιμο ηθικού και ψυχολογική βία σε μια ταινία που θα μπορούσε να είναι και διαφήμιση της Διεθνούς Αμνηστίας.

Ποιός το σκηνοθέτησε;

Τα σπουδαιότερα video clip που έχουμε δει ποτέ οφείλονται σε σκηνοθέτες όπως ο Michael Gondry, ο Jonathan Glazer, ο Spike Jonze ή ακόμα και ο Anton Corbin οι οποίοι είχαν μια καριέρα στο χώρο των video clip και αργότερα έκαναν το φυσικό πέρασμα στον κινηματογράφο. Πολλοί μεγάλοι σκηνοθέτες ξεκίνησαν από αυτό το χώρο. Το video clip και η διαφήμιση ήταν για τους σκηνοθέτες μετά το 80, ότι ήταν το film school για τη γενιά σκηνοθετών των 60′s. Από τα video άλλωστε έχουν προκύψει σκηνοθέτες-ιδιοφυίες (David Fincher) αλλά και σκηνοθέτες-τέρατα (Michael Bay).

Η παρακάτω –περίεργη- λίστα αφορά τα καλύτερα και τα χειρότερα video clip που είδαμε ποτέ, και τα οποία προέκυψαν από κινηματογραφικούς σκηνοθέτες που σε κάποια φάση της καριέρας τους «λοξοδρόμησαν» και για κάποιους λόγους έκαναν μια απόπειρα στο “είδος”. Όχι από επαγγελματίες του χώρου που έκαναν καριέρα στα video, αλλά περιπτώσεις που στέκουν σαν μεμονωμένες παρενθέσεις σε γνωστές φιλμογραφίες.

ΤΑ ΧΕΙΡΟΤΕΡΑ

 

Video Clip: Too Late For Goodbyes

Artist: Julian Lennon

Directed By: Sam Peckinpah

Ο Sam Peckinpah, έχει μείνει στην ιστορία τόσο σαν ο θρυλικός σκηνοθέτης του «Wild Bunch» και του «Straw Dogs», όσο και σαν πρωταθλητής καταχρήσεων σε αλκοόλ και ναρκωτικά. Στη δεκαετία του 80, πολλές ήταν οι ιστορίες με ακραίες συμπεριφορές στα πλατό και εκτός ορίων χρήση κοκαΐνης, οι οποίες τον έβαλαν στη μαύρη λίστα των παραγωγών του Χόλυγουντ. Όταν λοιπόν το 1984 ο Peckinpah δέχτηκε μια καλή οικονομική πρόταση για ένα video clip του γιού του John Lennon, δέχτηκε για λόγους …βιοποριστικούς. Πολλοί αναρωτήθηκαν αν θα περιέχει την αναπαράσταση του φόνου του Lennon σε slow motion και άφθονους πίδακες από αίμα. Τελικά επικράτησε το camp του Sean Lennon και η αδιάφορη synth-reggae pop του τραγουδιού. Η αμήχανη σκηνοθεσία του βετεράνου (που δεν είχε δει ποτέ του MTV) ήταν και το κύκνειο άσμα του καθώς δυο μήνες μετά πέθανε.

Video Clip: Self Control

Artist: Laura Branigan

Directed By: William Friedkin

Ο Friedkin έχει δείξει τον καλύτερό του εαυτό όταν σκηνοθετεί τρόμο (Exorcist), ή δράση (The French Connection, To Live And Die In L.A) και τον χειρότερό του όταν χειρίζεται το sex (Cruising, Jade). Για κακή του τύχη το video της Laura Branigan δεν περιείχε κυνηγητά με αυτοκίνητα ή δαιμονισμένους, αλλά την ίδια με ερωτική αγωνία να περιπλανιέται σε περίεργα μέρη με χορευτές που φορούσαν μάσκες και που θέλεουν να την παρασύρουν σε σεξουαλικά όργια. Λετε ο Friedkin σε αυτό το ξεχασμένο video να επηρέασε τον Kubrick στο Eyes Wide Shut;

Video Clip: Dancing In The Dark

Artist: Bruce Springsteen

Directed By: Brian De Palma

Τζάμπα η εμπειρία στα ατμοσφαιρικά θρίλερ και οι Χιτσκοκικές εμμονές στο στυλ. Ο Brian De Palma είχε την ευκαιρία να κάνει ένα 5λεπτο μουσικό φιλμάκι με έμπνευση, αλλά πήγε χαμένη. Εντάξει, τα video clip δεν ήταν ποτέ το δυνατό σημείο του Springsteen, όμως το τελικό αποτέλεσμα ήταν ένα υπερβολικά απλοϊκό video με μια «σικέ» ζωντανή εμφάνιση, που θα μπορούσε να είχε κάνει και ο οποιοσδήποτε διεκπεραιωτής σκηνοθέτης του κόσμου. Κερασάκι στη τούρτα  είναι το φινάλε με την «αυθόρμητη» χειρονομία του Bruce που σηκώνει από το κοινό την «τυχαία fan» Courtney Cox και χορεύουν με τρόπο που ακόμα προκαλεί πνιχτά γελάκια.

Video Clip: Tight Connection To My Heart

Artist: Bob Dylan

Directed By: Paul Schrader

Ακόμα και ο ίδιος ο Paul Schrader (Blue Collar, Mishima) είναι πιθανό να μη θυμάται ότι σκηνοθέτησε τον Dylan στο video της επιτυχίας του από το 85. Αν θυμάται βέβαια κάτι από αυτή την περίοδο που πέρναγε μια περίεργη υπαρξιακή φάση με bisexual πειραματισμούς και ανατολικές θρησκείες. Κάτι σαν πρόγονος του Lost In Translation, με τον Dylan να περιφέρεται στα κακόφημα bar του Τόκυο, να φυλακίζεται (χωρίς προφανή λόγο) και να καταλήγει να βρίσκει το τέλος τη γυναίκα του και το αίσθημά του (threesome?) πριν επιδοθεί σε ένα σύντομο χορευτικό νούμερο στα τελευταία δευτερόλεπτα. Το φταίξιμο για το χάλι δεν είναι τόσο του Schrader αλλά περισσότερο ο ίδιος ο Dylan ο οποίος είναι τόσο κρύος που αρνείται πεισματικά να «παίξει» ακόμα και τον εαυτό του, πράγμα που χαντάκωσε και τη ταινία Masked and Anonymous αρκετά χρόνια μετά.

Video Clip: Reach

Artist: Martini Ranch

Directed By: James Cameron

Είναι αδύνατον να υποψιαστούμε τι ακριβώς συνέβαινε στο μυαλό του James Cameron όταν σκηνοθέτησε το video για το New Wave συγκρότημα των Martini Ranch. Κάτι σαν spaghetti western, με λίγο από Mad Max, και κάτι ψιλό-psycho τύπισσες με λάσο που κυνηγούν μερικούς πιστολέρο ένας από τους οποίους είναι…ο Bill Paxton και σύσσωμο το καστ του Aliens. Βέβαια τίποτα δεν συνδέει την 80’s dance pop που ακούμε στο τραγούδι με τα saloon και τις κρεμάλες στο trashy video.

Video Clip: Red Hill Mining Town

Artist: U2

Directed By: Neil Jordan

Το τραγούδι από το «έπος» Joshua Tree αναφέρεται στους ανθρακωρύχους, οπότε και το video όφειλε να δείχνει τα μέλη των U2 σαν εργάτες που δουλεύουν και βαράνε με σφυριά. Έλα όμως που η αίσθηση του ανοιχτού ορίζοντα και των αχανών τοπίων της Αμερικάνικης ερήμου που αποπνέει το τραγούδι, πάνε στράφι στο κλειστοφοβικό video του Ιρλανδού Neil Jordan. Οι U2, (κυρίως ο Bono) εμφανίζονται ανεξήγητα …ιδρωμένοι, σε βαθμό ενοχλητικό. Η στατική κάμερα τους εκθέτει ώστε να μην ξέρουν τι ακριβώς να κάνουν για 4 λεπτά. Το video εμπλουτίζεται με αληθινό ιστορικό υλικό (sic) από ανθρακωρυχεία, πράγμα που τα κάνει ακόμα πιο μέτριο. Ευτυχώς για είκοσι χρόνια βρίσκονταν στο συρτάρι και κυκλοφόρησε μόνο με τη special edition του album.

 

ΤΑ ΚΑΛΥΤΕΡΑ

Video Clip: Bad

Artist: Michael Jackson

Directed By: Martin Scorsese

Σοφή αποδείχθηκε η επιλογή του Michael Jackson να αναθέσει στον Martin Scorsese το video του single που θα σηματοδοτούσε την επιστροφή του Jacko στη δισκογραφία μετά το Thriller. Το αποτέλεσμα ήταν ένα 18λεπτο video όπου εξιστορούσε την επιστροφή ενός κολεγιόπαιδου στους «κακόφημους δρόμους» της Νέας Υόρκης όπου μεγάλωσε, και την προσπάθειά του να αποδείξει στις τοπικές συμμορίες, ότι παρά τα πτυχία παρέμεινε κακός. Τον παιδικό φίλο του Jackson υποδύεται ο Wesley Snipes και την μητέρα του η Roberta Flack. O Scorsese αντί ενός συμβατικού concept, επιλέγει να κάνει ένα σινεφίλ tribute στο αγαπημένο του West Side Story. Το κοφτό μοντάζ και οι γωνίες λήψης των χορευτικών παραπέμπουν άμεσα σε μια σκηνή του κλασικού μιούζικαλ.

Video Clip: Unfinished Sympathy

Artist: Massive Attack

Directed By: David Lynch

Χωρίς τα γνωστά trademark του σκηνοθέτη (κόκκινες κουρτίνες, ηλεκτρικές λάμπες κτλ) και χωρίς σουρεαλισμό στην εικόνα, ο Lynch κάνει τόσο καταπληκτική δουλειά σε αυτό το μονοπλάνο με steady cam που ακόμα και σήμερα μαγνητίζει τον θεατή. Ο σκηνοθέτης παίζει αριστοτεχνικά με τις ταχύτητες και βάζει μικρά εμβόλιμα οπτικά στοιχεία να πλαισιώνουν την Shara Nelson μετατρέποντας έναν απλό περίπατο σε μια φτωχογειτονιά σε ονειρική κατάσταση. Το αστικό daydreaming του τραγουδιού στο απόγειο της αισθητικής του. Υποδειγματικό δέσιμο εικόνας και μουσικής.

Video Clip: I Just Don’t Know What to do with Myself

Artist: The White Stripes

Directed By: Sofia Coppola

H διασκευή των White Stripes στο τραγούδι του Burt Bacharach ευτύχησε να συνοδεύεται από το πιο εμπνευσμένο video clip τους. Η Sofia Coppola μας θυμίζει ότι ακριβώς και στις ταινίες της. Less is More. Χωρίς το συγκρότημα στην εικόνα και χωρίς φιλόδοξα σενάρια για μικρές ταινίες 3 λεπτών. Το πιο μινιμαλιστικό concept είναι και το πιο εντυπωσιακό. H Kate Moss με ψηλά τακούνια και μαύρα εσώρουχα να επιδίδεται στο πιο στυλάτο και καυτό strip dance που είδαμε ποτέ. Προσφέρεται για πολλά freeze frame.

Video Clip: Bakerman

Artist: Laid Back

Directed By: Lars Von Trier

Είναι που είναι ένα από τα πιο εκνευριστικά lounge pop τραγούδια που γραφτήκαν ποτέ, (επειδή σου σφηνώνει στο μυαλό και κολλάει για πολλές ώρες) έχει και αυτό το λιτό σε έμπνευση video με όλα αυτά τα άτομα σε ελεύθερη πτώση με αλεξίπτωτα, τα οποία για κάποιο ανεξήγητο λόγο φαίνονται υπέροχα. Πραγματικά δεν μπορείς ούτε στιγμή να πάρεις τα μάτια σου από πάνω του. Ίσως να είναι και η μια και μοναδική φορά που στη ζωή του ο Lars Von Trier είχε χιούμορ!

Video Clip: Sun City

Artist: Artists United Against Apartheid

Directed By: Jonathan Demme

Λίγο πριν ο Demme σκηνοθετήσει ένα από τα σπουδαιότερα μουσικά ντοκιμαντέρ όλων των εποχών, το Stop Making Sense, θα προλάβει να δείξει με αυτό το video ότι κατέχει απόλυτα το δέσιμο μουσικής και εικόνας. Είναι τόσο δυναμικός ο τρόπος που ο Demme χειρίζεται την κάμερα κινηματογραφώντας τους τραγουδιστές να περπατούν. Δίνει «νεύρο» και ζωή σε ένα charity song της σειράς. Το μόνο πρόβλημα του Sun City είναι πως υπέκυψε από τις συμβάσεις του “We Are The World” που επιβλήθηκαν από τους οργανωτές (τραγουδιστές σε σχήμα χορωδίας με ακουστικά και μικρόφωνα) και επίσης από την ανάγκη του σκηνοθέτη να είναι δίκαιος στο πως θα χωρέσει όλους αυτούς τους καλλιτέχνες σε λίγα λεπτά. Αν προσθέσουμε και τα αναγκαστικά στιγμιότυπα με τον Martin Luther King και τις εξεγέρσεις στην Αφρική, τότε φαίνεται ο βαθμός που το αρχικό όραμα του Demme αποδυναμώθηκε.

Video Clip: Across the Universe

Artist: Fiona Apple

Directed By: Paul Thomas Anderson

Ο αγαπημένος PTA σκηνοθετεί την τότε αγαπημένη του Fiona Apple σε μια μάλλον αμήχανη διασκευή της στο Across the Universe του Lennon. Ο βιρτουόζος σκηνοθέτης κάνει επίδειξη τεχνικής τοποθετώντας την τραγουδίστρια στο επίκεντρο μιας βίαιης λεηλασίας ενός Diner από μια μάζα ανθρώπων που εξεγείρονται. Απίστευτη αισθητική σε slow motion και ασπρόμαυρη φωτογραφία και έξυπνο κοντράστ του γαλήνιου και όμορφου προσώπου της Fiona και των βιαιοπραγιών γύρω της.

Video Clip: Under the Bridge

Artist: Red Hot Chili Peppers

Directed By: Gus Van Sant

To video για το τραγούδι-ερωτικό γράμμα των Red Hot Chili Peppers στο Los Angeles, ήταν σκηνοθετημένο από τον Gus Van Sand, σε μια χρυσή περίοδο για τον ίδιο, λίγο μετά το Drugstore Cowboy και λίγο πριν το My Own Private Idaho. Αν και μοιάζει κάπως dated, το clip παραμένει όμορφο και τρυφερό μετά από είκοσι χρόνια.

 

Video Clip: Touched by the Hand of God

Artist: New Order

Directed By: Kathryn Bigelow

Σε αυτό το video clip, τα μέλη των New Order υποδύονται τους ρόλους μιας τυπικής Hair Metal μπάντας. Παρωδία των 80’s μεταλλικών συγκροτημάτων που ήταν μέσα στη περμανάντ, το κραγιόν και τα κολάν.

Η (οσκαρούχος πλέον) Kathryn Bigelow κάνει τη πλάκα της με το δικό της μικρό …Spinal Tap.

Stagger Lee – Μια Ιστορία Βίας

“Staggerlee was, undoubtedly the badest nigger that ever lived. Staggerlee was so bad that the flies wouldn’t even fly around his head in the summertime, and snow wouldn’t fall on his house in the winter.”

Τον Δεκέμβρη του 1895, σε ένα κακόφημο saloon του Missouri, ο William Lyons πέφτει στο έδαφος νεκρός από τους πυροβολισμούς του Lee Shelton που μόλις είχε φτάσει στη πόλη. Ο αφρό-Αμερικάνος Lee Shelton ήταν γνωστός και με το ψευδώνυμο “Stag” Lee” (ή Stagolee, ή Stackalee, ή Stack O’ Lee κτλ). Υπάρχουν πολλές και διαφορετικές εκδοχές του συγκεκριμένου περιστατικού. Το πιθανότερο είναι πως είχε προηγηθεί έντονη αντιδικία μεταξύ τους όταν ο Shelton έχασε το καπέλο του στα ζάρια. Ο “Stagg” θεώρησε ότι αδικήθηκε και εκτέλεσε τον αντίπαλό του εν ψυχρώ, πριν μαζέψει το καπέλο του από το έδαφος και φύγει ανενόχλητος. Αυτή είναι μόνο μια από τις 5 παρόμοιες δολοφονίες που εκείνη τη μέρα συνέβησαν σε διάφορα κοντινά μέρη του St. Louis, αλλά χωρίς μάρτυρες.

O Stagger Lee γεννήθηκε το 1865, και απέκτησε τη φήμη του πιο μυστηριώδη μαύρου αντί-ήρωα και του πιο τραγουδισμένου κακοποιού της ιστορίας. Οι φήμες λένε πως είχε σημάδια στο πρόσωπό του από συμπλοκές. Άλλοι λένε πως ήταν γνώριμος pimp, άλλοι πως είχε πολιτικές αντιδικίες με τον Bill Lyons και ήταν προμελετημένο. Ο προοδευτικός λευκός δικηγόρος Nathaniel Dryden ανέλαβε την υπεράσπισή του στο δικαστήριο. Ήταν ο πρώτος δικηγόρος που είχε καταφέρει την καταδίκη λευκού για τον φόνο μαύρου πολίτη. Όμως η απόφαση θα είναι καταδικαστική. Λίγο πριν το τέλος της δίκης ο Dryden θα πεθάνει καθώς ήταν εθισμένος στα ναρκωτικά και το αλκοόλ. Ο Lee Shelton θα αποφυλακιστεί το 1909, αλλά το 1911 θα συλληφθεί ξανά για την δολοφονία κάποιου William Atkins σε μια συμπλοκή. Η ποινή θα είναι 25 χρόνια φυλάκισης, αλλά ο κυβερνήτης θα του δώσει «χάρη» μετά από πίεση των Δημοκρατικών. Η υπόθεση είχε προκαλέσει ενδιαφέρον και ήταν η εποχή που η μαύρη ψήφος είχε μεγάλη σημασία. Λίγο πριν προλάβει να αποφυλακιστεί ξανά, ο Lee Shelton θα βρεθεί με περίεργο τρόπο νεκρός στη φυλακή. Καμία αναφορά στο γεγονός δεν θα γίνει στις εφημερίδες της εποχής. Κάπου εκεί θα αρχίσει να τραγουδιέται στις γειτονιές και τα χωράφια, για πρώτη φορά το τραγούδι Stack-a-Lee που λίγο αργότερα θα εξελιχθεί σε The Ballad of Staggerlee.

Το τραγούδι θα εξαπλωθεί σε όλα τα μήκη και πλάτη του Νότου και οι στίχοι του θα αρχίσουν να τραγουδιούνται  «από μνήμης». Σε μερικές παραλλαγές του φαίνεται πως οι αρχές φοβούνται να κυνηγήσουν τον περιβόητο hustler και σε άλλες φαίνεται πως τον συλλάβανε και τον κρεμάσανε. Σε άλλες εκδοχές τον πιάνουν, αλλά ο δικαστής δεν τον καταδικάζει γιατί φοβάται πως μια μέρα θα δραπετεύσει και θα τον κυνηγήσει. Σε μερικά τραγούδια ο Stagger Lee πεθαίνει και ξαναγυρνάει στη ζωή γιατί είναι πολύ κακός για την κόλαση και ο διάβολος αναγκάζεται να τον στείλει πίσω. Πολλοί μικροκακοποιοί υιοθέτησαν το όνομά του, διατηρώντας φήμες πως επέζησε από τη φυλακή, για να σπείρουν το φόβο στον περίγυρό τους.

Υπάρχει κάτι περισσότερο από μια απλή ιστορία στον θρύλο του μαύρου bad-ass που κυκλοφορεί με το 45άρι ανά χείρας και δε σηκώνει πολλά-πολλά. Ο μοναχικός τύπος του αιματοβαμμένου περιστατικού απέκτησε από εκείνη τη μέρα του 1895 διαστάσεις μύθου μέσα από τα τραγούδια. Από επικίνδυνος κακοποιός, έγινε λαϊκός ήρωας επειδή διεκδίκησε το καπέλο του (που στα τραγούδια συμβολίζει την αξιοπρέπεια και τον ανδρισμό) και συμβόλιζε την αντίσταση κατά του «λευκού» καθεστώτος και των ρατσιστικών νόμων. Ήταν ο πρώτος μαύρος που στην εποχή του δημόσιου λιντσαρίσματος και των δούλων, με το attitude και μόνο τρόμαζε τους σερίφηδες, την Κου Κλαξ Κλαν και τα ρατσιστικά δικαστήρια.

Το 1924 ήταν η χρονιά που έγιναν οι πρώτες ηχογραφήσεις του τραγουδιού από jazz ορχήστρες και r’n’b τραγουδιστές, για να ακολουθήσουν εκατοντάδες ηχογραφήσεις αργότερα.

Όμως στις πρώτες εκδοχές των τραγουδιών ο Stagger Lee αναφέρεται σαν κακοποιός και όχι σαν ηρωική φιγούρα. Η μετάβασή του από κοινό εγκληματία σε σύμβολο αντίστασης έγινε μέσα από τα τραγούδια.

Stag Lee was a bully, he bullied all his life. Well he bulled to Chicago town with a ten cent pocket knife (Bully of the Town)

Το blues ήταν η μουσική γέννησε το rock ‘n’ roll αλλά το ίδιο δεν γεννήθηκε συμπτωματικά, αλλά από την ανάγκη έκφρασης της οργής και καταπίεσης των μαύρων. Η θλίψη των τραγουδιών αναφέρεται στην αίσθηση ανελευθερίας και καταπίεσης από τα λευκά αφεντικά και τους σκληρούς νόμους του Jim Crow. Στη πραγματικότητα το blues είναι η μουσική διαμαρτυρίας και καταπίεσης και αργότερα το rock πήρε τη σκυτάλη σαν τη μουσική της απελευθέρωσης.

Αρχικά το “Stagger Lee” του John Hurt ήταν η πρώτη σημαντική ηχογράφηση του τραγουδιού το 1928, γύρω από τη μυθολογία του κακοποιού και τα γεγονότα εκείνης της μέρας. Άνηκε στη παλιά σχολή του εργατικού blues, των παράνομων τραγουδιών και των δραματικών ιστοριών. Σε αυτό ο Stagger Lee απεικονίζεται σαν κοινός κακοποιός και πολύ «κακός» που για ένα φτηνό καπέλο δεν λυπάται τον Billy Lyon και τον σκοτώνει για να τον κρεμάσουν αργότερα για τον φόνο.

Billy Lyon told Stack O’ Lee, “Please don’t take my life, I got two little babies, and a darlin’ lovin’ wife”
“What I care about you little babies, your darlin’ lovin’ wife? You done stole my Stetson hat, I’m bound to take your life”

That bad man, cruel Stack O’ Lee…with the forty-four

Stack O’ Lee killed Billy de Lyon about a five-dollar Stetson hat, at twelve o’clock they killed him, they’s all glad to see him die. That bad man, oh, cruel Stack O’ Lee

Το δεύτερο σημαντικό τραγούδι, που είναι παράλληλα η άλλη πλευρά του νομίσματος, είναι αυτό του Lloyd Price του 1958 και έχει μεγάλη σπουδαιότητα γιατί είναι το πρώτο τραγούδι που συνδυάζει τα rhythm and blues με την ελευθερία λόγου και την οργή του rock n roll. Εδώ δεν έχουμε ένα βίαιο περιστατικό από ρεμάλια αλλά μια ιστορία δικαιοσύνης του δρόμου και old school αυτοδικίας. Η εν ψυχρώ δολοφονία του William Lyons από τον Stagger Lee για λόγους τιμής, μεταφράζεται σε αντίσταση στην αδικία.

It was Stagger Lee and Billy, two men who gambled late. Stagger Lee threw seven Billy, swore that he threw eight

Stagger Lee told Billy, I can’t let you go with that You have won all my money And my brand new Stetson hat

Stagger Lee went home and he got his forty-four.

Εδώ όχι μόνο ο ήρωας δεν τιμωρείται αλλά στο ρεφρέν, αλλά ο Lloyd ακούγεται να λέει με τρομερό ενθουσιασμό «Go Stagger Lee» και έτσι κατηγορήθηκε πως επικροτεί τη βία. Όταν αργότερα λευκοί τραγουδιστές όπως ο Paul Anka ή ο Tom Jones, διασκεύαζαν το τραγούδι, έλεγαν Whoa Stagger Lee αντι για Go, γιατί δεν ένιωθαν άνετα να εμψυχώνουν το φονιά.

Από τα χρόνια της βαμβακοφυτείας και του δουλεμπορίου, μέχρι την εποχή των Μαύρων Πανθήρων και του Malcom X, οι πολιτικοί ακτιβιστές χαρακτηρίζονταν σαν «Stagger Lee figures». To Stagger Lee του LIoyd ήταν για την εποχή του, περίπου ότι ήταν το Cop Killer του Ice-T ή το Fuck the Police των N.W.A. μερικές δεκαετίες αργότερα.

Μέχρι σήμερα έχουν καταμετρηθεί πάνω από 400(!) ηχογραφήσεις σε πολλά είδη μουσικής. Από το blues, το rock ‘n’ roll, την country, το ska, τη folk και μέχρι το punk, το heavy metal και το rap. Πιστές ή ελεύθερες διασκευές από ονόματα όπως Isley Brothers, Pat Boone, James Brown, Fats Domino, Wilson Pickett, Pete Seeger και άλλους, που μιλούν για αληθινά ή φανταστικά κατορθώματα.

Η ιστορία ενέπνευσε και πολλά ποιήματα, ένα musical, βιβλία, διηγήματα και ένα κόμικ βιβλίο.

Η γοητεία του παρανόμου, ο αμφιλεγόμενος μύθος που πέρασε προφορικά από γενιά σε γενιά, το revolver, το μυστήριο γύρω από τον θάνατο, οι σφαίρες στα bar και η επιρροή στο rock είναι τα στοιχεία που κάνουν την ιστορία του Stagger Lee την πιο γοητευτική που βγήκε ποτέ από την αμερικάνικη ιστορία της βίας.

Αξίζει να σημειωθεί πως αυτή η ηχογράφηση των Long Cleeve Reed & Little Harvey Hull με τον τίτλο “Original Stack O’Lee Blues” είναι ο πέμπτος κατά σειρά πολυτιμότερος σε χρηματική αξία δίσκων όλων των εποχών. Υπάρχει μόνο μια κόπια του δίσκου σε όλο τον κόσμο. Ο ιδιοκτήτης του είναι ο συλλέκτης Joe Bussard, ο οποίος έχει δεχτεί προσφορές μέχρι και 30.000 δολάρια αλλά πάντα τις απορρίπτει λέγοντας ότι δεν θα τον πουλήσει ποτέ.

 

Αυτή είναι μια συλλογή με τα 13 σημαντικότερα τραγούδια από τα εκατοντάδες που έχουν κυκλοφορήσει εδώ και 80 χρόνια. Από μερικά από τα πιο σημαντικά ονόματα που τραγούδησαν το μύθο του διαβόητου κακοποιού.

Μπορείτε να τα κατεβάσετε όλα μαζί πατώντας ΕΔΩ.

1) Ο Hurt στη δεκαετία του 60 δήλωσε πως υπήρχαν κι’ άλλοι στίχοι που τραγουδούσε αλλά δεν μπόρεσε να τους ηχογραφήσει γιατί δεν ήταν για τα αυτιά του «κοινού» το 1928. Μέρος τους ήταν και η ιστορία μιας ληστείας του Stagger Lee με τον Jesse James.

2) Ο Lloyd Price το έβαλε σαν b-side στο τραγούδι “You Need Love” και το τραγούδι γνώρισε τεράστια επιτυχία φτάνοντας στο Νο.1 και πουλώντας 200.000 δίσκους τη μέρα. Ήταν το πρώτο τραγούδι που θεωρήθηκε πολύ βίαιο για το ραδιόφωνο και λογοκρίθηκε.

3) Μελωδική και πολύ fun διασκευή στο γνωστό στυλ του Dr. John, από τα τέλη των 70’s. Το πιάνο στην ενορχήστρωση είναι απόλαυση. Από το album Dr. John’s Gumbo του 1972.

4) Η αθυρόστομη εκδοχή του Nick Cave μπορεί να έκανε ακόμα και τον ίδιο τον Stagger Lee να κοκκινίσει από ντροπή. Αν και τοποθετεί τη δράση στο 32’, συστήνει τον ήρωα σαν bad motherfucker. Ο Lee θα αιματοκυλίσει το μαγαζί. Πρώτα έριξε τέσσερις σφαίρες στον barman που του αντιμίλησε. Μετά θα αντιμετωπίσει χωρίς ιδιαίτερη αιτία (εκτός από την πόρνη Nellie Brown) τον Billy και θα αδειάσει το 45άρι πάνω του.

5) Ο Bob Dylan ανατρέχει στην εκδοχή του Frank Hutchison. Το “Stack A Lee” εμφανίζεται στο album του World Gone Wrong του 1993. Ο Dylan γράφει στις σημειώσεις του cd : Τruth is shadowy. In the pre-postindustrial age, victims of violence were allowed (in fact it was their duty) to be judges over their offenders — parents were punished for their children’s crimes (we’ve come a long way since then) the song says that a man’s hat is his crown.“

6) Ο Beck επιχειρεί μια πιστή διασκευή στον John Hurt που θεωρεί μια από τις μεγάλες επιρροές του. Το τραγούδι του Devil’s Haircut επηρεάστηκε επίσης από την ιστορία του Stagger Lee.

7) Οι Grateful Dead έχουν γράψει μια από τις καλύτερες διασκευές του τραγουδιού στο album Shakedown Street, στο οποίο η γυναίκα του Billy, η Delia, αφού δεν βρίσκει βοήθεια από τις αρχές θα πάρει μόνη της την εκδίκησή της.

8 ) Οι Huey Lewis and the News συμπεριέλαβαν το “Stagger Lee” στο album τους Four Chords and Several Years Ago με κλασικές rhythm and blues διασκευές.  Αντί για “Go Stagger Lee” τραγουδούν”Whoa Stagger Lee“.

9) Οι Black Keys το 2004, συνεχίζοντας το φλερτ με το blues, διάλεξαν να πουν το στόρι με έναν αφηρημένο τρόπο και το ονόμασαν Stack Shot Billy.

10) Οι Clash στο απόγειό τους, με το album London Calling του 1979, διασκευάζουν το Wrong ‘Em Boyo των Τζαμαϊκανών Rulers όπου ο Stagger Lee είναι ο ήρωας και ο Billy ο κακός.

11) Η Tina Turner ήξερε το Honky Tonk blues και ήξερε καλά να λέει μια ιστορία. Από τη χρυσή εποχή μιας βασίλισσας της soul.

12) Αρκετά ηλεκτρονική, σχεδόν disco, είναι η διασκευή του Neil Diamond που δεν ακούγεται καθόλου ξεπερασμένη. Από το September Norm του 1979.

13) O Woody Guthrie παίρνει τους στίχους  At 12 o’clock they killed him, they was all glad to see him die, that bad man, Oh cruel Stack O’Lee” και τραγουδάει : 12 o’clock we killed him, we was all glad to see him die, he was a bad man, That mean old Stackolee. Πάντα υπήρχε αυτή η διαφοροποίηση μεταξύ λευκών και μαύρων τραγουδιστών.

From Lyrics to Script

 

 

 

 

 

 

 

 

Όπως ο Sean Penn είχε πάρει εκείνο το τραγούδι του Springsteen με τίτλο Highway Patrolman και βασισμένος στους στίχους του, έγραψε και σκηνοθέτησε την ταινία Indian Runner το 1991, με τον ίδιο τρόπο εκατοντάδες τραγούδια θα μπορούσαν να διασκευαστούν σε ταινίες μεγάλου μήκους.

Αυτή είναι μια λίστα με ελάχιστα τραγούδια που οι στίχοι τους διηγούνται μια μικρή ιστορία. Αν και συνήθως κάθε τραγούδι κρύβει μια μικρή ιστορία, μερικά είναι εμφανώς πιο αφηγηματικά με story που έχει αρχή μέση και τέλος. Σαν διήγημα. Το In The Ghetto έχει μια κανονική ιστορία ζωής στους στίχους του, ή το Stan του Eminem με τον obsessive fan και το είδωλό του. Ιστορίες με εικόνες, πρωταγωνιστές, καταστάσεις, ονόματα και διευθύνσεις που δίνουν έτοιμα σενάρια.

Loudon Wainwright ΙΙΙ – The Man Who Couldn’t Cry

To Τραγούδι: Ο Loudon Wainwright ξεγελάει τον ακροατή με τη πονηρή αφήγησή του. Το “The Man Who Couldn’t Cry” του 1973, είναι μια πανέξυπνη παρωδία των tear-in-my-beer μελό ιστοριών και ταυτόχρονα μια παραβολή με «αποκαλυπτικές» διαστάσεις. ‘Ένα κοσμικών διαστάσεων revenge story που το λες μέχρι και συγκινητικό.

Η ιστορία : Ο ήρωας δεν έχει κλάψει ποτέ στη ζωή του. Ούτε ένα δάκρυ δεν κύλησε παρά τα δεινά που του συμβαίνουν.  Ένα αυτοκίνητο πατάει το σκύλο του, η γυναίκα του τον παρατάει, χάνει τη δουλειά του, χάνει και το ένα χέρι του στον πόλεμο, τον χλευάζει μια πόρνη για τις επιδόσεις του, πάει φυλακή, τον κακοποιούν… αλλά τίποτα. Οι παπάδες οι ψυχολόγοι και οι επιστήμονες που τον εξέτασαν τον θεωρούν τρελό και τον στέλνουν στο ψυχιατρείο. Εκεί ξαφνικά κλαίει ακατάπαυστα για 40 μέρες και 40 νύχτες μέχρι που πεθαίνει. Τότε η πρώην γυναίκα του βρίσκει τραγικό θάνατο, η πόρνη χάνει την ομορφιά της από αρρώστια, οι πρώην εργοδότες του χάνουν όλα τους τα λεφτά, οι παπάδες ξεσκεπάζονται σαν απατεώνες κτλ

Υποθετική Ταινία : Οι αδερφοί Coen θα μπορούσαν να ισορροπήσουν το παρανοϊκό μελόδραμα, το ανθρώπινο στοιχείο στο παράδοξο της ιστορίας και το φιλοσοφικό irony όπως με το The Man Who Wasn’t There. Διαφωνεί κανείς;

Johnny Cash – A Boy Named Sue

To Τραγούδι : Η ερμηνευτική δεινότητα του Johnny Cash είναι στo peak της όταν αφηγείται «ιστορίες» μέσα από τους στίχους, όπως το σοφό country παραμύθι του “Legend Of John Henry’s Hammer” ή την κωμικοτραγική ιστορία παρεξηγημένης σεξουαλικής ταυτότητας του “A Boy Named Sue“. Ακόμα περισσότερο όταν το κοινό είναι οι φυλακισμένοι στο Folsom.

Η ιστορία : Η ήρωας του τραγουδιού είναι καταδικασμένος σε μια βασανισμένη ζωή εξαιτίας της αψυχολόγητης απόφασης του πατέρα του να του δώσει το γυναικείο όνομα Sue όταν ήταν τριών χρονών, πριν τον εγκαταλείψει. Η ζωή είναι δύσκολη για ένα αγόρι που το λένε Sue και ο ήρωας θα ταξιδέψει από πόλη σε πόλη να βρει τον πατέρα του και να τον εκδικηθεί για τη σκληρή κληρονομιά που του άφησε.

Υποθετική Ταινία: Ο Gus Van Sand θα μπορούσε να σκηνοθετήσει την υπαρξιακή western αναζήτηση του white trash ήρωα και τα σεξουαλικά συμπλέγματα που του αποφέρει το όνομά του. H creepy φάτσα του Cillian Murphy θα ήταν ότι έπρεπε για το δύσμοιρο αγόρι που ακούει στο όνομα Sue και γίνεται περίγελος.

Kenny Rogers – Coward Of The County

To Τραγούδι : Παρά τις ταπεινές country ρίζες που ξεκίνησε ο Kenny Rogers, στη δεκαετία του 80 ήταν πιο κοντά στην pop και είναι υπεύθυνος για πολλές μπαλάντες-σούπες που ακόμα ταλαιπωρούν κόσμο.  Αυτό το τραγούδι ανήκει στο δεύτερο ουσιαστικά solo album του και ανήκει στις καλές country μπαλάντες που έχει υπογράψει.

Η ιστορία : Ο μικρός Tommy ταλαιπωρείται, όπως και το αγόρι που το έλεγαν Sue, από κακές πατρικές επιλογές. Όμως εδώ τα πράγματα είναι πιο τραγικά. Ο πατέρας του Tommy προφανώς είχε κακό ιστορικό με καυγάδες στα bar και είχαν δει πολλή βία τα μάτια του. Η τελευταία συμβουλή του στον Tommy ήταν να μη μπλέξει ποτέ σε ιστορίες για να αποδείξει ότι είναι άντρας στο χωριό. Έλα όμως που ο παιδικός του έρωτας, η Becky πέφτει θύμα άγριου βιασμού. Να ακούσει τη ευχή-κατάρα του μπαμπά και να στρέψει και το άλλο μάγουλο ή να πάρει το αίμα του πίσω;

Υποθετική Ταινία: Υπάρχει ήδη. Το 1981 γυρίστηκε η σχετικά ασήμαντη τηλεταινία Coward Of The County οπού ο ίδιος ο Kenny Rogers παίζει τον θειο που έχει τη κηδεμονία του Tommy. Όχι πως ένα remake θα το έβλαπτε κιόλας.

Raconteurs – Carolina Drama

To Τραγούδι: Κολασμένο blues rock κομμάτι των Raconteurs, όπου ο Jack White αφηγείται ένα απίστευτο οικογενειακό δράμα με μυστικά, πάθη, και στοιχεία τραγωδίας στην Βόρεια Καρολάινα. Με ελλειπτική αφήγηση και αινιγματικό φινάλε. Ποιος είναι τελικά ο πατέρας και ποιος ο δολοφόνος;

Η ιστορία : Ο μύθος για εκείνο το παλιό φονικό επιβιώνει από αφηγήσεις αλλά κανείς δεν ξέρει την αλήθεια. Ένα αγόρι δέκα χρονών και ο αδελφός του Μπίλι ζούσαν με τη μητέρα τους και τον πατριό τους. Όταν μια μέρα ο Μπίλι ξύπνησε από μεθύσι στο πίσω κάθισμα του φορτηγού του, είδε από το παράθυρο τον πατριό να προσπαθεί με μίσος να σκοτώσει τον παππά του χωριού που ήρθε για επίσκεψη. Αμέσως έκανε τους συνειρμούς στο μυαλό του και σκέφτηκε την πιθανή σχέση μέσα στα χρόνια του ιερέα με τη μητέρα και τον λόγο που ο πατριός του ήθελε να τον σκοτώσει. Πήρε το μπουκάλι με το γάλα από την πόρτα (που έρχονταν κάθε πρωί στις εννιά) και χτύπησε από πίσω τον πατριό-φονιά, προτείνοντας στη μητέρα του να ξεφορτωθούν το πτώμα και να φύγουν. Μέχρι που ο μικρός γιος μπήκε στο σπίτι κρατώντας το μυστικό της ιστορίας που θα σοκάρει.

Υποθετική ταινία : Οικογενειακά δράματα, rednecks, ενοχές και λυτρωτική βία. Πρώτης τάξεως indie movie που θα σαρώσει στο Sundance. Μου κάνει για ταινία πρωτοεμφανιζόμενου σκηνοθέτη ή για ιδανικό follow-up για τους δημιουργούς του φετινού Winter’s Bone.

Jeannie C. Riley – Harper Valley PTA

To Τραγούδι: Κλασικό country-western τραγούδι με τόσο έντονη αφηγηματική δομή που ξεκινάει με με τα λόγια: “I want to tell you all a story…”. Ήταν το ξεκίνημα της καριέρας της Jeannie Riley που γνώρισε μικρή επιτυχία μέχρι και το 1974 όπου βρήκε το Θεό και έκανε δεύτερη καριέρα σαν ξαναγεννημένη Christian rocker. Το τραγούδι διασκεύασε η Dolly Parton και η Loretta Lynn.

Η ιστορία : Η κόρη της κυρίας Τζόνσον γυρίζει σπίτι από το σχολείο με ένα γράμμα από το σύλλογο γονέων και κηδεμόνων που την προειδοποιούν για τις κοντές της φούστες, για τις βόλτες της με διάφορους άντρες της γειτονιάς και για τη διαπαιδαγώγηση που δίνει στην κόρη της. Έξαλλη η νεαρή χήρα από το Χάρπερ Βάλευ θα παραστεί μπροστά στην επιτροπή οπού και θα ξεμπροστιάσει ένα-ένα τα μέλη της. Θα τους πει για τον κ.Τέιλορ που τη φλερτάρει επίμονα, για την αμαρτωλή ιστορία με τον κ. Μπέικερ και τη γραμματέα του, για τ’ «άπλυτα» του κ. Τζόουνς , για τον κ. Χάρπερ που τα «τσούζει» στο μπαρ κτλ Στο τέλος του λέει όλους υποκριτές και φεύγει αφήνοντας τους σοκαρισμένους.

Υποθετική Ταινία : Ένας μικρόκοσμος σε λίγες μόνο αράδες σε τρία λεπτά υπάρχει στο χαριτωμένο αυτό τραγουδάκι. Κοινωνική σάτιρα και φεμινιστικό σχόλιο που θα μπορούσε να είχε γυρίσει ένας Robert Altman με την κ. Τζόνσον να μοιάζει κάπως σαν την κινηματογραφική Έριν Μπρόκοβιτς.

Billy Joel – Scenes from an Italian Restaurant

To Τραγούδι: Γλυκόπικρη και επική μπαλάντα στη γνωστή παράδοση του Billy Joel. Από τα πιο γνωστά τραγούδια του, μέσα από το καλύτερό του ίσως album, το The Stranger του 1977.

Η ιστορία : Όταν η Μπρέντα γνώρισε τον Έντι. Το πιο cool ζευγάρι στα μάτια όλων, στα χρόνια της Αμερικάνικης εφηβικής αθωότητας, που γράφονταν στα Diner και τα drive-in της δεκαετίας του 50. Οι δυο high school sweethearts που ήθελαν να ζήσουν το Αμερικάνικο όνειρο. Όμως τα πράγματα για το ζευγάρι-πρότυπο εξελίχθηκαν διαφορετικά και η σχέση τους καταστράφηκε με τις μεγαλοαστικές συνήθειες και την οικονομική στενότητα. Η ζωή τους έγινε δυσλειτουργική και γεμάτη καυγάδες μέχρι που αναγκάστηκαν να χάσουν ο ένας τον άλλον.

Υποθετική Ταινία : Νοσταλγία για τον παλιό τρόπο ζωής και σύγχρονες νευρώσεις σε μακροχρόνιες σχέσεις με φόντη Νέα Υόρκη. Ότι πρέπει για μια ταινία του Γούντι Άλεν που θα συνδυάζει το retro πνεύμα του Radio Days και την ανάλυση σχέσεων του Husbands and Wives.

Nick Cave - The Curse Of Millhaven

To Τραγούδι: Η πιο διεστραμμένη από τις «δολοφονικές μπαλάντες» που έγραψαν οι Bad Seeds το 1996. Ο Nick Cave τραγουδάει με αυτά τα σαρκαστικά “La la la la La la la lie” και έχει το ρόλο της Λορέτα (αν και προτιμάει το Λόρι) που πιστεύει ότι όλα τα πλάσματα του Θεού πρέπει να πεθάνουν.

Η ιστορία : Στη μικρή πόλη του Μιλχέιβεν ελλοχεύει το «κακό» με τη μορφή της 15χρονης ξανθούλας Λορέτα. Μια ανήλικη serial killer που έχει ξεπαστρέψει το μισό πληθυσμό με στυγερές δολοφονίες. Πέταξε στο ποτάμι το γιό του κυρίου Μπλέικ, αποκεφάλισε τον Τζο, οδήγησε 20 παιδιά στο γκρεμό και έβαλε και τη μεγάλη φωτιά του 91 μεταξύ άλλων. Όμως η κυρία Κολγκέτ δεν πρόλαβε να πεθάνει από τις μαχαιριές της μικρής και “κάρφωσε” το όνομά της στους έκπληκτους αστυνομικούς.

Υποθετική Ταινία : Θα μπορούσε να είναι ένα αιματοβαμμένο θρίλερ του Τζον Κάρπεντερ με heavy metal soundtrack με τη μικρή 15χρονη «κατάρα» του Μιλχέιβεν να είναι υπεράνω κάθε υποψίας και να διαπράττει ασύλληπτους φόνους σκορπώντας τον τρόμο χωρίς καμία λογική εξήγηση.

Joni Mitchell – The Last Time I Saw Richard

To Τραγούδι: Υπέροχη ερμηνεία της Joni Mitchell σε ένα τραγούδι γραμμένο στο απόγειο της δημιουργικότητάς της, όταν κυκλοφόρησε εκείνο το αλησμόνητο album χωρισμού με τίτλο Blue.

Η ιστορία : Η τελευταία συνάντησή της με τον Ρίτσαρντ ήταν το 68 όταν είχαν μια έντονη φιλοσοφική διαφωνία. Την προειδοποιούσε να μην είναι μια “ρομαντική καρδιά” και αφελής με τα κολακευτικά ψέματα των αντρών. Αυτή του απάντησε πως όλα τα τραγούδια που αγαπά και διαλέγει στο juke-box μιλάνε για ιδανικούς έρωτες ή την αναζήτησή του. Αφού πέρασαν χρόνια ο Ρίτσαρντ παντρεύτηκε και τώρα πίνει στο σπίτι, και αποκοιμάται κάθε βράδυ στον καναπέ με την τηλεόραση και τα φώτα ανοιχτά. Αυτή ακόμα τριγυρνά στα bar, ενώ τα βράδια θέλει να κοιμάται μόνη με τα αναμμένα κεριά της. Ίσως, αν ήταν μαζί να έβρισκαν διέξοδο οι ζωές τους και να ήταν όλα διαφορετικά.

Υποθετική Ταινία : Τα προδομένα όνειρα της γενιάς των εξηντάρηδων και οι παράλληλες ζωές τους. Ιδανικό αντι-love story για γεροντοέρωτες με σκηνοθέτη τον Robert Redford και πρωταγωνιστές τον Jeff Bridges και τη Michel Pfeiffer. Ανομολόγητος έρωτας, συμβιβασμοί και το αδυσώπητο πέρασμα του χρόνου.

Bright Eyes – Light Pollution

To Τραγούδι: Groovy ροκ τραγούδι του Conor Oberst ή αλλιώς των Bright Eyes από το album Digital Ash In A Digital Urn του 1995.

Η ιστορία : Ο ήρωας ονομάζεται John A Hobson. Ανήσυχο πνεύμα, φιλόσοφος και αναρχο-αριστερός. Συνδρομητής στο Socialist Review και φανατικός των folk τραγουδιών διαμαρτυρίας. Μιλούσε συνεχώς για τη κυβέρνηση για την οικονομία και τη καταπίεση των μαζών. Χωρίς να καταφέρει να στεριώσει πουθενά, έγινε οργισμένος φιλόσοφος του περιθωρίου, άφραγκος και άστεγος. Την ημέρα του τελικού του baseball, είδε χιλιάδες all-American φάτσες με σημαίες και τον εθνικό ύμνο να ακούγεται παντού. Θέλοντας να κάνει το υπέρτατο statement, πήρε το φορτηγό του και οδήγησε με ταχύτητα μέσα στο πλήθος διαπερνώντας το εμπορικό κέντρο, για να πάρει όσους μπορεί μαζί του πριν βάλει τέλος στη ζωή του.

Υποθετική Ταινία : Τα άτυπο sequel εκείνου του τρελαμένου Falling Down με τον Michael Douglas, που ο Joel Schumacher οφείλει κάποια στιγμή να γυρίσει, με επιρροές από Taxi Driver, αλλά με πρωταγωνιστή τον Denzel Washington για να δώσει λίγο από αυτό το…politically correct στο κοινωνικό «κατηγορώ» που αρέσει στο Δημοκρατικό Χόλυγουντ.

Sequels, Trilogies, Quadrilogies etc…

Τα δείγματα παρακμής όπως Freddy Vs Jason και Alien vs Predator μοιάζουν ακίνδυνα μπροστά στον όλεθρο που έρχεται φέτος. Που θα στραφεί η αποστειρωμένη φαντασία των μεγαλωμένων με reality, λογιστών-παραγωγών; Στο Goonies vs. Ghostbusters;

Ανακαλύπτω με τρόμο πως μέσα στο 2011 το Hollywood θα βγάλει 26 (!!!) συνολικά sequels. Αριθμός ρεκόρ. Πέρσι ήταν 19. Το 2012 ίσως ξεπεράσουν τα 30. Στον αριθμό συμπεριλαμβάνονται τα prequel και τα spin-offs. Τα στατιστικά έχουν ενδιαφέρον και σκέφτηκα να τα συγκεντρώσω σε κλίμακα «βαθμού sequel».

Οκτώ από τα 26 είναι «δεύτερες» ταινίες. Πρόκειται για, το Diary of a Wimpy Kid 2, το The Hangover II (μα νόμιζα πως το Hangover 2 ήταν το Due Date), το Sherlock Holmes 2, το Johnny English Reborn (death τώρα!), τα animation Kung Fu Panda 2, Cars 2, Happy Feet 2, και τέλος το Piranha 3DD! (το 3D2 δεν τράβαγε σαν τίτλος).

Οι πέντε είναι «τρίτες» ταινίες. Θα δούμε λοιπόν τα δεύτερα sequel του Alvin and the Chipmunks, το Big Mommas: Like Father  Like Son (?), το Madea’s Big Happy Family (?), το Paranormal Activity 3 (τώρα που η σερά Saw τελείωσε και το Σαββατοκύριακο του Helloween έμεινε άδειο), και το Transformers: Dark of the Moon (που υπόσχεται να είναι ακόμα χειρότερο από τα άλλα).

Οι «τετάρτες» προσθήκες στη σειρά ταινιών σπάνε ρεκόρ. Πέντε συνολικά part 4! Πρόκειται για τα Mission Impossible 4 (αλήθεια;) το Pirates of the Caribbean 4 (της Disneyland) , το Scream 4, το Spy Kids 4 και το νέο Twilight με τίτλο Breaking Dawn Part One (Εδώ θα πάμε σινεμά να μάθουμε αν θα πέσει το πρώτο χαμούρεμα μετά από τρία χρόνια).

Πέντε θα είναι και οι «πέμπτες» συνέχειες των κινηματογραφικών franchise. Εδώ τα πράγματα είναι αστεία. Τα Fast and Furious 5,το Final Destination 5, το Puss in Boots, το X-Men: First Class και το Winnie the Pooh.

Θα υπάρξουν και δυο sequel που στη πραγματικότητα θα είναι «έβδομες» ταινίες. Το νέο Muppets από τη κλασσική σειρά και το Rise of the Apes που θα επιχειρήσει αναβίωση του μύθου των πιθήκων μετά το ανοσιούργημα του Tim Burton…

Το νέο Harry Potter θα είναι η όγδοη ταινία του μαθητευόμενου μάγου.

Στην κατηγορία «αταξινόμητο sequel ανήκει η ρομαντική κομεντί New Year’s Eve, που είναι η συνέχεια του Valentine’s Day και το νέο The Thing που θα είναι διασκευή στο sequel ή κάτι τέτοιο περίεργο.

Που να πιάναμε τα remake και τις διασκευές των κόμικς τώρα…

Βρε κάτι μου θυμίζει…

 

*Όσοι τίτλοι τραγουδιών είναι υπογραμμισμένοι οδηγούν σε αντίστοιχο link για να ακούσετε το τραγούδι και να κάνετε τις συγκρίσεις σας.

Κλοπές, επηρεασμοί, homage, αναφορές και διασκευές… Αν εξαιρέσουμε την ανακύκλωση των χιλιάδων sampling στο hip-hop, τις επαναλαμβανόμενες παραδοσιακές δομές στα blues τραγούδια του B.B. King ή του John Lee Hooker ή τα ηλεκτρονικά beats της χορευτικής μουσικής, το να μοιάζουν μεταξύ τους τα rock κομμάτια δεν είναι κάτι ασυνήθιστο. Τα όρια του κλεμμένου τραγουδιού και της απλής επιρροής είναι δυσδιάκριτα. Στα 55 πλέον χρόνια ύπαρξης του rock έχουν δοκιμαστεί τα πάντα και κάθε νέο τραγούδι μπορεί να διαιρεθεί σε μια σειρά από τραγούδια του παρελθόντος. Ακόμα και τα μεγαλύτερα ονόματα όπως οι Beatles και ο Bob Dylan έχουν ακούσια αντιγράψει τραγούδια από τους μουσικούς τους προγόνους . Το προσωπικό στυλ του καθενός είναι που κάνει τη διαφορά. Το συγκρότημα των White Stripes ακούγεται σαν μια παραλλαγή των Led Zeppelin, οι Oasis παίρνουν τραγούδια ολόκληρα των Beatles, ο Jamiroquai είναι μια «παιδική» εκδοχή του Stevie Wonder, και οι Black Crowes θυμίζουν… τα πάντα από classic rock, αλλά αυτό δεν δείχνει να απασχολεί κανέναν – και δίκαια. Υπάρχει όμως μια διακριτή διαφορά ανάμεσα στις επιρροές των riff του Robert Johnson στο φάσμα του blues rock και στο ξεπατίκωμα ολόκληρων μουσικών ιδεών.

Αν ήταν νομικό το ζήτημα, οι Beatles θα έπρεπε να εισπράττουν δικαιώματα για κάθε τραγούδι της brit pop που βγήκε από το 1965 και μετά. Αν είναι ηθικό το ζήτημα τότε ο ακροατής έχει το λόγο.

Για πολλούς και διαφορετικούς λόγους, είχε ενδιαφέρον η δικαστική υπόθεση των Coldplay πριν δυο χρόνια, με τον Joe Satriani ο οποίος αναστήθηκε για να τους σύρει στα δικαστήρια, κατηγορώντας τον Chris Martin πως το τραγούδι τους “Viva La Vida” είναι αντιγραφή του δικού του “If I Could Fly” του 2004. Η ομοιότητα είναι φανερή αλλά δεν υπάρχει ούτε ένας άνθρωπος στο κόσμο που να άκουσε το Viva La Vida και να του θύμισε Satriani, εκτός από τον ίδιο το Satriani.

Από την άλλη, μπορεί κάποιος να ισχυριστεί πως με τη σειρά του πως το τραγούδι του Satriani έχει αντιγράψει μουσικά μέρη από το τραγούδι των Αργεντίνων Los Enanitos Verdes, με τίτλο Frances Limon το 2002.;

Φυσικά οι Coldplay είναι πιο πιθανό να αντέγραψαν το τραγούδι του indie συγκροτήματος Creaky Boards, το οποίο είναι ειρωνικά τιτλοφορούμενο The Songs I Didn’t Write?

Άλλοι μπορεί να πουν ότι τα τραγούδια των Coldplay, των Enanitos Verdes, των Creaky Boards και του Satriani αντλούν υλικό από “Foreigner Suite” που ο Cat Stevens έγραψε και τραγούδησε το 1973.

Ξεχωριστή είναι η περίπτωση του Neil Young που το 1974 τραγούδησε το Borrowed Tune που «δανείζεται» αυτούσια τη μελωδία των Rolling Stones στο τραγούδι “Lady Jane” του 1966. Βέβαια στους στίχους ο Young αναφέρει: I’m singin’ this borrowed tune I took from the Rolling Stones / Alone in this empty room, too wasted to write my own.

Οι Rolling Stones, όπως και οι Beatles, εκτός από αυτή την περίπτωση «φόρου τιμής» έχουν στο ενεργητικό τους και περιπτώσεις καθαρής (σχεδόν ξεδιάντροπης) αντιγραφής από μεταγενέστερους.

Το κλασσικό εναρκτήριο riff της κιθάρας στο Brown Sugar του 1971, έκαναν copy/paste οι Dandy Warhols στο ξεκίνημα του “Bohemian Like You”. Το Brown Sugar όμως αντέγραψε και το συγκρότημα των Specials στο τραγούδι “Little Bitch” από το πρώτο album τους το 1978.

Πιο πρόσφατη είναι η περίπτωση των Oasis που το single τους Lyla του 2005 είναι απελπιστικά ίδιο με το Street Fighting Man των Stones. Οι Oasis έχουν ατελείωτη λίστα από κλοπές με πιο κραυγαλέα την εισαγωγή του Don’t Look Back in Anger που έπαιρνε “δάνειo” από το Imagine του Lennon.

Όμως και οι Verve είχαν αντιμετωπίσει τους ανθρώπους των Stones στα δικαστήρια όταν κατηγορήθηκαν πως στο Bitter Sweet Symphony αντέγραψαν το ορχηστρικο The Last Time. Τα royalties του τραγουδιού πηγαν στους Stones.

Ακόμα χειρότεροι από τους Dandys είναι οι Offspring που στο Why don’t you get a job, κλέβουν ολόκληρο το “Obla di obla da” των Beatles.

Όμως οι Stones και οι Beatles αντιγράφονται ακούσια για δεκαετίες, όταν συμβαίνει το αντίθετο είναι που προκαλεί ενδιαφέρον. Οι Rolling Stones είχαν το μερίδιο προβλημάτων τους όταν το single τους Anybody Seen My Baby του 1994 έμοιαζε υπερβολικά με την επιτυχία Constant Crawing της KD Lang. Οι Stones αναγκάστηκαν να της δώσουν writing credit.

Το ίδιο συνέβη και με έναν solo Beatle με την κραυγαλέα υπόθεση κλοπής του George Harrison. Το 1970 ήταν η χρονιά που όλοι οι Beatles κυκλοφόρησαν τα solo album τους. Ο George ήταν τρίτος στη σειρά το Νοέμβριο (ακολούθησε ο John το Δεκέμβριο). Το τραγούδι “My Sweet Lord” που παρέμεινε το πιο γνωστό τραγούδι της solo καριέρας του Harrison. Το τραγούδι αποδείχθηκε πως ήταν αντιγραφή του “He’s So Fine” του 1962 που είχε πει το γυναικείο R&B φωνητικό συγκρότημα των Chiffons. Ο Harrison το αναγνώρισε και πλήρωσε αρκετά χρήματα ως αποζημίωση.

Κάποιες περιπτώσεις είναι τραγελαφικές όπως αυτή του Ice, Ice Baby του Vanilla Ice που ξεσήκωσε το  Under Pressure των Queen, ή των Green Day που άκουσαν το Downtown της Petula Clark και έγραψαν(;) το δικό τους Waiting.

Ακόμα πιο πίσω στα μέσα των 80’s οι Huey Lewis & The News δεν περίμεναν ούτε να χρονίσει η μεγάλη επιτυχία του Ray Parker Jr. από το soundtrack του “Ghostbusters” που χάλασε κόσμο το 1984 και κυκλοφόρησε το τραγούδι “I Want a New Drug”. Το ποιόν πήγε να κοροϊδέψει δεν έμαθε κάνεις.

Μια και είμαστε στα αμαρτωλά 80′s πολλοί θυμούνται πως η μεγάλη επιτυχία του Kenny Loggins με τίτλο Foot Loose από την ομώνυμη ταινία έχει πάρει τη μουσική του James Gang από το κομμάτι Funk #49.

Στη σύγχρονη λευκή pop γίνονται σημεία και τέρατα. Ακούστε το Hash Pipe των Weezer και αμέσως μετά το What U Waiting For της Gwen Stefani.

H ακούστε το “I Wanna Be Your Boyfriend” των Rubinoos από το 1979 και μετά το …“Girlfriend” της Avril Lavigne. Ντροπή ε;

Μη βιάζεστε όμως γιατί αντί να μαλλιοτραβηχτούν οι συνθέτες των δυο κομματιών, θα πρέπει πρώτα να λογοδοτήσουν στους Rolling Stones γιατί και τα δυο, στην ουσία κλέβουν το Get off my Cloud.

Κάποιες άλλες είναι ένα κολάζ πραγμάτων που παραπλανούν τον ακροατή. Για παράδειγμα το τραγούδι που μας σύστησε τους Strokes το 2001 με τίτλο “Last Nite” είναι στη πραγματικότητα μια συρραφή του “Lust for Life” του Iggy Pop, και του “Town Called Malice” των Jam του “American Girl” του Tom Petty.

Τον Tom Petty δεν αντέγραψαν μόνο οι Strokes. Το τραγούδι του με τίτλο Mary Jane‘s Last Dance, αντέγραψαν με… κάτι παραπάνω από εμφανές τρόπο οι Red Hot Chili Peppers στο Dani California, πράγμα για το οποίο οι ίδιοι δεν απάντησαν ποτέ.

Όμως οι Red Hot Chili Peppers όταν ήρθε η σειρά τους δεν δίστασαν και κυνήγησαν με μηνύσεις τη μικρή Diana Vickers όταν άκουσαν το τραγούδι της My Wicked Heart που μοιάζει σε υπερβολικό βαθμό με το δικό τους Under The Bridge. Κακό πράγμα η ματαιοδοξία…

Μερικές φορές τα riff σε μεγάλα τραγούδια του rock έχουν πολλές ομοιότητες και κανείς δεν αναφέρει τη βαριά λέξη «κλοπή». Δεν πιστεύει κανείς πραγματικά ότι ο Warren Zevon και ο Eric Clapton έκλεψαν τους  Lynyrd Skynyrd. Όμως το Werewolves of London του Zevon μοιάζει με το Sweet Home Alabama, το ίδιο και το Wonderful Tonight του Eric Clapton που η κιθάρα του μοιάζει επίσης πολύ με το Tuesday‘s Gone των Skynyrd.

Το “Hello I Love You” των Doors του 1968 μοιάζει να γεννήθηκε από το “All Day and All of the Night” των Kinks του 1965.

Πολύ σημαντική περίπτωση είναι αυτή του Come As You Are των Nirvana που έχει το ίδιο riff με το τραγούδι Eighties των Killing Joke.

Το ίδιο ισχύει και για τον Bruce Springsteen και την εισαγωγή του πρόσφατου “Radio Nowhere” που είναι ίδια με την εισαγωγή του “867-5309/Jenny” του Tommy Tutone από το 1982. Oops…

Διαφορετική από όλες τις προηγούμενες είναι η περίπτωση με τις κιθάρες των Led Zeppelin που έπαιρναν αυτούσια κομμάτια του Willie Dixon στο ξεκίνημά τους το 1969 αλλά ποτέ δεν του έδωσαν το credit του συνθέτη. Αυτά τα blues κομμάτια από την άλλη έχουν αποκτήσει και μια traditional υπόσταση οπού πολλοί αντλούν μουσική από τις ρίζες του blues και την αναπαράγουν, βάζοντας δικά τους στοιχεία, όπως έκαναν οι Zeppelin. Τι να σκεφτεί όμως κάποιος για το Since I‘ve Been Loving You” του 1970 που είναι παρόμοιο σε στίχους και μουσική με το “Never” των Moby Grape από το 1968;

Ότι ακριβώς πρέπει να πει κάποιος να πει για το “Rock n‘ Me” των Steve Miller Band από το 1976 που φέρνει στο μυαλό ξεκάθαρα το “Alright Now” των Free.

Ή ακόμα και για το “Hope” των R.E.M του 1998 που για κάποιο λόγο έχει απόλυτα την ίδια δομή και ανάπτυξη με το “Suzanne” του Leonard Cohen.

Όταν το τραγούδι “Best of Both Worlds” του rock συγκροτήματος των Van Halen φαίνεται να έχει αντιγράψει το disco anthem με τίτλο “Celebrate” των Kool and the Gang τα πράγματα είναι περίεργα.

Όμως κανείς δεν μπορεί παρά να βάλει τα γέλια ακούγοντας το συμπαθέστατο “Dο You Think I‘m Sexy?”  του Rod Stewart από το1978 και μετά το “Taj Mahal” του Jorge Ben που κυκλοφόρησε το 1972. Ή το αντιπαθέστατο C‘est la Vie της Shania Twain η οποία είχε την εντύπωση ότι κανείς μας δεν είχε ακούσει ποτέ το Dancing queen των Abba.

Όλη αυτή η εξοντωτική αναδρομή σε μερικές μόνο από τις εκατοντάδες αμφιλεγόμενες περιπτώσεις αποδεικνύουν πως όταν το θέμα των ομοιοτήτων των τραγουδιών πάρει δικαστική τροπή δε βγαίνει άκρη. Δεν υπάρχει επιστημονική εξακρίβωση της κλοπής και ας λένε.

Εμένα για παράδειγμα πάντα η επιτυχία των No Doubt με τίτλο Don’t Speak μου θύμιζε το θέμα της τηλεοπτικής σειράς Fame. Αντιγραφή δεν το λες με τίποτα, αλλά είναι το ίδιο τραγούδι στα αυτιά μου.  Τι να πεις τώρα σ’ αυτό…

Take The Money And Run

Το Αμερικάνικο box office έζησε μέρες θριάμβου το 2010 αν και ο κόσμος που πάει σινεμά είναι λιγότερος. Από τη μια η επιτυχία των ταινιών εξακολουθεί να καταμετράται σε δολάρια και όχι σε αριθμό θεατών με αποτέλεσμα οι αυξήσεις στην τιμή του εισιτηρίου να διαστρεβλώνουν την εικόνα. Από την άλλη, πάντα σε εποχές κρίσης και οικονομικής καταπίεσης, η ψυχαγωγία αποκτά ζωτικό ρόλο.

Τώρα που ο πήχης των ποιοτικών απαιτήσεων του mainstream κοινού είναι στο πάτωμα, υπάρχουν μερικοί τρόποι να κονομήσει χοντρά κάποιος παραγωγός μέσα στο 2011.

Αυτοί είναι οι πιο έξυπνοι τρόποι σήμερα για να τα πιάσει κάποιος χοντρά στο Χόλυγουντ και να φύγει (νύχτα κατά προτίμηση) πριν τον πάρουν χαμπάρι.

1^ος τρόπος

Κάνε το πιο αδιάφορο και κακό B movie (ή C movie ή D movie…) και μετέτρεψε το σε 3D.

Δυστυχώς ελάχιστοι πιτσιρικάδες θεατές εκτιμούν την κινηματογραφική σκουπιδολαγνεία σήμερα. Ελάχιστοι εκτιμούν την αξία των B-movies, βρίσκουν γοητεία στις φθαρμένες κόπιες, στα άβολα καθίσματα των παλιών κινηματογράφων με τους «χασάπηδες» προβολατζήδες. Δεν θεωρείται movie date πια ένα slasher θρίλερ ή μια φτηνή exploitation περιπέτεια με κακούς διαλόγους και άγνωστους ηθοποιούς.  Στα multiplex της μαζικής παραγωγής των ποπ κορν και νάτσος, το κοινό νομίζει ότι βλέπει b movies στις πανάκριβες και καλογυαλισμένες παραγωγές που βασίζονται σε μελέτες μετά από preview screenings και τα σενάριά τους έχουν γραφτεί βασισμένα σε στατιστικές κοινού και ηλικίας μετά από έρευνα αγοράς και target groups. Όπως ο δήθεν χαβαλές τρόμου του Piranha 3D, με τις δανεικές γκόμενες από τα βίντεο κλιπ του Snoop Dogg με τα μαγιό, ή όπως το Jack Αss 3D με αστεία με σκατά, κωλοτούμπες, εμετούς, και κουτουλιές σε τοίχους. Όλα σε τρεις διαστάσεις για να τα σκάνε στο διπλάσιο εισιτήριο. Τα ταμεία σπάσανε και στις δυο περιπτώσεις!

2^ος τρόπος

Κάνε ένα κοινωνικό στόρι με έναν κατά λάθος κατηγορούμενο ήρωα που πασχίζει να δικαιωθεί.

Το μοτίβο του άδικα κατηγορούμενου ήταν μια από τις μεγάλες εμμονές του Χίτσκοκ, όμως ήταν βασισμένο στη λογική του σασπένς, τους μηχανισμούς ταύτισης του θεατή και την αόρατη απειλή. Από τη στιγμή που πέτυχε το κόλπο με το «Φυγά», το πήραν πρέφα όλοι και έγινε μια από τις μεγάλες σιγουράντζες της κατηγορίας «κοινωνικού δράματος». Η συνταγή περιλαμβάνει έναν clean cut και οικογενειάρχη ήρωα που ζει το Αμερικάνικο όνειρο μέχρι που οι συγκυρίες, η κακιά τύχη ή κάποιου τύπου προδοσία, θα του φέρνει τα πάνω κάτω. Σκοπός της ταινίας είναι η ταύτιση μέχρι αηδίας με τον ήρωα-πρότυπο που θα κάνει τα πάντα και θα αφιερώσει όλη τη ζωή του για να ξαναβρεί την οικογένειά του. Όπως ο Russell Crowe στο The Next Three Days που θα προσπαθήσει να βγάλει την άδικα κατηγορούμενη γυναίκα του από τη φυλακή. Στο ρόλο του «Morgan Freeman της ταινίας», που ως έμπειρος και σοφός θα του δώσει οδηγίες και συμβουλές για την απίθανη απόδραση, ήταν ο Liam Neeson. Πάντα δίνει μια δόση «σοβαρότητας» ένας τέτοιος ρόλος. Όπως η Naomi Watts στο Fair Game που θα αποκαταστήσει το όνομά της όταν τα ιδανικά της σαν αμερικανίδα κατάσκοπος (και  όμως) θα προδοθούν από την κακιά CIA. Ή όπως η Hilary Swank στο πιο λαϊκό Conviction, που θα γίνει μέχρι και δικηγόρος (?) για να αθωώσει τον αθώο αδερφό της. Στόχος είναι να είναι όλα τόσο crystal clear, τόσο μονοδιάστατα και όσο πιο λαϊκά γίνεται έτσι ώστε αν δεν έρθει η δικαίωση στο φινάλε, ο κόσμος να θέλει να ανέβει στην οθόνη να σκίσει το πανί με τα χέρια του. Αν έχει και κοινωνικό σχόλιο για την άδικη κοινωνία χτυπάει και Όσκαρ στη καθισιά του. Ιδανικοί για leading role οι Tom Hanks, και Harrison Ford.

3^ος τρόπος

Κάνε μια κωμωδία με… κωμικούς που δεν είναι πραγματικά αστείοι. Αλλά έτσι ακούγεται…

Οι κορυφαίοι στη λίστα των ηθοποιών που μπορούν να κάνουν μια κωμωδία να βγάλει πολλά εκατομμύρια από το πρώτο τριήμερο κιόλας, είναι ο Steve Carel και ο Seth Rogen. Η ταινία τους θα υπόσχεται άφθονα γέλια που θα προσφέρει απλόχερα ο πρωταγωνιστής της, με τις απίθανες περιπέτειές του (!). Όμως … υπάρχει ένα πρόβλημα, οι άνθρωποι δεν είναι αστείοι. Μπορεί να μη φάνε στη μάπα την ειρωνεία που τρώει ο Adam Sandler ή ο Jim Carrey από τους δήθεν ψαγμένους που τους θεωρούν ξεπερασμένους (όχι τόσο άδικα) αλλά μπορεί να θεωρηθούν «in» και αρεστοί ακόμα και στους δύσπιστους hipsters. Θυμίζω τις τρεις τελευταίες ταινίες τους : ο Rogen έχει κάνει το Zack and Miri Make a Porno, το The Green Hornet, και το Pineapple Express, το ένα χειρότερο από το άλλο. Ο Carel έκανε το κάκιστο Get Smart, και φέτος τα τερατουργήματα Dinner for Schmucks και Date Night. Άλλο να είναι αστείος κάποιος και άλλο να έχει «τη φήμη του αστείου» που καλλιεργεί το star system. H ταινία θα προλάβει να κόψει εισιτήρια πριν ο κόσμος καταλάβει ότι δεν είχε πλάκα. Για πιο ουσιαστικό χιούμορ τσεκάρετε τον Louis CK, τον Larry David, τον Ricky Gervais, τον Denis Leary , τον Will Ferrell ή ακόμη και τους Jonah Hill, Jason Segel και Bill Hader από νεότερους.

4^ος τρόπος

Κάνε ένα θρίλερ με «χαμένο υλικό» που θα τους κόψει το αίμα.

Μια τέτοια ταινία τρόμου έχει το προνόμιο ότι γυρίζεται με πενταροδεκάρες. Άλλωστε είναι το μονταρισμένο υλικό που βρέθηκε στις βιντεοκάμερες απλών ανθρώπων, αφότου έπαθαν μεγάλο κακό. Έτυχε η κάμερα να είναι στο on, τι να κάνουμε τώρα… δεν κάνουμε υπερπαραγωγή στα σαλόνια μας. Μια τέτοια ταινία φτάνει να βγάζει μέχρι και 100 φορές το κόστος της. Είτε είναι θρίλερ με δαιμονισμένους όπως το The Last Exorcism, είτε πρόκειται για εσχατολογικές ταινίες με εξωγήινους όπως το Cloverfield, ή ταινίες τρόμου με μεταφυσικά φαινόμενα και φαντάσματα όπως το Paranormal Activity, ή και με ζόμπι όπως το Rec και το Diary of The Dead. Πάντως το στυλάκι του Blair Witch Project αναπαράγεται μια χαρά. Τώρα φοριέται και σε κοινωνικό σχόλιο για τους κινδύνους του internet όπως στο Catfish. Σε λίγο τα αυθεντικά home movies θα πουλιούνται για να δημιουργήσουν μια νέα μορφή reality και στις σχολές σκηνοθεσίας θα διδάσκονται τα μεγάλης διάρκειας πλάνα με hand cam στο on/off και rec και erase ανάμεσα στα takes.

5^ος τρόπος

Κάνε μεγάλες ταινίες φαντασίας ιστορίες από τη μυθολογία και τα παραμύθια.

Για κάποιο λόγο, όσο χάρτινη και να είναι η παραγωγή, όσο άψυχα και να είναι τα εφέ, όσο κοροϊδία και να είναι το story, σπάνια αποτυγχάνουν εμπορικά οι ταινίες ιστορικής και μυθολογικής φαντασίας. Τα ξαδέλφια των τριακοσίων του Λεωνίδα και τα παραμύθια που θέλουν να γίνουν Χάρι Πότερ γέμισαν τις αίθουσες με αμφιβόλου γούστου ταινίες. Ευτυχώς υπάρχουν οι ταινίες baby sitter όπως το Prince Of Percia. Τα παιδιά τώρα θα μπορούν για δυο ώρες να κάθονται ήσυχα. Πλέον μπορούν επιτέλους οι μεγάλοι να ψωνίσουν ή να πιούν κανένα καφέ με την ησυχία τους. Οι πόλεμοι των αρχαίων Θεών στο Percy Jackson & the Olympians κρατούσαν δυο γεμάτες ώρες. Κάτι λιγότερο ήταν η διάρκεια του Clash of The Titans. Σε αυτό το είδος διαπρέπει ο Nicolas Cage τελευταία, που όταν δεν παίζει σε ταινία που γκαζώνει με αυτοκίνητα, αφήνει 80’s χαίτη και ασχολείται με μάγους σε «υπερπαραγωγές» όπως Season Of The Witch ή το The Sorcerer Apprentice.

6^ος τρόπος (και καλύτερος)

Κάνε μια ταινία βασισμένη σε έναν ήρωα εγκλωβισμένο για μιάμιση ώρα σε κατάσταση ανάγκης.

Αυτός που έβαλε τον Ryan Reynolds σε ένα φέρετρο με ένα κινητό τηλέφωνο (που είχε σήμα βέβαια) χρεώθηκε με μια από τις επιτυχίες της χρονιάς. Η κλειστοφοβία είναι το πιο φτηνό σκηνοθετικό εφέ. Το σκηνικό είναι το μαύρο σκοτάδι και ένας τύπος αναπνέει βαριά χτυπώντας τα πόδια του. Το αποτέλεσμα είναι «τέχνη». Θρίλερ για γερά νεύρα… Μερικοί θα το πουν και πρωτοποριακό! Ακόμα καλύτερος είναι ο Danny Boyle που αντί να κάνει ένα ακόμα αριστούργημα (?) και από την Ινδία να μεταφέρει τη δράση στην Ιαπωνία (έτσι για ποικιλία) για να γυρίσει μια ανθρώπινη ιστορία με φόντο την τηλεόραση στο Τόκυο, όπου ένα πιτσιρίκι θα παίζει στον «Τροχό της Τύχης», πήγε και έβαλε τον James Franco σε μια χαράδρα, εγκλωβισμένο από μια κοτρώνα που του μάγκωσε το χέρι για 127 ώρες. Το αποτέλεσμα, μια πιθανή υποψηφιότητα για όσκαρ και πολλά κέρδη. Το κόλπο είναι απλό, low budget εκ των πραγμάτων, σε ένα χώρο (χωρίς κόστος σκηνικών), με έναν ηθοποιό (μια αμοιβή δηλαδή). Οι executives τρίβουν τα χέρια τους από ικανοποίηση, και έχουν καλλιτεχνικό άλλοθι καθώς πολλοί θα γράψουν οτι πειραματίζονται με τα όρια του σινεμά! Τι τα θες…

Τα απαγορευμένα εξώφυλλα

Η τέχνη του artwork ενός album είναι από τα πρώτα πράγματα που παίρνει η μπάλα της κατάρρευσης της δισκογραφίας. Ακολουθούν σε δεύτερο χρόνο οι αμοιβές των καλλιτεχνών από τα πνευματικά τους δικαιώματα και λίγο μετά η αναπόφευκτη πτώση της ποιότητας της μουσικής. Αυτό όμως είναι μια άλλη υπόθεση.

Τα εξώφυλλα των album αποτελούσαν καλλιτεχνική έκφραση, ή παρεμβατικό statement ή διαφημιστικό εργαλείο προώθησης ή ακόμα και άσκηση ύφους που περιέγραφε την «αίσθηση» του μουσικού περιεχομένου. Υπάρχουν πολλές εκατοντάδες έργα τέχνης αποτυπωμένα σε θήκες δίσκων.

Η μυθολογία του ροκ όμως κρύβει αμέτρητες ιστορίες με εξώφυλλα album που προκάλεσαν αντιδράσεις και ήρθαν αντιμέτωπα με τον συντηρητισμό και τη λογοκρισία. Κάποιες φορές η πρόκληση στα χρηστά ήθη ήταν προϊόν πονηρού marketing και κάποιες άλλες καλλιτεχνική έκφραση ασυμβίβαστων δημιουργών.

Αυτές είναι μερικές από τις πιο συνηθισμένες αιτίες που η λογοκρισία απαγόρευσε εξώφυλλα δίσκων και με τα πιο κραυγαλέα παραδείγματα και τις ιστορίες τους.

Τα γεννητικά όργανα

Alice Cooper - Love It to Death (1971)

 

 

 

 

 

Το original artwork για το album του Alice Cooper τον απεικονίζει να ποζάρει με τον αντίχειρα να ξεπροβάλει μέσα από το φερμουάρ του παντελονιού του. Η προκλητική πόζα διορθώθηκε στη νέα έκδοση του album με το «δάχτυλο» να έχει αφαιρεθεί.

The Black Crowes – Amorica (1994)

 

 

 

 

 

Το εξώφυλλο του τρίτου album των Black Crowes με τίτλο Amorica έδειχνε σε κοντινό πλάνο ένα γυναικείο μπικίνι με τη σημαία της Αμερικής  με την έντονη τριχοφυΐα να ξεχειλίζει…  Ακόμα και στα 90’s δεν μπορούσε να περάσει στα δισκοπωλεία μια φωτογραφία δανεισμένη από ένα περιοδικό Hustler του 1976. Το καθαρό εξώφυλλο που το διαδέχτηκε δεν βγάζει κανένα νόημα με αυτή την τρίγωνη σημαία σε μαύρο φόντο.

The Dead Kennedys – Frankenchrist (1985)

 

 

 

 

Παραδόξως δεν ήταν το όνομα του album ο λόγος που οι Dead Kennedys οδηγήθηκαν στη δικαιοσύνη και η εταιρεία τους έφτασε στη χρεοκοπία. Προσπερνώντας το αθώο εξώφυλλο με την παρέλαση των παλαίμαχων, στο εσωτερικό περίμενε τον αγοραστή μια αφίσα με αμέτρητα αντρικά πέη που εισέρχονται σε αιδοία. Μια πολύκροτη δίκη για την ελευθερία του λόγου θα ακλουθούσε.

Lard – The power of the Lard (1989)

O Jello Biafra μετά τους Dead Kennedys και αφού δικαιώθηκε δεν έβαλε μυαλό και στο album του project του με τίτλο Lard έβαλε για εξώφυλλο ένα -θεωρητικά- κομμένο ψάρι που μοιάζει με βίαια κομμένο πέος.

David Bowie – Diamond Dogs (1974)

 

 

 

Ο David Bowie στην εποχή του άκρατου χαμαιλεοντισμού του στα 70’s απέδειξε ότι μπορεί να μεταμορφωθεί και σε σκύλο. Στο προχωρημένο εξώφυλλο του Diamond Dogs φαίνεται να είναι μισός άνθρωπος μισός σκύλος. Αυτό που ενόχλησε δεν ήταν η ιδέα της μεταμόρφωσης αλλά το ότι τα γεννητικά όργανα του σκύλου ήταν φανερά. Στην λογοκριμένη έκδοση, τα αχαμνά του σκύλου έχουν μειωθεί σημαντικά.

Tin Machine, Tin Machine II (1991)

 

 

 

 

 

Ο Bowie δεν καταλαβαίνει από αυτά και χρόνια μετά στην Αμερικάνικη εκδοχή του δεύτερου album εκείνου του αποτυχημένου εγχειρήματος του με τίτλο Tin Machine, τα πέη από τα αγάλματα στο εξώφυλλο αφαιρέθηκαν ένα-ένα για λόγους προσβολής δημόσιας αιδούς.

Jane’s Addiction – Ritual de lo Habitual (1990)

Τα γεννητικά όργανα και η ιδέα του «τρίο» στο σκίτσο που κοσμούσε το εξώφυλλο των Jane’s Addiction, έκανε τον Perry Farrell να το κυκλοφορήσει με ολόλευκη θήκη που ανέγραφε το άρθρο του συντάγματος για ελευθερία του λόγου.

The Jimi Hendrix Experience – Electric Ladyland (1968)

Ένα ολόκληρο χαρέμι από γυμνές γυναίκες κοσμεί το εξώφυλλο του θρυλικού διπλού album του Hendrix το οποίο προκάλεσε σάλο. Οι ίδιες οι φωτογραφούμενες κυρίες έτρεξαν να κατηγορήσουν τους δημιουργούς του για εκμετάλλευση. Το γιατί πόζαραν μέσα στη καλή χαρά παραμένει ανεξήγητο.

John Lennon & Yoko Ono – Unfinished Music No. 1: Two Virgins (1968)

Ο Lennon είπε ότι το avant-garde πείραμα του Two Virgins έδειχνε δύο ελαφρά υπέρβαρα πρώην junkies. Η αλήθεια είναι πως δείχνει δυο τριχωτούς πρώην hippies. Το φημισμένο εξώφυλλο μπήκε σε μια καφέ χάρτινη θήκη για να μπορέσει να πουληθεί. Παραμένει μελανή σελίδα στη καριέρα ενός από τους σπουδαιότερους συνθέτες που γεννηθήκαν ποτέ.

The Boxer – Below the Belt (1976)

 

 

 

 

 

Στην αρχική εκδοχή του album ένα γνωστό μοντέλο πόζαρε ολόγυμνο με ανοιχτά χέρια και πόδια και ένα τεντωμένο χέρι που φορούσε γάντι του box κάλυπτε τα επίμαχα σημεία. Τα γρήγορα αντανακλαστικά της λογοκρισίας έδρασαν και εδώ άμεσα.

The Rolling Stones – Sticky Fingers  (1971)

 

 

 

 

 

Παραδόξως δεν ήταν μόνο η παραπομπή στην πεολειχία του album των Stones ούτε τα “έντονα” γεννητικά όργανα στο δεξί καβάλο, που έκαναν την έκδοση με το φερμουάρ (που άνοιγε κανονικά) να είναι προβληματική. Ρόλο έπαιξαν και οι συχνές φθορές που προκαλούσε το φερμουάρ στο βινύλιο. Όμως έχει ενδιαφέρον η επιλογή των λογοκριτών. Στο  εναλλακτικό εξώφυλλο, τρια γυναικεία δάχτυλα βγαίνουν από ένα κονσερβοκούτι με αίμα. Το πιο είναι περισσότερο “προσβλητικό” απαντήστε το μόνοι σας.

Prince – Lovesexy (1989)

Την θυληπρεπή και γεμάτη πόθο πόζα του Prince συμπλήρωνε το… απειλητικά “ανασηκωμένο” λουλούδι σε ανεξήγητα φαλλικό σχήμα στα αριστερά του. Χμμμ…

Οι προβοκάτορες

The Beatles – Yesterday and Today (1966)

 

 

 

 

 

Το 1966, οι Beatles είχαν απηυδήσει με τις τακτικές της ΕΜΙ που αφαιρούσε τραγούδια από τα album τους με σκοπό να τα κυκλοφορεί σε extra album με δήθεν ακυκλοφόρητα τραγούδια και μπερδεμένο sequence τραγουδιών στις δυο πλευρές του Ατλαντικού. Για να τους εκδικηθούν, οι Fab Four πόζαραν σαν χασάπηδες που σφαγιάζουν μωρά για το album-αρπαχτή με τίτλο Yesterday and Today. Το εξώφυλλο σόκαρε τους radio DJs και η εταιρεία  το αντικατέστησε με μια πρόχειρη φωτογραφία που βρήκε και δεν είχε προλάβει να κυκλοφορήσει πουθενά. Το album με το αυθεντικό εξώφυλλο είναι από τα πιο ακριβά collector’s items σήμερα.

Andrew W.K. – I Get Wet (2001)

Το εξαιρετικά δυσάρεστο εξώφυλλο του W.K. που τον δείχνει άσχημα χτυπημένο αντιμετώπισε προβλήματα σε πολλές χώρες. Ο ίδιος υποστήριζε ότι το προκάλεσε ο ίδιος στον εαυτό του με ένα βαρύ αντικείμενο λίγο πριν τη φωτογράφηση. Τελικά αποκαλύφθηκε ότι ήταν αίμα ζώου που βρήκε σε ένα χασάπικο.

Fugazi - Margin Walker

Ο τραγουδιστής των Fugazi ποζάρει με λίγο αφρό ξυρίσματος και θολό βλέμμα στο πρόσωπό του. Φυσικά η φωτογραφία παρέπεμπε σε σπέρμα.

Ice Cube – Death Certificate (1991)

Ακόμα και μετά την αποχώρησή του από τους NWA, ο Ice Cube προκαλούσε τη κοινή γνώμη. Το εξώφυλλο του album του έδειχνε ένα νεκροτομείο με τον θείο Σαμ στο κρεβάτι. Το album προκάλεσε αντιδράσεις σε πολλές πολιτείες της Αμερικής που αρνήθηκαν να πουλήσουν στο εξής οτιδήποτε έφερε το όνομα του ράπερ.

 

Οι παρεξηγήσεις

The Five Keys – On Stage!  (1957)

 

 

 

 

 

Περίπτωση ατυχίας ήταν αυτή των Five Keys. Το -τέρμα αριστερά στο εξώφυλλο- μέλος του συγκροτήματος, ο Rudy West ποζάρει με τον αντίχειρά του να εξέχει ελαφρώς πίσω από το πόδι του. Πολλοί «είδαν» το μέλος του και όχι το δάχτυλο και το album έπρεπε να ξανατυπωθεί ελαφρώς πειραγμένο για να μη σοκάρονται δια γυμνού οφθαλμού οι ανυποψίαστοι.

The Mamas and the Papas – If You Can Believe Your Eyes And Ears (1966)

 

 

 

 

 

Στο original album των Mamas and Papas, η βρώμικη τουαλέτα στα δεξιά προκάλεσε αηδία και αποστροφή. Στην «καθαρή» έκδοση η τουαλέτα εξαφανίστηκε. Το ίδιο πρόβλημα αντιμετώπισε και το Beggars Banquet των Rolling Stones. Σε ποιόν αρέσει μια ακάθαρτη τουαλέτα άλλωστε;

The Residents – The Third Reich N’ Roll (1976)

Η σβάστικα στο εξώφυλλο δεν έπεισε σαν καλλιτεχνικό statement τους Γερμανούς που αρνήθηκαν να το πουλήσουν.  Η φιγούρα στο εξώφυλλο είναι ο Dick Clark που μετά αντικαταστάθηκε από τον Hitler.

Bruce Springsteen – Born in the U.S.A. (1984)

Ενώ το αφεντικό πάσχιζε να μας πέισει ότι είναι γέννημα-θρέμμα Αμερικάνος, εξόργισε τους πατριώτες ρεπουμπλικάνους γιατί το παιδί τους (μην ακούσω κιχ! Αυτό ήταν μέχρι τότε…) φαίνονταν να παίρνει πόζα σαν να κατουράει την Αμερικάνικη σημαία. Αν είναι δυνατόν…

Lynyrd Skynyrd – Street Survivors (1977)

 

 

 

 

 

Μια πολύ περίεργη υπόθεση αφορά το album Street Survivors. Μόλις τρεις μέρες μετά την κυκλοφορία αυτού του album, συνέβη η τραγωδία με την πτώση του αεροπλάνου που επενέβαιναν οι Lynyrd Skynyrd. Δυο μέλη του πληρώματος και τρία μέλη του συγκροτήματος βρήκαν τραγικό θάνατο στις φλόγες. Το εξώφυλλο με τα νεκρά μέλη του συγκροτήματος να φλέγονται, δημιούργησε ανατριχιαστικούς συνειρμούς και μεταφυσικές θεωρίες και όπως ήταν λογικό αντικαταστάθηκε από ένα άλλο, πιο ήρεμο και πένθιμο.

The Coup - Party Music (2001)

Αν η περίπτωση των Lynyrd Skynyrd ήταν περίεργη, η επιστήμη σηκώνει τα χέρια ψηλά με το album του ασήμαντου ραπ συγκροτήματος The Coup, οπού απεικονίζει με λεπτομέρειες την καταστροφή των δίδυμων πύργων. Η ημερομηνία κυκλοφορίας προορίζονταν για το Σεπτέμβρη του 2001. Τι είπατε;

Οι παιδεραστές

Blind Faith – Blind Faith (1969)

To ιστορικό album του supergroup των Blind Faith προκάλεσε έντονες αντιδράσεις. Το γυμνό ανήλικο κορίτσι στο εξώφυλλο που κρατούσε το φαλλικό αεροπλανάκι, έδωσε αφορμή στους συντηρητικούς να μιλούν για παιδοφιλία και διαστροφή. Το εξώφυλλο ξεκίνησε μια περίεργη φημολογία σχετικά με το κορίτσι, πολλοί  έλεγαν πως ήταν η κόρη του Ginger Baker (του μεγάλου ροκ ντράμερ) και άλλοι πως πρόκειται για groupie που το συγκρότημα έχει αιχμάλωτη! Στην Αμερική το album κυκλοφόρησε απλώς με μια φωτογραφία του συγκροτήματος.

Scorpions - Virgin Killer (1976)

Ενώ σήμερα ετοιμάζουν περιοδεία στο Θεσσαλικό κάμπο (ΟΚ, κάτω από τη ζώνη), οι Scorpions κάποτε ταλαιπώρησαν τη λογοκρισία με το ελαφρά αρρωστημένο εξώφυλλο ενός μικρού γυμνού κοριτσιού πίσω από ένα θρυμματισμένο τζάμι. Το Virgin Killer θα κοκκίνιζε από ντροπή και τον πιο διεστραμμένο σκηνοθέτη Γερμανικού πορνό.

Bow Wow Wow  - See Jungle! See Jungle! Go Join Your Gang Yeah! City All Over, Go Ape Crazy! (1981)

Ο Malcolm McLaren οραματίστηκε το no-wave συγκρότημα των Bow Wow Wow. Η τραγουδίστρια του συγκροτήματος, η  Annabella Lwin ήταν μόλις 15 χρονών όταν κυκλοφόρησε το album. Στο εξώφυλλο φαίνεται να είναι γυμνή, πράγμα που έκανε τη μητέρα της να τρέχει στα δικαστήρια τον McLaren κατηγορώντας τον πως τη χρησιμοποιεί σεξουαλικά. Ακόμη και η Scotland Yard αναμείχθηκε στο θέμα.

Οι φαλλοκράτες

Bon Jovi – Slippery When Wet (1986)

 

 

 

 

 

Η αρχική επιλογή για το εξώφυλλο του album που θα απογείωνε εμπορικά τη καριέρα των Bon Jovi ήταν αυτή η αισθησιακή εικόνα με το υγρό μπλουζάκι μιας γυναίκας να σκίζεται. Οι managers φοβήθηκαν πως το mainstream κοινό θα το έβρισκε ολίγον πρόστυχο. Αν είχαν παραμείνει στην αρχική τους επιλογή, το αποτέλεσμα των 28 εκατομμυρίων πωλήσεων ίσως να μην ήταν το ίδιο.

Scorpions – Lovedrive (1979)

Οι συνοδοιπόροι του Βασίλη Παπακωνσταντίνου (κάτω από τη μέση πάλι…) στο album Lovedrive, το χέρι ενός άντρα ήταν προσκολλημένο στο γυμνό στήθος μιας γυναίκας με ένα περίεργο είδος βιονικής τσίχλας. Αρκετό για να απαγορευτεί. Θα μπορούσε να λέγεται Sticky Fingers.

Great White – Hooked (1991)

 

 

 

 

 

Οι Great White μάλλον θα είχαν τους λόγους τους για να βάλουν μια γυμνή γυναίκα κρεμασμένη από ένα μεταλλικό γάντζο που τη βγάζει από τη θάλασσα αλλά η λογοκρισία έκρινε διαφορετικά, και μάλλον για το καλό τους.

Guns N’ Roses – Appetite for Destruction (1987)

 

 

 

 

 

Το ρομπότ-βιαστής με την κακοποιημένη γυναικεία μορφή να κείτεται στο πεζοδρόμιο ήταν υπερβολική εικόνα ακόμα και σε cartoon εκδοχή. Οι καταστροφικές ορέξεις για σεξ και βία των Guns Roses έπρεπε να έρθουν σε συμβιβασμό με την εταιρεία τους και τους retailers των δισκάδικων.

Hurricane – Slave to the Thrill (1990)

 

 

 

 

 

Το αινιγματικό εξώφυλλο με το σαδομαζοχιστικό μηχάνημα βασανισμού των Hurricane δεν μπορούσε να περάσει στο ντούκου. Στη λογοκριμένη εκδοχή η γυναίκα-σκλάβος απλώς απουσίαζε. Το μηχάνημα πόνου όχι.

The Beautiful South – Welcome to the Beautiful South (1989)

 

 

 

 

 

Το ντεμπούτο album των υπέροχων Beautiful South στη μια από τις δυο φωτογραφίες απεικόνιζε μια γυναίκα με ένα όπλο στο στόμα της. Μετά από διαμαρτυρίες το εξώφυλλο άλλαξε και με μια σαρδόνια κίνηση του συγκροτήματος, οι δυο φωτογραφίες αντικαταστάθηκαν με αυτές δυο τρυφερών αρκουδιών στη θέση τους.

Roger Waters – The Pros and Cons of Hitch Hiking (1984)

 

 

 

 

 

Το solo album του Roger Waters είχε στην πρόσοψη το σκίτσο μιας γυναίκας hitchhiker που δεν φορούσε τίποτα παρά μια τσάντα πλάτης και ψηλά τακούνια. Οι λογοκρισία δεν έμεινε πολύ ευχαριστημένη με το dress code για οτοστόπ που πρότεινε η συγκεκριμένη κυρία και  πρόσθεσε μαύρες μπάρες στα επίμαχα σημεία προς συμμόρφωση, καθώς θεώρησε πως το εξώφυλλο ενθάρρυνε το βιασμό.

Sniff n’ the Tears – The Game’s Up (1980)

Μια ελκυστική γυναίκα φορώντας μόνο τη νυχτικιά της, απέχει λίγα δευτερόλεπτα από το να πέσει στα χέρια του βιαστή της που καραδωκεί πίσω από την πόρτα. Οι φεμινιστικές οργανώσεις λύσσαξαν με το εξώφυλλο των Sniff n’ the Tears.

Οι διεστραμμένοι

Pantera – Far Beyond Driven (1994)

 

 

 

 

 

Σε ρομαντική και καλοκαιρινή διάθεση θα πρέπει να ήταν οι Pantera όταν εμπνεύστηκαν ένα ηλεκτρικό τρυπάνι να διεισδύει ένα πρωκτό(!!!). Το αυθεντικό εξώφυλλο αντικαταστάθηκε άρων-άρων με το τρύπημα ενός κρανίου σε μορφή ακτινογραφίας για να είναι πιο προσιτό. Έπρεπε να διαμελίσουν κάτι τα παιδιά.

Poison – Open Up and Say…Ahh! (1988)

 

 

 

 

 

Οι σύλλογοι γονέων και κηδεμόνων και οι παρά-θρησκευτικές οργανώσεις στην Αμερική έβγαζαν αφρούς στη θέα του εξωφύλλου των Poison με έναν δαίμονα που έβγαζε την τεράστια γλώσσα του σε στυλ Gene Simmons. Το album αποσύρθηκε αλλά οι απαρηγόρητοι σατανιστές όλου του κόσμου θα μπορούσαν να κοιμούνται ξανά ήσυχοι μετά το 1997 οπότε και αποκαταστάθηκε το αυθεντικό εξώφυλλο.

Η… μητρότητα

Chumbawamba – Anarchy (1994)

Δεν χρειάζεται ιδιαίτερη εξήγηση για το λόγο που προκάλεσε αντιδράσεις με το εξώφυλλό του αυτό το album. Το συγκρότημα είτε ζήλεψε τη φήμη της Benetton εκείνη την εποχή είτε ήθελε απλώς να ενοχλήσει και να συζητηθεί, και το κατάφερε. Τα καταστήματα αναγκάστηκαν να το πουλούν σε ειδική θήκη.

Mama Lion – Preserve Wildlife (1972)

 

 

 

 

 

Η Mama Lion σε μια περίεργη προσπάθεια κοινωνικού μηνύματος για την άγρια ζωή και τα ζώα εμφανίζεται να θηλάζει ένα λιονταράκι. Σε μια προσπάθεια να διαμαρτυρηθεί για την απαγόρευση του εξώφυλλου το αντικατέστησε με τα σίδερα της φυλακής να καλύπτουν την άσεμνη πράξη του θηλασμού της.

Three Dog Night – Hard Labour (1974)

 

 

 

 

 

Η γυναίκα (είναι γυναίκα άραγε;) στο μαιευτήριο θα γεννήσει ένα … δίσκο 45 στροφών, όμως οι λογοκριτές αντί να αλλοιώσουν έστω την εικόνα στο album των Three Dog Night θα κολλήσουν άγαρμπα πάνω της ένα τεράστιο τσιρότο (?) για να καλύψει όλο το περίεργο concept και να προσδώσει ταυτόχρονα  αρκετή κακογουστιά στο τελικό προϊόν.

The Stinkers of 2010

Αφού είπαμε για τα καλύτερα album της χρονιάς, και η λίστα με τις καλύτερες ταινίες έρχεται στις 6 Ιανουαρίου (να δω τους Coen, τον Danny Boyle και κάνα δυο ακόμη, μή χάσω κανένα και τη πατήσω σαν το album του Twin Shadow που ακόμα μαστιγώνομαι), ακολουθεί η προσωπική ανασκόπηση στα χειρότερα album και στις χειρότερες ταινίες της χρονιάς.

Μερικά από τα πολλά πράγματα που μας ταλαιπώρησαν φέτος και δοκίμασαν το όρια της υπομονής μας γενικά.

Worst Movies of 2010

1) The Last Airbender

Είναι σχεδόν «επώδυνο» να παρακολουθείς το τελευταίο «πόνημα» του Shyamalan.  Πρέπει να το δει κανείς για να συνειδητοποιήσει τη μεγαλειώδη κενότητα του έργου. Ο Ινδός σκηνοθέτησε μια new age φούσκα ολκής με περιτύλιγμα nickelodeon περιπέτειας με φρικτό διάλογο (για άλλη μια φορά), απελπιστικά μονοδιάστατους ήρωες (για άλλη μια φορά) και ερμηνείες σχολικής παράστασης (για άλλη μια φορά), και σαν να μην έφταναν αυτά επέλεξε -σχεδόν σαδιστικά- να το γυρίσει σε 3D!

2) Eat Pray Love

Δεν θέλω καν να περιγράψω τι κάνει αυτό το ανοσιούργημα να μοιάζει τόσο απωθητικό από ιδεολογικής άποψης και μόνο, χώρια τα κινηματογραφικά κριτήρια. Η ηρωίδα και μαζί η συγγραφέας του βιβλίου που την επινόησε, με την αφέλεια που κουβαλάνε θα έκαναν μέχρι και τις ηρωίδες του Sex and the City να θέλουν να τις χτυπήσουν αλύπητα με τις louis vuitton τσάντες τους επειδή τις κούρασαν. Το σίκουελ θα πρέπει να λέγεται Shit Piss Puke.

3) Sex and the City 2

Μιας και μιλάμε για τις τέσσερις «αιώνιες» κολλητές, το παρεάκι των κάποτε συμπαθητικών (;) τηλε-ηρωίδων από τη στιγμή που τα σκήπτρα των σεναριογράφων ανέλαβαν οι μόδιστροι, μετατράπηκε σε τέσσερις σπαστικές «τσιρίδες» που τρέχουν με τα ψηλοτάκουνα στο Abu Dhabi. ‘Η σειρά σκότωσε κάθε ίχνος σπιρτάδας, πνεύματος και ανατρεπτικότητας που πολλοί θεωρούν πως είχε. Άλλοι πάλι θεωρούν πως δεν τα είχε ποτέ και απλά κατέστρεψε πολύ γυναικείο πλυθησμό ενώ στην ουσία μιλούσε για ντουλάπες και παπουτσοθήκες. Εγώ είμαι κάπου ανάμεσα. Αν είδες στο ταμείο εισιτήρια, είναι για τους ίδιους λόγους που είδες καράβι στο βουνό.

4) The Tourist

Ίσως να είναι η χειρότερη «κατασκοπική» (!) ταινία που είδαμε εδώ και χρόνια. Τίποτα δε λειτουργεί σε αυτόν τον κλαυσίγελο περιπέτειας και κοσμοπολίτικου ρομάντζου. Πρόκειται για αποτυχία σε κάθε επίπεδο. Η Angelina Jolie, πιο κρύα και ανέραστη από ποτέ παριστάνει την «μοιραία» με ένα εκνευριστικό σούφρωμα χειλιών, και ο Jonnie Depp, ο οποίος θα πρέπει να βγει από το απυρόβλητο κάποια στιγμή, είναι στο χειρότερο ρόλο της καριέρας του. Σημειώστε ότι έρχονται οι Πειρατές της Disneyland (και όχι της Disney) σε λίγους μήνες. Τρίζουν τα κόκκαλα του Χίτς…

5) Jonah Hex

To προβληματικό Comic Western μπαινόβγαινε στη μονταζιέρα σχεδόν μέχρι και μέρες πριν τη προβολή του για να μαζέψουν τα ασυμμάζευτα. Το τελικό φιλμ μοιάζει μισοτελειωμένο αλλά και χωρίς κανένα απολύτως λόγο ύπαρξης ώστε να του αξίζει και να τελειώσει. Επικρατεί απίστευτο χάος στη ταινία που κάνει το Wild Wild West να μοιάζει με το Ben Hur. Η Megan Fox έχει στο ενεργητικό της αυτό το χάλι το μαύρο και τα Transformers… Χμμμ…

6) Dear John / Letters to Juliet

Διπλό χτύπημα της Amanda Seyfried φέτος, η οποία μας έπρηξε στην αλληλογραφία. Θεωρητικά το πρώτο είναι μια ανώδυνη ρομαντική κωμωδιούλα για ανήλικα κοριτσόπουλα για το love story μιας ρομαντικής παιδούλας και ενός προβληματικού «σφίχτη» φαντάρου που ανταλλάσουν γράμματα, και το δεύτερο ένα παλιομοδίτικο κάρτ ποστάλ ρομάντζο -πληρωμένη διαφήμιση για τον τουρισμό στην Ιταλία- με ένα δήθεν μυστήριο γύρω από κάποιες ερωτικές επιστολές και ένα παλιό έρωτα. Αναγούλα…

7) Little Fockers

Το Fock the Fockers που έγραψε ο Pete Travers στο Rolling Stone τα λέει όλα. Ο Ben Stiller έχει «εξατμιστεί» κωμικά εδώ και καιρό και όσο για τον De Niro αναρωτιέμαι πόσο “μέσα” έχουν μπει με τα εστιατόριά του ή τι διατροφές πληρώνει για να χρειάζεται το ρευστό. Ο Dustin Hoffman είχε αρνηθεί το ρόλο γιατί του φάνηκε απαράδεκτο το σενάριο. Αφού του προσφέρανε περισσότερα χρήματα, δέχτηκε να γυρίσει δυο-τρεις σκηνές. Στο τελικό φιλμ οι σκηνές του φαίνονται τόσο ασύνδετες με την υπόλοιπη ταινία που σχεδόν προσβάλει τη νοημοσύνη μας.

8 ) Killers

Καλά το πάει η Katherine Heigl μετά το Knocked Up… Πρώτα το 27 Dresses(!), μετά το The Ugly Truth (!!), μετά το Life As We Know It (!!!),και τώρα το Killers. Μάλλον πρέπει να αλλάξει ατζέντη για το καλό της… ή καριέρα για το καλό μας. Ο Ashton Kutcher είναι πληρωμένος δολοφόνος, και αυτό το καλό κορίτσι τον ερωτεύεται. Χωρίς κανένα ίχνος ερωτικής χημείας, γεμάτο αληθοφάνειες και με γελοία πλοκή που δεν σε αφήνει να το απολαύσεις ούτε για χαβαλέ.

9) The Bounty Hunter

Μιλώντας για έλλειψη χημείας, η Jennifer Aniston ήθελε ντε και καλά το δικό της Mr. and Mrs Smith (ouch!) και με το ανάλογο gossip περί real life σχέσεων που το ακολουθεί. Δεν της βγήκε η συνταγή με το Breaking Up, ούτε και με το Bounty Hunter. Ο Daniel Craig θα ήταν λογικά busy οπότε ο Gerard Butler ανέλαβε τον πολλά βαρύ ρόλο του δικού της επικίνδυνου Mr. Big… Ω Θεέ μου…

10) Grown Ups

Τον λόγο που ξοδεύτηκαν 80 εκατομμύρια δολάρια για μια ταινία με τον ξοφλημένο Adam Sandler και για ένα κάκιστο καστ με τους Kevin James, Chris Rock, Rob Schneider, Colin Quinn, και David Spade κανείς δεν μπορεί να εξηγήσει. Κωμωδία “παλιοπαρέας” με ήρωες που σε κάποιους μπορεί και να φαντάζουν συμπαθητικοί, που στο τέλος θα μάθουν και κάτι ηθικά διδάγματα που τα μαθαίναμε στο σχολείο. Αυτές είναι οι ταινίες από τις οποίες ήθελε να ξεφύγει ο χαρακτήρας του Adam Sadler στο Funny People.

* Ειδική μνεία θα πρέπει να γίνει στο Unstoppable οπού ο Denzel Washington οδηγάει με την όπισθεν ένα τρένο για δυο ώρες, το Knight and Day στο οποίο ο Tom Cruise παίζει νομίζοντας πως η καριέρα του είναι ακόμα ζωντανή, το Devil όπου κάποιοι άνθρωποι κλέινονται σε ένα ασανσέρ και ένας από αυτούς είναι … ο διάολος(!!!) και το Hereafter για τον κατά λάθος κωμικό τρόπο που ο Matt Damon συγκεντρώνεται για να επικοινωνήσει με νεκρούς.

Worst Albums of 2010

1) Lil Wayne – Rebirth

Ο Lil Wayne έβγαλε στη γύρα τους Drake και Nicki Minaj που πίνουν νερό στο όνομά του. Το προστατεύει το τατσικό του, αλλά αυτό το πολυαναμενόμενο album του που θα κάλυπτε το κενό όσο ήταν στη φυλακή (λες και είναι μεγάλη απουσία οι 10 μήνες) ήταν ολότελα αχρείαστο. Ο Lil Wayne έμαθε δυο ακόρντα στην ηλεκτρική κιθάρα και τη κοπανάει αλύπητα, βαφτίζοντας το αποτέλεσμα «πειραματισμό με το rock». Το αποτέλεσμα ακούγεται σαν λοβοτομημένο hard rock από ένα παιδάκι που ανακάλυψε το καινούριο δώρο του, την ηλεκτρική κιθάρα!

2) Santana – Guitar Heaven: The Greatest Guitar Classics Of All Time

Τα πάντα, από τον τίτλο (περάστε κόσμε έχω απ’όλα τα κλασικά τραγούδια πάρε πάρε) μέχρι τις άνευρες και άχρωμες εκτελέσεις του υπερεκτιμημένου μεγαλοαπατεώνα, τοποθετούν το album στη κατηγορία του rock της εμποροπανήγυρης, ιδανικό και για να πωλείται αποκλειστικά στα Hondos Center.

3) The Orb – Metallic Spheres

Μουσική για μασάζ, ή μάλλον για πολυτελή ασανσέρ, ή πιο σωστά για τηλεοπτικό soft porno φτηνής παραγωγής. Ψυχεδελική electronica νομίζουν πως κάνουν οι Orb. Αν περνάνε αυτοί καλά τι λόγος μας πέφτει εμάς. ‘Α… τα κιθαριστικά σολαρίσματα που βαράνε όπου βρουν τα κάνει ο David Gilmour. Τι παίζει ρε φιλαράκι ο άνθρωπος…

4) Phil Collins – Going Back

Ο δημοσιοσχετίστας drummer αδιαφορεί παγερά για τη δημόσια ψυχική υγεία και θέλει να αποτίσει φόρο τιμής στα τραγούδια της Motown που άκουγε όταν ήταν αθώο πιτσιρίκι όπως στο εξώφυλλο… Ωωωω! Τι γλυκό… Το σχεδόν ανήθικο αστείο τελειώνει στις πρώτες νότες της μαϊμού-soul. Το διαστροφικό vintage tribute του αρχιερέα της pop αρπαχτής δεν μπορεί να αντέξει κάποιος που έχει έστω και μια επιδερμική σχέση αγάπης με τη soul. 

5) Huey Lewis - Soulsville

Η διαστροφή δεν έχει τέλος. Μετά τον Phil Collins, ο δεύτερος εκπρόσωπος της κατάλευκης αμαρτωλής pop των 80’s, ο Huey Lewis κάνει tribute στα κλασσικά τραγούδια της Stax. Μάλιστα… What have we done to deserve this?? Ο Bret Easton Ellis τα έχει πει όλα πρώτος και τόσο έξυπνα, όταν έβαλε Phil Collins και τον Huey Lewis να είναι οι αγαπημένοι καλλιτέχνες του λευκού γιάπη χρηματιστή της Wall Street από τη μια και διαταραγμένου serial killer από την άλλη, ήρωα του American Psycho. Οι ήρωες των creepy λευκών τύπων που ρουφάνε τη soul από τα σπλάχνα του Soulsville στο τέλος φαίνονται πιο αναιμικοί απ’ όσο είναι ήδη. Ακόμα και ο American Psycho θα ένιωθε ενοχές για τα είδωλά του….

6) Tracey Thorn – Love and its Opposite

Αυτή είναι μια πικρή περίπτωση αποτυχίας. Που πήγε εκείνη η εύθραυστη μεγαλοπρέπεια των Everything But The Girl? Που είναι εκείνη η τρυφερή μελαγχολία των album του σπουδαίου pop ντουέτου; Ποτέ η Thorn δεν ακούστηκε τόσο επίπεδη. Αδιάφορη electro pop δωματίου με folk ανησυχίες που δεν θυμίζουν σε τίποτα τις ένδοξες μέρες των Everything But The Girl που μετά από 11 χρόνια είναι καιρός να γυρίσουν στη δισκογραφία.

7) Brandon Flowers – Flamingo

«It’s indie rock n roll for me» τραγούδαγε στο πρώτο και καλύτερο album των Killers ο κύριος Flowers. Καλά εντάξει… Σήμερα, μετά από μια σειρά από κακά album με αποκορύφωμα το “Day & Age”, και αφού κατάλαβε ότι ο κόσμος μπούχτισε με τη ψωνισμένη περσόνα και τη ματαιοδοξία του, επιχειρεί μια νέα αρχή με ένα απελπιστικά κακό album που ελπίζουμε να βάλει ταφόπλακα στη καριέρα του που κατάντησε σκέτη παρωδία.

8 ) M.I.A – MAYA

Ήρθε η ώρα να δεχτούμε ότι είναι η Μ.Ι.Α. και μοναδική τραγουδίστρια στο κόσμο που μπορεί και καλύπτει τόσο περίτεχνα την έλλειψη ταλέντου και ιδεών με άπειρα φρου-φρου και αρώματα στην παραγωγή, σε σημείο να ξεγελάει και τους πιο υποψιασμένους. Σαχλαμάρες καμαρωτές.

9) David Byrne & Fatboy Slim – Here Lies Love

Αυτό είναι το μοναδικό album της χρονιάς που μπορεί να κάνει κάποιον να βαρεθεί μέχρι δακρύων. Η προσπάθειες να βρω κάτι αξιόλογο ή κάποιο λόγο ύπαρξης του album πέφτουν στο κενό και προσπαθώ να καταλάβω γιατί κάποιος να υποβληθεί σε αυτό το euro trash  μαρτύριο, προσπαθώντας με το ζόρι να δημιουργήσει μια επαφή με το album η οποία δεν πρόκειται να συμβεί. Εκτός αν νοιάζεται για την Imelda Marcos (ποια;) ή θέλει να ακούσει όλες αυτές τις γυναίκες τραγουδίστριες που συμμετέχουν. Το χειρότερο είναι πως πρόκειται για διπλό album, λες και είχαν «πολλά» να πουν…. Άβυσσος η ψυχή του καλλιτέχνη.

10) Kid Rock – Born Free

Κανείς δεν ακούει τον Kid Rock αν δεν έχει playmate γκόμενες στα video clip του ή αν δεν κλέβει τους Lynyrd Skynyrd. Τώρα αφήνει το southern rock και πιάνει τον Bob Seger και την country. Καθαρόαιμη βλαχο-country με σπιρούνια, αστραφτερά καπέλα και ρούχα πλεγμένα σε χοντρούφαντο τραγόμαλο. Αν γεμίσεις τα τραγούδια με γνήσιο αμερικάνικο πατριωτισμό, σαν ευφημισμό για ρατσιστική ειρωνεία απέναντι σε χώρες που αρχίζουν από “Ir” ή τελειώνουν σε “stan”, τότε διπλασιάζεις και τις πωλήσεις στις μεσοδυτικές πολιτείες. Ωραία πράγματα…

If These Walls Could Talk

Forget plunge pools and minibars,

the Chelsea is all about the tenants

Κάπου ανάμεσα στην 7^η και την 8^η λεωφόρο στο Μανχάταν βρίσκεται το φημισμένο Chelsea Hotel. Ιδιοκτήτης του είναι ο Stanley Bard για περισσότερα από 50 χρόνια, αφού το παρέλαβε από τον πατέρα του το 1957. Ήταν ένα από τα πιο ψηλά κτίρια της Νέας Υόρκης όταν ξεκίνησε να λειτουργεί σαν ξενοδοχείο το 1910. Το Chelsea Hotel από τη δεκαετία του 40 και μετά ήταν κάτι σαν το φυσικό σπίτι των ασυμβίβαστων καλλιτεχνών.Μια επικίνδυνη πυριτιδαποθήκη ιδεών με χρυσές και μαύρες σελίδες στη διαδρομή του. Το τελευταίο σύνορο των αντισυμβατικών μυαλών και το no man’s land όσων δεν χωρούσαν στα 60’s, μια εποχή που η καλλιτεχνική ιστορία του 20^ου αιώνα δούλευε υπερωρίες.

Όλοι οι εκφραστές των αναπτυσσόμενων underground καλλιτεχνικών κινημάτων της Νέας Υόρκης έβρισκαν καταφύγιο στα δωμάτια του Chelsea. Όλοι οι δρόμοι οδηγούσαν σε κάποιο «υποσχόμενο» διαμέρισμα του ξενοδοχείου κάθε βράδυ. Κάποιος θα ήξερε κάποιον που θα ήξερε κάποιον που θα είχε εξασφαλίσει δωμάτιο για διαμονή. Τους τοίχους και τα δωμάτια του ξενοδοχείου κοσμούν πίνακες και φωτογραφίες ενοίκων του παρελθόντος που έτσι ξεχρέωναν τα νοίκια τους και είχαν χώρο να εργάζονται.

Οι τότε παρευρισκόμενοι στα συνεχόμενα πάρτι πίσω από τις κλειστές ή τις ανοιχτές πόρτες στο Chelsea έχουν διηγηθεί μυθικές ιστορίες και πολλές αντικρουόμενες φήμες έχουν διατηρηθεί. Τόσες που κάνουν το Playboy Mansion να μοιάζει με πολιτιστικό κέντρο εκδηλώσεων. To Chelsey δεν φιλοξενούσε glamorous party animals αλλά avant-garde ποιητές, folklore φυσιογνωμίες, ξεπεσμένα celebrities, καταπιεσμένους καλλιτέχνες, εγκληματίες, εκκεντρικούς, μποέμ διανοούμενους, πόρνες και φιλόσοφους.

Προσωρινοί και μόνιμοι θαμώνες του ήταν μουσικοί, punks rockers, ηθοποιοί, ποιητές, ζωγράφοι, κινηματογραφιστές, beatnicks και hippies. Όσοι εκπροσωπούσαν το rock’n'roll attitude και το διανοούμενο street life με κάποιο τρόπο κατέληγαν εκεί.

Σε εκείνους τους “μολυσμένους” χώρους συνέβαιναν και μερικά after party των live εμφανίσεων των punk συγκροτημάτων στο club CBGB. Οι καθημερινές ιστορίες του δωδεκαώροφου ξενοδοχείου περιείχαν ποταμούς από ναρκωτικά, οπλοστάσια, καθημερινή performance art στους διαδρόμους, ποίηση, μουσική, σεξουαλικά έκτροπα, αλλά και βιαιοπραγίες, αυτοκτονίες, βίαιους φόνους, φωτιές, υλικές καταστροφές και θλιβερά overdose με ανθρώπους σε κώμα.

Τα ανήσυχα πνεύματα έβρισκαν μια περίεργη ανεξαρτησία εκεί και αυτό το μέρος τους πυροδοτούσε μια ανεξήγητη έμπνευση. Από το 1905 αμέτρητοι συγγραφείς έβρισκαν κάτι ξεχωριστό στη σκοτεινή ατμόσφαιρα του Chelsea το οποίο βρίσκονταν στη καρδιά της Νέας Υόρκης.

Πέρα από τη ρουτίνα των τυχαίων πυροβολισμών, των μυστήριων κλοπών και το μόνιμο άρωμα της μαριχουάνας στους διαδρόμους, έχουν καταγραφεί και περίεργες μαρτυρίες που λένε πως το κτίριο είναι στοιχειωμένο. Πολλοί έβλεπαν το φάντασμα του Thomas Wolfe ή του Mark Twain στα δωμάτια που συνήθιζαν να μένουν, ακόμαι και του Sid Vicious ή και αγνώστων μορφών που περιφέρονταν τις νύχτες. Χημικές παρενέργειες ή μεταφυσικά φαινόμενα; Το μόνο σίγουρο είναι οτι ασκούσε περίεργη επιρροή στους συγγραφείς. Δημιουργούσε επικίνδυνα συγγραφικά μονοπάτια, σαν αυτά που βάδιζε ο εγκέφαλος του κινηματογραφικού Barton Fink. Τα δωμάτια του Chelsea είναι γεμάτα από ιστορίες καταχρήσεων, αλκοόλ, ναρκωτικών, ακροτήτων, έμπνευσης, θανάτου και απόγνωσης. Πολλοί πήγαιναν για να γίνουν «κάποιοι άλλοι» και πολλοί πήγαιναν για να βρουν τον εαυτό τους.

 

You can check out any time you like, but you can never leave

@ O Bob Dylan παντρεύτηκε τη Sara Lownds κατά τη διάρκεια των τριών χρόνων που έμενε στο ξενοδοχείο, από το 1961 έως το 1964 και ο πρώτος τους γιός Jesse γεννήθηκε εκεί. Στο δωμάτιο 211 ο Bob Dylan έγραψε σχεδόν ολόκληρο το album Blonde On Blonde το 1966. Τις εμπειρίες του από εκείνη τη περίοδο θα τις μετέφερε στο τραγούδι Sara δέκα χρόνια μετά.

@ Η super star του Andy Warhol, Viva εγκαταστάθηκε στο ξενοδοχείο το 1963. Στα 25 χρόνια που έμεινε εκεί έκανε δυο γάμους.

@ Ο Leonard Cohen ήταν από τους μόνιμους κάτοικους του Chelsea και περιέγραψε κάπως έτσι την αγάπη του για το ξενοδοχείο : I love hotels to which, at four a.m., you can bring along a midget, a bear and four ladies, drag them to your room and no one cares about it at all. Στον 5^ο όροφο, ο Cohen είχε μια σύντομη ερωτική σχέση λίγων ωρών με τη Janis Joplin (λέγε με one night stand) την οποία γνώρισε στο ασανσέρ του ξενοδοχείου.

@ Ο Jack Kerouac, ο Alan Ginsberg,ο Herbert Huncke,ο Gregory Corso, ο William Burroughs ήταν μερικοί από τους beatniks συγγραφείς που είχαν σαν σπίτι τους το ξενοδοχείο με μόνες αποσκευές τα σημειωματάρια ή τις γραφομηχανές τους. Κανείς τους δεν πλήρωνε ποτέ το ενοίκιο. Ο William Burroughs έγραψε τα The Third Mind και Naked Lunch στο Chelsea ενώ ο Jack Kerouac ένα μέρος του On The Road.

@ Η Patti Smith έζησε εκεί από το 1959 μέχρι το 1962 με τον φωτογράφο Robert Mapplethorpe ο οποίος αντάλλαζε τα έργα του με τον ιδιοκτήτη Stanley Bard αντί να πληρώνει ενοίκιο. Η Patti δήλωσε : There’s hardly been an artist who has lived in the Chelsea that was not in some way captured by its flair.

@ Στις 12 Οκτωβρίου του 1978, η Nancy Spungen θα βρεθεί νεκρή από μαχαιριές στη μπανιέρα της στο διαμέρισμα 100 του Chelsea Hotel που συζούσε με τον σύντροφό της Sid Vicious. Ο δολοφόνος μέχρι σήμερα δεν έχει συλληφθεί. Το χρονικό καταχρήσεων αυτοκαταστροφής και θανάτου εξιστορεί η ταινία Sid & Nancy (1986) του Alex Cox και το πρόσφατο ντοκιμαντέρ “Who killed Nancy?”. Ο Sid Vicious αυτοκτόνησε τον επόμενο χρόνο με μια θανατηφόρα δόση ηρωίνης.  Το σημείωμα αυτοκτονίας έλεγε “Please bury me next to my baby”. Ορδές από punks μαζεύονταν για χρόνια προσπαθώντας να μείνουν στο δωμάτιο 100 με αποτέλεσμα οι ιδιοκτήτες να το γκρεμίσουν και να το διαμορφώσουν διαφορετικά για να αποφύγουν τους παρανοϊκούς που έφταναν θέλωντας ν’ αυτοκτονήσουν εκεί.

@ Ο cult κινηματογραφιστής Harry Smith συγκατοικούσε για ένα διάστημα με τον Allen Ginsberg στο ξενοδοχείο. Ο τελευταίος του σύστησε τον Dylan σε ένα από τα πάρτι του Chelsea.

@ Η σχεδιάστρια μόδας Betsey Johnson σχεδίασε μέσα σε ένα μικρό δωμάτιο του ξενοδοχείου τα κοστούμια της cult ταινία Ciao Manhattan, την εποχή που έμενε εκεί σαν καλεσμένη των Velvet Underground.

@ Ο Arthur C. Clarke έγραψε το βιβλίο 2001: A Space Odyssey στο δωμάτιο που έμενε. Για ένα μεγάλο διάστημα, πριν εγκαταλείψει την Αμερική (και τα εγκόσμια) ο Stanley Kubrick ζούσε μόνιμα στο Chelsea Hotel.

@ Ο Andy Warhol το 1966 σκηνοθέτησε το ιστορικό ντοκουμέντο Chelsea Girls διάρκειας τρεισήμισι ωρών. Το art house πείραμα παρατηρούσε τα κορίτσια του factory να συμπεριφέρονται απλά στους χώρους του Chelsea.

@ Ο Dee Dee Ramone σέρνονταν ανάμεσα στα δωμάτια του ξενοδοχείου για μεγάλο διάστημα, σαν ένοικος ή σαν επισκέπτης. Στο βιβλίο που κυκλοφόρησε με τίτλο Chelsea Horror Hotel έγραψε για τις εμπειρίες του. Οι ιστορίες του περιείχαν σκοτεινά οράματα, παραισθησιογόνα trip και σκηνές τρόμου μέσα σε απειλητικά δωμάτια.

@ Υπάρχουν μαρτυρίες πως ο ποιητής Dylan Thomas μετά από πολλές νύχτες αϋπνίας ήπιε 18 (!) συνεχόμενα ποτήρια ουίσκι στο bar του ξενοδοχείου και έπεσε σε κώμα.

@ Ο συγγραφέας Arthur Miller ζούσε μεγάλα διαστήματα στο ξενοδοχείο. Το δωμάτιό του ήταν χώρος εργασίας και πολλών ειδών «πειραματισμών». Εκεί μέσα έγραψε σειρά από θεατρικά έργα. Σε μια συνέντευξή του περιέγραψε τη διαμονή του στο ξενοδοχείο ως εξής : This hotel does not belong to America. There are no vacuum cleaners, no rules and shame…it’s the high spot of the surreal. Cautiously, I lifted my feet to move across bloodstained winos passing out on the sidewalks–and I was happy. I witnessed how a new time, the sixties, stumbled into the Chelsea with young, bloodshot eyes. Έχουν γραφτεί μαρτυρίες ανθρώπων που έχουν δει τη Marilyn Monroe σε απίστευτες σκηνές ζηλοτυπίας στην είσοδο, όπου απειλούσε να βάλει φωτιά αν δεν κατέβει ο Arthur Miller που είχε κλειδωθεί για μέρες στο δωμάτιό του.

@ Η Madonna τράβηξε τις φωτογραφίες του βιβλίου της Sex στο εσωτερικό του ξενοδοχείου.

@ Ο Charles James βρήκε ανεξήγητο θάνατο το 1978 μετά από διαμονή 14 χρόνων στο ξενοδοχείο.

@ Ο κάτοικος του ξενοδοχείου Abel Ferrara, σκηνοθέτησε το ντοκιμαντέρ Chelsea on the Rocks.

@ Η αστυνομία μπήκε που ένα πάρτι εξελίσσονταν για τέσσερις μέρες με το ίδιο τραγούδι να ακούγεται στη διαπασών. Το τραγούδι έπαιζε σε επανάληψη για 4 εικοσιτετράωρα και κανείς απ’ όσους βρίσκονταν στο δωμάτιο δεν το άλλαζε.

@ Ο μετέπειτα guru του punk rock κινήματος και συγγραφέας Danny Fields διοργάνωσε εκεί το «μυθικό» πάρτι τη μέρα της δολοφονίας του JFK για να αναπτερώσει το ηθικό του κόσμου. Πολλές είναι οι ιστορίες που λέγονται για όσα περίεργα εκτυλίχθηκαν εκείνη τη βραδιά. Ένα από τα πιο σίγουρα γεγονότα είναι ότι εκεί ο Andy Warhol γνώρισε τη Nico η οποία θα γινόταν ηγετική μορφή του Factory. Εκεί ο Leonard Cohen θα γνώριζε την Edie Sedgewick η οποία ήταν protégé της underground σκηνοθέτιδας Barbra Rudin η οποία τη συνόδευε.

@ Εκεί έζησε ο Ethan Hawke μετά τη διάλυση του γάμου του με την Uma Thurman. Ο Hawke είχε σκηνοθετήσει την ταινία Chelsea Walls λίγα χρόνια πριν, η οποία διαδραματίζονταν στο ξενοδοχείο.

@ Ο συγγραφέας Charles R. Jackson (The Lost Weekend) αυτοκτόνησε στο δωμάτιό του το 1968. Στο Chelsea συχνά πήγαιναν άνθρωποι μόνο και μόνο για να αυτοκτονήσουν. Πολλές είναι οι περιπτώσεις ατόμων που έφταναν στο ξενοδοχείο και πηδούσαν από τα μπαλκόνια χωρίς καμία εξήγηση.

@ Εκεί κατέφευγαν πολλές βραδιές ο Robert De Niro Sr (πατέρας του ηθοποιού) με τον Tennessee Williams. Εκεί πήγαινε ο Jim Morrison όταν ήθελε να απομονωθεί από τις υποχρεώσεις του συγκροτήματος. Ο Jean-Paul Sartre για να συναναστραφεί, η Frida Kahlo για να ζωγραφίσει, ο Sam Shepard για να γράψει, ο Dennis Hopper όταν δραπέτευε από το Χόλυγουντ, ο Dylan Thomas, ο Lou Reed, ο Tom Waits, η Joni Mitchell, ο Jackson Pollock, ο Milos Forman, ο Frank Zappa και αμέτρητοι ακόμα θαμώνες.

Σήμερα το θρυλικό ξενοδοχείο είναι στα πρόθυρα διάλυσης καθώς επιχειρηματίες το έχουν εξαγοράσει από το 2007 και το μετατρέπουν σε κυριλέ μέρος διαμονής. Σήμερα κατακλύζεται από περίεργους τουρίστες, γιάπηδες και τυχαίους περαστικούς. Εκεί που ο Jimmy Hendrix δοκίμαζε τα πιο πολλά και καινούρια ναρκωτικά, υπάρχει απαγορευτικό καπνίσματος στην είσοδο.

 

Tραγούδια που μιλούν για το Chelsea Hotel

O Bob Dylan στο τραγούδι ‘Sara‘ του 1976 τραγουδάει

“I can still hear the sound of the Methodist bells,
I’d taken the cure

and had just gotten through
Staying up for days in the Chelsea Hotel
Writing Sad-Eyed Lady of the Lowlands for you’

Ο Leonard Cohen έγραψε το τραγούδι ‘Chelsea Hotel No 2′, που μιλούσε για τη γνωριμία του με τη Janis Joplin στο δωμάτιο 104, την οποία γνώρισε στο ασανσέρ του ξενοδοχείου. Οι στίχοι είναι πολύ αναλυτικοί και πικάντικοι…

“I remember you well at the Chelsea Hotel, you were talking so brave and so sweet giving me head on the unmade bed while the limousines wait in the street”.

Η Joni Mitchell στο ‘Chelsea Morning‘ περιγράφει ένα υπέροχο πρωινό

Woke up, it was a Chelsea morning
And the first thing that I heard
Was a song outside my window
And the traffic wrote the words
It came ringing up like Christmas bells
And rapping up like pipes and drums

Η Nico σε μια από τις πρώτες solo προσπάθειες της τραγουδάει στο Chelsea Girls

Here’s Room 506 It’s enough to make you sick
Bridget’s all wrapped up in foil You wonder if she can uncoil.

Here they come now See them run now
Here they come now Chelsea Girls

Here’s Room 115 Filled with S & M queens
Magic marker row You wonder just high they go.

Ο Ryan Adams έγραψε σχεδόν ολόκληρο το album Love Is Hell κατά τη διαμονή του στο ξενοδοχείο. Στο αυτοβιογραφικό τραγούδι “Hotel Chelsea Nights” αναφέρει :

In fact I’m tired of living in this hotel
With the snow and the rain falling through the sheets
And I’m tired of 23rd Street
Strung out like some Christmas lights
Out there in the Chelsea night

Το album Song For Survivors του Graham Nash περιέχει το «The Chelsea Hotel» με τους υπέροχους στίχους

Down at the Chelsea Hotel, with poetry and paintings.

The walls are still holding memories of people who fell,

down through the years, fighting their fears.

The Return of a Soul Brotha

Το Mr. I είναι το πρώτο solo album για τον Ron Isley, τη φωνή των Isley Brothers, οι οποίοι μέτρησαν πάνω από μισό αιώνα καριέρας.

Μέσα σε 50 χρόνια δισκογραφίας, το μακροβιότερο soul συγκρότημα έχει αλλάξει πολλά μουσικά στυλ και συνθέσεις, πάντα μέσα από την οικογένεια των Isley.

Ακολουθούν σε γενικές γραμμές οι διαφορετικές φάσεις της ζωής των μεγάλων Isley Brothers.

The R&B years

1955 – 1968

Στα μέσα της δεκαετίας του 50 στο Ohio, γεννιέται ένα τοπικό gospel κουαρτέτο από τα τέσσερα αδέλφια Ronald, Rudolph, O’Kelly και Vernon Isley. Ο πατέρας τους ήταν τραγουδιστής και η μητέρα τους έπαιζε πιάνο στην τοπική εκκλησία. Το 1956, η φωνή του συγκροτήματος, ο Vernon έχασε τη ζωή του σε ένα μοιραίο ατύχημα. Μετά την τραγωδία ο Ron ανέλαβε τα φωνητικά και παρέμεινε στο μικρόφωνο μέχρι σήμερα.

Μετά από μια σειρά αποτυχημένων ηχογραφήσεων, ήρθε η πρώτη μεγάλη ευκαιρία για το R&B τρίο με το τραγούδι Shout! Αν και είχε μικρή απήχηση την εποχή που βγήκε, γνώρισε ετεροχρονισμένη επιτυχία. Το “You know you make me want to shout” έγινε εμπορικό σλόγκαν τα επόμενα χρόνια. Η δεύτερη επιτυχία τους ήταν το Twist and Shout που έκαναν γνωστό από τους Top Notes, το οποίο αργότερα διασκεύασαν και οι Beatles.

Στο τραγούδι “Testify” των Isley κάνει την πρώτη του εμφάνιση ένας session κιθαρίστας με το όνομα Jimmy Hendrix. Η ευκαιρία για επιτυχία έρχεται με την υπογραφή τους στη Motown το 1965. Εκεί κυκλοφορούν ένα από τα καλύτερα τραγούδια τους, το “This Old Heart of Mine”. Όμως η συνεργασία τους με τη Motown δε λειτούργησε καθόλου καλά και τα αδέλφια απογοητευμένα αποφασίζουν να αποκτήσουν αυτοδυναμία, να αφήσουν το κυνήγι των charts και να αρχίσουν από την αρχή.

The Soulful years

1969-1972

Το 1969 η οικογένεια Isley ιδρύει το δικό της δισκογραφικό label με το όνομα T-Neck στο οποίο θα κυκλοφορήσει τέσσερα καλά album στη σειρά, στα οποία φάνηκε για πρώτη φορά η δυναμική του συγκροτήματος και το soul πάθος του. Τα It’s Our Thing (1969), Get Into Something (1970) Givin’ it Back (1971) και “Bother Brother Brother” (1972).

Σε τραγούδια σαν το funky “It’s Your Thing”, το 10λεπτο “Ohio/Machine Gun”, την απίστευτη διασκευή τους στο “Lay Lady Lay” του Bob Dylan, και τις τρεις διασκευές τους σε τραγούδια της Carole King -τα“It’s Too Late”,“Brother, Brother” και”Keep on Walkin’ – ξεδιπλώνεται όλο το ταλέντο και η άποψη του συγκροτήματος. Στο “Bother Brother Brother” υπάρχει και η διασκευή τους στο “Put a little Love in Your Heart” της Jackie DeShannon, αλλά και το δικό τους κλασικό “Work to Do”.

 

 

The Groovy Years

1973-1979

Το 1973 άνοιξε ένα νέο κεφάλαιο για το συγκρότημα, οι Isleys άφησαν προσωρινά την T-Neck και υπέγραψαν στην Epic της CBS. Στο συγκρότημα προστέθηκαν τρία νέα μέλη από τη νεότερη γενιά. Τα μικρά αδέλφια Ernie και Marvin Isley και ο ξάδελφος Chris Jasper. Τίποτα όμως δεν προμήνυε την κυκλοφορία του “3 + 3” το 1973.

Το album θα περιείχε το καλύτερο υλικό που τα αδέλφια είχαν υπογράψει ποτέ. Πρόκειται για το καλύτερο album στη καριέρα των Isley Brothers και ένα από τα καλύτερα soul album των 70’s. Περιείχε το σήμα κατατεθέν τους “Who’s That Lady” και το “Summer Breeze” των Seals & Crofts, αλλά και τη διασκευή τους στο “Don’t Let Me Be Lonely Tonight” του James Taylor.

To χαρακτηριστικό του ήχου τους πια ήταν η ηλεκτρική κιθάρα του Ernie που έδινε ένα rock χρώμα σε όλα τα τραγούδια και έδινε μια σκληρή funky διάσταση. Τον καλλιτεχνικό θρίαβμο του “3 + 3” ακολούθησε μιας σειρά από εξαίσια albums. Αρχικά το Live it Up (1974), απ’το οποίο ξεχωρίζουν το ομώνυμο τραγούδι και το Midnight Sky, και το “The Heat Is On” (1975) που περιέχει το κοινωνικό “Fight the Power” και το αισθησιακό For The Love of You και είναι σχεδόν ισάξιο album με το “3+3”. Τα αδέλφια συνέχισαν να ηχογραφούν σπουδαία πράγματα και μετά το 75 όπως το οικολογικό album Harvest For the World (1976) και το funky Go For Your Guns (1977).

The Electric years

1978-1982

Προς τα τέλη της δεκαετίας του 70, οι Isleys, όπως πολλοί της γενιάς τους (Issac Hayes) θα αρχίσουν να ανοίγονται προς την disco αγορά αλλά κρατώντας το R&B προφίλ τους. Σε αυτό το στυλ κυκλοφορούν τα Showdown (1978) και Winner Takes All (1979), και ενώ οι επιτυχίες συνεχίζονται στα chart, ο ήχος τους προσπαθεί να συγχρονιστεί στην καταλυτική επιρροή της disco.

Η δημοτικότητα των Isley Brothers παρέμεινε σε υψηλά επίπεδα και στη δεκαετία του 80, όμως ο μουσικός προσανατολισμός τους άρχισε να θολώνει.

Κυκλοφόρησαν μια σειρά από album στις αρχές των 80’s όπως τα Go All The Way (1980), Grand Slam (1981), Inside You (1981) και The Real Deal (1982) που δεν πρόσφεραν τίποτα σημαντικό.

Ήταν η εποχή που οι νεότεροι Ernie Isley, Marvin Isley και Chris Jasper αποσπάστηκαν από το συγκρότημα και δημιούργησαν το δικό τους σχήμα με το όνομα  Isley Jasper Isley. Οι Isley Brothers ήταν ξανά τρίο και ο ήχος τους έπρεπε να αλλάξει.

 

The Bedroom Years

1983-1994

Το 1983 ηχογραφούν το album Between The Sheets που ήταν η αρχή του πιο αισθησιακού και ερωτικού ήχου που θα τους συνόδευε στη συνέχεια και χάρη στον οποίο θα χαρακτηρίζονταν πατριάρχες του μοντέρνου bedroom soul, στα χνάρια του Teddy Pendergrass και του Luther Vandross. Στα μέσα των 80’s ηχογραφούν μια σειρά από album για τη Warner, με πρώτο και καλύτερο το Masterpiece (1985).

Όμως τo 1986, το ένα ιδρυτικό μέλος, ο O’Kelly παθαίνει από καρδιακή προσβολή και πεθαίνει. Ο Ron και ο Rudolph συνεχίζουν σαν ντουέτο και κυκλοφορούν το Smooth Sailing(1987). Ο Rudolph ακόμα σοκαρισμένος αφήνει το συγκρότημα για να γίνει ιερέας και ο Ron κυκλοφορεί ουσιαστικά μόνος του το Spend the Night(1989). Παρ’όλα αυτά, το δυο μικρότερα αδέλφια ο Ernie και ο Marvin Isley – χωρίς τον ξάδελφο- επιστρέφουν και κάνουν άλλη μια προσπάθεια να ηχογραφήσουν σαν τρίο, το album Tracks of Life (1991).

 

 

 

The R. Kelly Years

1995-2006

Τα μέσα των 90’s ήταν η εποχή που ο R. Kelly μεσουρανούσε στα charts της Αμερικής. Το 1995 ο Ron Isley συμμετείχε στη μεγάλη επιτυχία του Kelly “Down Low (Nobody has to Know)” και εκεί που η μουσική των Isley Brothers έμοιαζε να έχει ξεχαστεί από το κοινό, το ενδιαφέρον γι αυτούς αναθερμάνθηκε άμεσα.

Μάλιστα ο R. Kelly έκανε εξολοκλήρου την παραγωγή στο comeback album των Isley Brothers με τίτλο Mission to Please (1996). Η κακή κατάσταση της υγείας του Marvin τον ανάγκασε να αποσυρθεί από τη μουσική. Οι Isleys ήταν ξανά ντουέτο, αλλά οι εναπομείναντες Ron και Ernie δεν πτοήθηκαν και συνέχισαν να ηχογραφούν. Κυκλοφόρησαν μαζί τρία album, το Eternal (2001), το Body Kiss (2003) και το Baby Makin’ Music (2006) όπου συνέχισαν τον smooth bedroom soul ήχο τους σε πιο σύγχρονες παραγωγές.

Όμως αυτό θα ήταν και το τέλος της 50χρονης καριέρας τους καθώς το 2006 η φωνή του συγκροτήματος Ron Isley καταδικάστηκε σε φυλάκιση για φοροδιαφυγή. Φέτος τον Απρίλιο αφέθηκε ελεύθερος μετά από τριάμισι χρόνια. Ένα μήνα μετά την αποφυλάκιση του, τον Ιούνιο ο Marvin έγινε ο τρίτος Isley Brother που έχασε τελικά τη ζωή του.

MR. I.

2010

Το επερχόμενο Mr.I είναι η επιστροφή και solo προσπάθεια του 70χρονου(!) Ron Isley να ξαναβρεί τη φωνή του το 2010. Στο album μεταξύ άλλων συμμετέχει η Aretha Franklin και η Lauryn Hill.

I think of Dean Moriarty

Με μεγάλη απογοήτευση μαθαίνω ότι σύντομα ολοκληρώνονται τα γυρίσματα της μεταφοράς στον κινηματογράφο του βιβλίου On The Road του Jack Kerouac.

Αντιμετωπίζω με σκεπτικισμό το κινηματογραφικό εγχείρημα του συμπαθή σκηνοθέτη Walter Salles. Δεν μπορώ να αντιμετωπίσω σοβαρά την επίσης συμπαθητική Kristen Stewart στο ρόλο της Marylou (πρόκειται για την Luanne Henderson τη πρώτη σύζυγο του Neal Kassady) ούτε την μετριότατη Kristen Dunst στο ρόλο της Camille (στην ουσία η Carolyn Kassady, η δεύτερη σύζυγος του Neal). Με τη Chloë Sevigny θα το συζητούσα… O Sam Riley ήταν καλός σαν Ian Curtis στο Control αλλά επιφυλάσσομαι για το ρόλο του Sal Paradise (του alter ego του Kerouac). Τον άλλο πρωταγωνιστή, τον πιτσιρικά Garrett Hedlund δεν τον έχω ξαναδεί.

Δε μπορώ εύκολα να δεχτώ ότι θα μιλάει κόσμος για το On The Road λέγοντας “δεν το έχω διαβάσει αλλά έχω δει την ταινία”. Ίσως είμαι υπερβολικός αλλά μερικά βιβλία έχουν μια ιστορική σημασία και μια δύναμη γραφής, που και η καλύτερη μεταφορά στην οθόνη μοιάζει απελπιστικά αχρείαστη και εξ΄ορισμού άστοχη.

Εδώ δεν είναι ένας κατάλληλος χώρος που θα αναλυθεί η βαρύτητα, η σημασία και το εκτόπισμα του βιβλίου του Kerouac.

Ένα κείμενο δεν αρκεί να περιγράψει την πυρετώδη γραφή και τον πύρινο λόγο που ξεπετάγεται κυριολεκτικά, από τις σελίδες της του On The Road.

Με μεγάλη επιφυλακτικότητα βλέπω και την ταινία Rum Diary, η οποία είναι βασισμένη στο βιβλίο του Hunter S. Thompson. Ο Jonny Depp δίνει μια ελαφρά αξιοπιστία στο project αλλά δεν είναι κάθε μέρα του αγίου Gilliam… Σχεδόν σίγουρο είναι για το 2012 και το σχέδιο του Steve Buscemi να μεταφέρει το Queer του William Burroughs στη μεγάλη οθόνη… Oh…! Come on people!!!

Οι παρακάτω δέκα ταινίες είναι αυτές που έχουν γυριστεί και είναι βασισμένες άμεσα ή έμμεσα στη beat λογοτεχνία.  Οι παρακάτω fiction ταινίες, τοποθετημένες χρονολογικά, αποτελούν τον πλήρη οδηγό της beat γενιάς των καταραμένων ποιητών που έδρασαν στην Αμερική της δεκαετίας του 50 όπως τους μεταχειρίστηκε ο κινηματογράφος. Είτε ασήμαντες, είτε αριστουργήματα, είναι η μόνη σύνδεση του επαναστατικού πνεύματος των συγγραφέων και των μη-κινηματογραφήσιμων βιβλίων τους με το σινεμά. Εξαιρούνται τα πάσης φύσεως ντοκιμαντέρ.

The Beat Generation (1959)

Περισσότερο ένα ντοκουμέντο μιας εποχής παρά ένα σημαντικό noir για τη γενιά των beat ποιητών. Αντί για την πρώτη και σημαντικότερη καταγραφή του πνευματικού φαινομένου, έχουμε ένα exploitation της MGM με όλα τα ενδιαφέροντα στοιχεία όπως την ποίηση και τη jazz να είναι σε δεύτερη μοίρα, και στο προσκήνιο να υπάρχει μια αστεία αστυνομική πλοκή.

The Subterraneans (1960)

Βασισμένο στο ομώνυμο βιβλίο του Kerouac, χωρίς βέβαια να έχει την παραμικρή σχέση με αυτό πέρα από τον τίτλο, το ξεχασμένο b movie είναι μια σκέτη καταστροφή.

Ξέφρενη jazz και έξαλα νιάτα στο San Fransisco… Φιάσκο. Αφορά μόνο όσους θέλουν να έχουν μια πλήρη συλλογή πάνω στο αντικείμενο.

Heart Beat (1980)

Σημαντική beat ταινία για την εποχή της με τον Nick Nolte στο ρόλο του Neal Cassidy και της Sissy Spacek στο ρόλο της  Carolyn Cassady.

Ο John Heart υποδύονταν τον Jack Kerouac. Ίσως η πιο ρεαλιστική απόπειρα να μεταφερθεί το πνεύμα και το lifestyle της εποχής που γέννησε το On The Road.

Barfly (1987)

O σκηνοθέτης Barbet Schroeder καταφέρνει να συλλάβει το μεγαλείο της παρακμής του Charles Bukowski.

Ο Mickey Rourke ερμήνευσε με συνέπεια την παρανοϊκή και διεστραμμένη, big mouth περσόνα του αυτοκαταστροφικού ποιητή του πεζοδρομίου, που ζούσε πνιγμένος στο αλκοόλ και τους καυγάδες.

Naked Lunch (1991)

Ο μέγιστος Καναδός οραματιστής David Cronemberg, καταφέρνει τα ακατόρθωτα με τη διασκευή του στο αιρετικό αριστούργημα του William Burroughs.

Μια πανδαισία σκηνοθετικής βιρτουοζιτέ και υποδειγματικού ψυχολογικού σοκ. Ένα παραισθησιογόνο ταξίδι στο υποσυνείδητο που δεν πρόκειται να ξεπεραστεί από το χρόνο.

The Last Time I Committed Suicide (1997)

Το σενάριο της ταινίας είναι βασισμένο στο γράμμα που έγραψε ο Neal Cassady στον Jack Kerouac. Τον τελευταίο υποδύεται ο Keanu Reeves.

Ενδιαφέρον ανεξάρτητο φιλμ που εξερευνά τη ζωή και τις σκέψεις του Cassady στα μέσα της δεκαετίας του 40, πριν την beat έκρηξη.

Beat (2000)

Ο άγριος βίος του William Burroughs σε ένα ξεχασμένο και όχι ιδιαίτερα σημαντικό φιλμ.

Αφορά όσους ενδιαφέρονται να δουν τα πάντα γύρω από τη beat generation και όσους ενδιαφέρονται να δουν τον Kiefer Sutherland στο ρόλο του Burroughs και την Courtney Love (!) στο ρόλο της γυναίκας του Joan…

Factotum (2005)

Άλλη μια ταινία βασισμένη στον Hank Chinaski, το λογοτεχνικό alter ego Charles Bukowski.Λιγότερο ενδιαφέρουσα ταινία από το Barfly και σχετικά “γειωμένη” και συντηρητική για το θέμα της. Το σώζει μόνο η ερμηνεία του Matt Dillon που είναι ενδιαφέρουσα.

Neal Cassady (2007)

Άγνωστη ταινία που όμως παρουσιάζει ενδιαφέρον για τους fan. Η ταινία εξερευνά τι έγινε στον Neal Cassady αμέσως μετά την κυκλοφορία του “On The Road” και το πώς ο ίδιος αντιμετώπισε την παράδοξη σχέση του με το χαρακτήρα του Dean Moriarty.

Howl (2010)

Σύνθετη και ξεχωριστή ταινία που αφορά το ιστορικό ποίημα του Allen Ginsberg που πυροδότησε τους συνοδοιπόρους του και έβαλε φωτιά στη λογοκρισία της εποχής.Το ιστορικό της δίκης για τη δημοσίευση του βλάσφημου ποιήματος, το προσωπικό πορτραίτο του Ginsberg και η εμπρηστική δύναμη του λόγου του σε ένα ανεξάρτητο κινηματογραφικό πείραμα. Must see.

…και 10 τραγούδια που αναφέρονται μέσα από τους στίχους τους στον Jack Kerouac.

Ella Fitzgerald – Like Young (1959)

H Ella Fitzgerald τραγουδάει με το δικό της τρόπο…

Στους στίχους του τραγουδιού την ακούμε να περιγράφει τον καλό της με αυτά τα λόγια…

He reads Kerouac like young

Βρίσκεται στο album της Get Happy.

Grateful Dead – That’s It for the Other One (1968)

O Jerry Garcia στο album Anthem of the Sun, φέρνει στη μνήμη του τα χρόνια της νιότης του με τους εξής στίχους που αναφέρονται στο On The Road:

The bus came by and I got on, that’s when it all began,
There was cowboy Neal at the wheel of the bus to never ever land.

Al Stewart – Modern Times (1975)

Υπέροχη μπαλάντα του Al Steuart από το ομώνυμο album του.

Στο ρεφρέν ακούμε:  

Set of down the highway

with your rings and Kerouac

Jethro Tull – From a Dead Beat to an Old Greaser (1976)

Από το album Too Old to Rock ‘n’ Roll.

Ο Ian Anderson κάνει ένα ωραίο tribute με τους στίχους :

sat in the station sharing wet dreams of Charlie Parker, Jack Kerouac, to name a few of the heroes who were too wise for their own good,  left the young brood to go on living without them.

Van Morrison – Cleaning Windows (1982)

Ο Van the Man, στο album Beautiful Vision, φέρνει στο μυαλό του τις πρώτες του επιρροές με τα λόγια : I heard Leadbelly and Blind Lemon
On the street where I was born
Muddy Waters singin’ I’m A Rolling Stone
I went home and read my Christmas Humphreys’ book on Zen
Curiosity killed the cat
Kerouac’s Dharma Bums and On The Road

Tom Waits – Jack & Neal (1977)

Ο εξίσου καταραμένος Tom Waits υπογράφει ένα καταπληκτικό love letter στους δυο beat ήρωες και εξιστορεί με μοναδικό τρόπο μια περιπέτεια του Jack και του Neal που είναι γεμάτη αναφορές στα βιβλία τους.

Από το album Foreign Affairs.

The Smiths – Pretty Girls Make Graves (1984)

Ίσως να μην είναι ευρύτερα γνωστό ή εμφανές αλλά οι στίχοι του Morrissey στο Pretty Girls Make Graves αποτελούν μια αναφορά στο βιβλίο του Jack Kerouac με τίτλο “The Dharma Bums”.

Από το πρώτο album τους.

The Go-Betweens – The House That Jack Kerouac Built (1987)

Ωραίο rock τραγουδάκι των Go-Betweens που έχει την πανέξυπνη απορία στους στίχους :

Τι δουλειά έχω εγώ στο σπίτι που έχτισε ο Jack Kerouac?

Μια κάπως ξεχασμένη alternative μπάντα.

10,000 Maniacs – Hey Jack Kerouac (1987)

Ίσως το πιο γνωστό τραγούδι-tribute στον Kerouac χάρη στον τίτλο του. Μεταξύ άλλων λέει :

Hey Jack, now for the tricky part When you were the brightest star Who were the shadows? Of the San Francisco beat boys you were the favourite.

Now they sit and rattle their bones and think of their blood stoned days

Everything But The Girl – Me and Bobby D (1990)

Μέσα από το πολύ καλό album “The Language of Life”. Η Tracey Thorn τραγουδάει:

Me and Saint Jack K never had too much to say. It’s easy driving with your feet,

Go to sleep Saint Jack K, don’t worry your tiny head today

The Warlus was Paul

Οι Fabs είναι παντού.

Τελευταίο παράδειγμα : στην τελευταία 4^η season του Mad Men, o πρωταγωνιστής Don Draper κάνει δώρο στη μικρή κόρη του τα εισιτήρια για τη συναυλία των Beatles.  Είναι ο ιδανικός τρόπος να υπογραμμίσει η σειρά ότι βρισκόμαστε στη Νέα Υόρκη του 65, στη καρδιά του British Invasion.

Ακολουθεί μια λίστα με τραγούδια για τους Beatles. Όχι διασκευές, αλλά τραγούδια που τους αναφέρουν στους στίχους. Χωρίς να έχει σημασία αν τους κατονομάζουν, τους υμνούν ή τους κατηγορούν και φυσικά χωρίς αξιολογική σειρά.

Εξαιρούνται τα τραγούδια των Rutles…

The Clash – 1977

H πιο γνωστή επίδειξη μένους του Strummer για τους Beatles ήταν το “Phony Beatlemania has bitten the dust” στο London Calling αλλά λιγότεροι θυμούνται το αφοριστικό “No Elvis, Beatles or Rolling Stones in 1977″. Στο τραγούδι οι Clash ονειρεύονταν ότι ξυπνάνε σε ένα κόσμο χωρίς τα ιερά τέρατα να τους βασανίζουν. Αν μη τι άλλο είχαν guts το 1977. Κυκλοφόρησε στο album Super Black Market Clash του 1984, μια συλλογή με outtakes και rarities.

Eurhythmics – Shame

Από την εποχή που οι Eurhythmics ήταν στο απόγειό τους. Ένα από τα singles του album «Savage» που κυκλοφόρησε το 1987. Περιλαμβάνει το στίχο

“And they said all we need is love
All we need is love
With the Beatles and the Rolling Stones”

και μάλιστα δείχνει τους Beatles στο video clip. Η Annie Lennox σε μια από τις πιο όμορφες ερμηνείες της.

Dora Bryan – All I Want For Christmas Is A Beatle

Η ξεχασμένη Dora Bryan τραγούδησε το σαχλό Χριστουγεννιάτικο τραγουδάκι το 1963, στο οποίο ζητάει από τον Άγιο Βασίλη έναν αληθινό Beatle για δώρο. Κυκλοφόρησε σε μικρό δίσκο με την Dora Bryan με μια περούκα Beatle στο εξώφυλλο. Το τραγούδι ψηφίστηκε σαν “the best bad record” του 1963 και μάλιστα στους ίδιους τους Beatles άρεσε πολύ…

μάλλον από ευγένεια…

Bad Company – Shooting Star

Στο δεύτερο τους album με τίτλο «Straight Shooter» του 1975 υπάρχει αυτό το υπέροχο τραγούδι που εξιστορεί τη γέννηση και την πορεία ενός rock star από μια μικρή πόλη. Ξεκινάει με τους στίχους

“Johnny was a schoolboy when he heard his first Beatles song
Love Me Do, I think it was, and from there it didn’t take him long
Bought himself a guitar, used to play it every night
Now he’s in a rock an’ roll outfit, and everything’s alright”

House of Love – Beatles and the Stones

Μεγάλη επιτυχία των συμπαθέστατων House of Love που «έλιωνε» το MTV την εποχή που κυκλοφόρησε.  Από το δεύτερο album τους του 1990.

Οι House of Love σε αυτό το πανέξυπνο τραγούδι κάνουν ένα γλυκό tribute και ξεκαθαρίζουν ότι αυτά τα δυο είναι τα σπουδαιότερα συγκροτήματα και οι βασικές επιρροές όλων των απογόνων.

Cher – I Love You Ringo

Μέχρι τα μέσα της δεκαετίας του 60 ήταν κυριολεκτικά εκατοντάδες τα ασήμαντα pop τραγούδια που αναφέρονταν στους Beatles. Τα πιο σημαντικά από τα exploitation τραγουδάκια είναι μαζεμένα σε μια πολύ άστεια συλλογή με τίτλο Beatlemaniacs! The World of Beatles Novelty Records (φωτό). Όχι πως είναι πιο σημαντικό αυτό το love letter στον Ringo Starr, αλλά αξίζει να αναφερθεί  γιατί πρόκειται για την πρώτη solo ηχογράφηση  της 17χρονης τότε Cher! Στη δεύτερη πλευρά υπήρχε το “Beatle Blues”. Η Cher το υπέγραψε μάλιστα κάτω από το ψευδώνυμο Bonnie Jo Mason και η παραγωγή είναι του Phil Spector.

Johnny Rivers – Summer Rain

Ένα πολύ γλυκό και μελωδικό folk τραγούδι που βρίσκεται στο album «Realization» του 1968.

O Rivers τραγουδάει:

“All summer long we spent dancing in the sand
and the jukebox kept on playing
Sgt. Pepper’s Lonely Hearts Club Band”

και τα περιγράφει όλα…

Simon & Garfunklel – A Simple Desultory Philippic

Ένα τραγούδι που ο Paul Simon είναι …λίγο παραπάνω από επηρεασμένος από τον Bob Dylan. Τραγούδι μέσα από το αριστουργηματικό «Parsley, Sage, Rosemary and Thyme» του 1968, όπου ο Simon κατονομάζει όλες τις επιρροές του και σε μια στιγμή τραγουδάει:

“I been Beatled till I’m blind’

Captain Beefheart – Beatle Bones ‘N’ Smokin’ Stones.

Μη του μιλάτε του τρελού! Στο εντελώς παρανοϊκό  album “Strictly Personal’ του 1968 (τι πίνανε στο studio του Ry Cooder?) ο Captain Beefheart μέσα από καβαλιστικούς ρυθμούς, κακά trips και πειραματισμούς, φτιάχνει κάτι σαν μια παρωδία του Strawberry Fields Forever. Το σατυρικό  «Beatle Bone ‘ n’ Smokin’ Stones»  φημολογείται ότι τσάντισε τον Lennon.

Peter, Paul & Mary – I Dig Rock & Roll Music

Οι εθνοπατέρες της παραδοσιακής folk στο “Album 1700” σπάνε τον πάγο με το rock ‘n’roll των νέων και δηλώνουν fan των νέων συγκροτημάτων που τα «γουστάρουν» όπως λένε.

Ποιος τους πίστεψε;

“And when the Beatles tell you,
they’ve got a word, “Love,” to sell you
they mean exactly what they say”

Mike Scott – Beatles’ Reunion Blues

Ένα από τα τραγούδια που βρίσκονται στο single “Bring ‘Em all in” του 95 από τον τραγουδιστή των Waterboys. O Mike Scott στο τραγούδι του, περιγράφει μια υποθετική συναυλία-reunion των Beatles.

Θα μπορούσε να είχε τον συμπληρωματικό τίτλο : be careful what you wish for.

Oasis – Don’t Look Back In Anger

Είναι δεκάδες τα τραγούδια των Oasis που έχουν αναφορές, tribute και αυτούσιους στίχους από τραγούδια των Beatles. Σε αυτό το κομμάτι βρίσκεται η πιο ενδιαφέρουσα με το στίχο “So I start a revolution from my bed” που είναι ένα πολύ συγκινητικό tribute στον Lennon.

David Bowie – Young Americans

Στο ομώνυμο τραγούδι του album του 1975, κάπου ανάμεσα στους υπέροχους στίχους του Bowie, ακούγεται το

“I heard the news today, oh boy”

που είναι tribute στο τραγούδι A Day In The Life.

Cat Stevens – I Never Wanted To Be A Star

Στο album «Izitso» του 1977 βρίσκεται αυτό το πολύ όμορφο τραγούδι του Cat Stevens που ξεκινάει με τους στίχους

“I was seventeen, you were working for Matthew and Son
the Beatles met the Queen and I wrote:
I’m gonna get me a gun”

Oops…

Ricky Nelson – Garden Party

O Ricky Nelson σ’αυτό το κλασσικό τραγούδι, εξιστορεί την τραυματική του εμπειρία, όταν τον κάλεσαν να παίξει σε μια συναυλία στο Madison Square Garden το 1971. Ο Nelson αναφέρει στους στίχους του

“People came from miles around, everyone was there
Yoko brought her walrus, there was magic in the air
and over in the corner, much to my surprise
Mr. Hughes hid in Dylan’s shoes wearing his disguise”

Πολύ παρεξηγημένη αναφορά στον Lennon που περιγράφεται σαν το pet της Yoko, αλλά και η υποτιμητική αναφορά στον Mr. Hughes ο οποίος είναι στην ουσία ο George Harrison που εκείνη την εποχή είχε μαγευτεί από τον Dylan και ετοίμαζε ένα album με διασκευές σε τραγούδια του

Devendra Banhardt – The Beatles

Μη του μιλάτε του τρελού part 2. Μικρό και τρελαμένο τραγουδάκι από το album Cripple Crow του 2005 όπου ο Devendra Banhardt ξεκινάει με τους στίχους :

“Paul McCartney and Ringo Starr are the only Beatles in the world”

Drive-By Truckers – Outfit

Οι συμβουλές του πατέρα του τραγουδιστή των Drive-By Truckers, όταν αυτός ξεκίνησε την καριέρα του στη μουσική. Τα λόγια του φωτογραφίζουν τον Lennon.

“Don’t call what you’re wearing an outfit.
Don’t ever say your car is broke.
Don’t sing with a fake British accent.
Don’t act like your family’s a joke.
Have fun, but stay clear of the needle,
call home on your sister’s birthday.
Don’t tell them you’re bigger than Jesus.
Don’t give it away”

John Fogerty – I Saw It On TV

Ένα από τα λιγοστά καλά πράγματα που έβγαλε ο John Fogerty στη solo καριέρα του ήταν το Centerfield του 1985. Στο τραγούδι “I Saw It On TV’ κάνει μια αυτοβιογραφική αναφορά στη δεκαετία του 60 και τραγουδάει:

“We gathered round to hear the sound comin’ on the little screen,
The grief had passed, the old men laughed, and all the girls screamed
’cause four guys from England took us all by the hand,
It was time to laugh, time to sing, time to join the band”

Passenger list for doomed flight

Αν ξέραμε πως μια πτήση θα ήταν καταραμένη και το αεροπλάνο θα συγκρουστεί, με πους θα τη γεμίζαμε; Ακλουθεί μια λίστα με 20 καλλιτέχνες από διαφορετικούς χώρους που οπωσδήποτε θα είχαν One way ticket στην καταραμένη πτήση.

Να σημειωθεί ότι δεν μπαίνουν καθόλου Ελληνες καλλιτέχνες γιατί η λίστα θα ήταν ατελείωτη και δεν θα έφταναν ούτε 100 αεροπλάνα να τους χωρέσουν.

Επίσης χαρίζομαι σε κάποιους που ηταν κάποτε σπουδαίοι αλλά πλέον κατάντησαν αντιπαθητικοί, όπως ο Elton John η ο Liam Gallaher. Ας μείνουν έξω για να μικρύνει η λίστα.

Εδώ μιλάμε για hate at first site….

Και λίγο πιο τολμηρές επιλογές, και όχι υποπροϊόντα του συστήματος που δε φταίνε,  τι νόημα θα ειχε η Miley Cyrus η ο Justin Bieber εδώ;

Πάμε….χωρίς σειρά αξιολόγησης οι 20 πρώτοι που μου έρχονται στο μυαλό… Let’s bitch!

Katherine Zeta Jones

Πρώτη τη λίστα του «είδους» των γυναικών που έχουν απώτερο σκοπό όταν μεγαλώσουν να γίνουν trophy wives.

Πρότυπο ανοργασμικής κυράτσας με προφίλ σοβαροφάνειας.

Όσο για την καλλιτεχνική «καριέρα» της…ουδέν σχόλιο.

Kenneth Branagh

Η αντρική εκδοχή της Μιμή Ντενίση. Ανεχτήκαμε τόσα χρόνια τις υπερφίαλες κακοποιήσεις στο έργο του Shakespeare, τις άνευρες ιστορίες του και τον νερόβραστο Frankenstein. Ο αυτάρεσκος και ατάλαντος σκηνοθέτης βρίσκει απήχηση μόνο σε τυχόν σπουδαστές δραματικών σχολών που σύντομα και αυτοί τον παίρνουν χαμπάρι.

VIP θέση στον κύριο…

George Lukas

Πάντα πίστευα ότι το Star Wars είναι μετριοτητα. Το έβρισκα αφελές και βαρετά διδακτικό ακόμα και 12 χρονών που το είδα στο σινεμά για πρώτη φορά. Πάντα μου την έδινε στο νευρικό σύστημα το φωτόσπαθο και το απροβλημάτιστο του πράγματος, και δεν έβρισκα χαριτωμένα αυτά τα πλασματάκια.  Μέχρι εκεί καλά. Αλλά κανείς άλλος δεν άρμεξε τόσο το ένα και μοναδικό πράγμα που έκανε στη ζωή του. Ο Σπίλμπερκ, ο Κάμερον και τόσοι άλλοι δεν έμειναν στάσιμοι. Ο εωσφόρος του σινεμά οργίασε με σίκουελ, πρίκουελ, σειρές, παιχνίδια και επανεκδόσεις. Όλα φριχτά. Όμως υπάρχει ακόμα απληστία στη διεφθαρμένη ψυχή του Lukas που αντι να φτιάξει ….μια δεύτερη (!) ιδέα στη ζωή του ετοιμάζει τη 3D εκδοχή της τριλογίας. Μη σώσει!

Julia Roberts

Πολύ ανταγωνιστική και αυτάρεσκη για να είναι τάχα μου κοριτσι της διπλανής πόρτας, πολύ αντι-ερωτική και correct για να είναι sex symbol και απελπιστικά μονοδιάστατη για να είναι ηθοποιός με αξιώσεις.

Της αξίζει μια θέση στην πτήση μόνο και μόνο που καθιέρωσε τον όρο America’s sweetheart και υπηρέτησε το σινεμά της υπογλυκαιμίας.

Russell Brand

O απόλυτος φελός που πρεσβεύει το απόλυτο τίποτα, με το ξεκούμπωτο μαλιαρό στέρνο την (ύποπτη για εμένα) υπερσεξουαλικότητα, και το προσποιητό rock ‘n’ roll attitude.

Κάποιος πρέπει να πει στο κομπλεξικό αγγλάκι οτι το οτι έκανε 5 γραμμές κόκα και έκανε συνεχή hangover με κοριτσάκια, δεν σημαίνει οτι είναι η μετενσάρκωση του Morrison.

Με λιγα λογια, κι άλλοι γ….ε, αλλά δεν κάνουν έτσι.

Michael Bay

Δε φτάνει που οι ταινίες του είναι σαν δίωρα διαφημιστικά, (αν και αυτό προσβάλει τα διαφημιστικά) τα τελευταία χρόνια μας τιμωρεί σαδιστικά με τα Transformers , και ποιος ξέρει τι αλλεςταινίες-τέρατα ετοιμάζεται να ξεράσει στις οθόνες.

Ένας από τους λόγους που το «Χόλυγουντ»  κατάντησε βρώμικη λέξη.

Ώρα να εξαγνιστεί.

Robbie Williams

Το φλωράκι ακόμα γκρινιάζει που δε μπήκε στο top 200 του Billboard ενώ σκίστηκε όσο κανείς στην ιστορία για να το καταφέρει. Αυτός ο χάρτινος καλλιτέχνης ήθελε κάποτε να γίνει ο νέος George Michael. Έτσι ο τσαρλατάνος της pop τις ώρες που δεν πετάει βελάκια στον στόχο με τη φάτσα του Justin Timberlake, το γυρνάει στη κομπλεξική ειρωνία και πουλάει τρέλλα αφού δεν πουλάει δίσκους.

Next stop Reality TV…

J Lo

Σπάνια μια γυναίκα της show biz (δεν είπα καλλιτέχνης) είναι τόσο έντονα fake σε όλα! Μέτρια χορεύτρια, r’n’b τραγουδίστρια-ξεπατίκωμα, και ηθοποιός που κάνει τη Μακρυπούλια να μοιάζει στην Audrey Hepburn.

Μαζί της να πάρει και όλες τις σειρές με τζιν, ρούχα, καλλυντικά, εσώρουχα και αρώματα-πατσουλιά που υπογράφει.

Jude Law

Είναι ωραίο να αρέσεις στις μεσόκοπες κυρίες και στους περιστασιακούς θεατές, άντε και να αποτελείς καλλιτεχνικό άλλοθι για κάθε απαράδεκτο ανοσιούργημα που πρωταγωνιστείς. Όχι όμως και να περνιέσαι και για σοβαρός ηθοποιός  της σχολής του Lawrence Olivier.

Matthew McConaughey

Λίγο η Hillbilly προφορά, λίγο το ανέμελο μαλλί, λίγο η βλαχιά και το τραγόμαλο…  ΟΚ, αυτά τα έχουμε δει σωρηδόν σε πυροτεχνήματα ηθοποιούς τέταρτης διαλογής.

Η καριέρα αυτού του ξύλου του απελέκητου όμως δεν έχει σταματημό.

Ώρα για δραστικά μέτρα.

Clint Eastwood

Υπάρχει κάτι ρομαντικό σε ανθρώπους όπως ο Γούντι Άλεν ή ο Ρόμπερτ Ρέντφορντ που ενώ έχουν κολλήσει όλα τα ένσημα δε βγαίνουν στη σύνταξη. Όμως ο bad ass Clint θα μας θάψει όλους και ακόμα μας κοιτάει σαν να του χρωστάμε λεφτά. Δε λέει να σταματήσει να βγάζει τις ηθικοπλαστικές μετριότητές του και όλοι να τον προσκυνάνε σαν να βλέπουν αριστουργήματα. Νομίζει ότι εξιλεώνεται για τα χρόνια ρατσισμού και μοντέρνου φασισμού των 70’s με τις jazz ανησυχίες και τα -επιπέδου ελληνικής ταινίας-μελοδράματα με ηθικό δίδαγμα, αλλά ο ρεπουμπλικάνος παλικαράς πρέπει να αποσυρθεί με το ζόρι… Million Dollar Bullshit.

Paolo Coelho

Ο απελοφιλόσοφος της συμφοράς με τους ανυπόφορους λαικισμούς στη σκέψη και την δήθεν new age ποιητική διάσταση συνεχίζει να κακοποιεί τον πολύπαθο κόσμο των εκδόσεων και να διαβάζεται με μανία από καταναλωτές που έμαθαν τα βιβλία από τις προσφορές των Κυριακάτικων εφημερίδων και από τις εκδόσεις των περίπτερων, καθώς και από ορδές αναγνωστών που δεν έχουν διαβάσει πάνω από 10 βιβλία στη ζωή τους.

Morgan Freeman

Ο Morgan Freeman στο ρόλο του Morgan Freeman. Αυτό θα έπρεπε να συνοδεύει τα credits κάθε ταινίας που έπαιξε ο πιο μονοδάστατος ηθοποιός εδώ και 15 χρόνια. Θυμάστε το μικρό ρόλο του Michael Caine στο Inception που συστήνει την φοιτήτρια Αριάδνη στον πρωταγωνιστή. Αυτό είναι o Michael Caine στο ρόλο του Morgan Freeman για να το καταλάβουν και οι αδαείς.

Ο τύπος είναι το δραματικό αντίστοιχο του Bill Cosby και τα πιάνει χοντρά και παίρνει και βραβεία!

Wil I Am

Boom Boom Pow θα είναι το τελευταίο πράγμα που θα ακούσει όταν το αεροπλάνο θα συγκρουστεί με το έδαφος, σαν κοσμική τιμωρία για τον τρόπο που καπηλεύτικε τα πρόσκαιρα trend της pop για να πουλήσει γρήγορα και αμέσως να …ξαναπουλήσει γρήγορα πριν πάρουν χαμπάρι τα φύκια για τις μεταξωτές κορδέλες που τους έδωσε που έχουν ημερομινία λήξης σε τρεις μήνες.

Μουσική για ringtones χωρίς άλλη ανάλυση.

Tom Cruise

Δε φταίει που αντέξαμε το Knight and Day. Δεν είναι το μονοδιάστατο χαμόγελο που από το Top Gun ακόμα είναι ίδιο, ούτε ο ψυχολογικός έλεγχος στις -κατά συμβόλαιο- συζύγους, ούτε ο καναπές της Όπρα, ούτε τα σεμινάρια και τα διδάγματα της Σαιεντολογίας, ούτε οι άκρες και τα λόμπυ που του εξασφαλίζουν ρόλους δίπλα σε πρωτοκλασσάτα ονόματα.Το οτι θα υποστούμε όμως το MI4 πάει πολύ.

Kevin Kostner

Ο λεβεντοαμερικάνος που έχει και Όσκαρ, πρέπει να έχει τη μεγαλύτερη γκάμα από κακούς ρόλους σε κακές ταινίες από οποιονδήποτε της γενιάς του. Θα πρέπει να βραβευτεί με χρυσό βατόμουρο για lifetime achievement.  Υπογράφει μια από τις χειρότερες ταινίες που έγιναν ποτέ, το Postman, και αν τσεκάρει κάποιος εδω και 20 χρόνια ταινία προς ταινία την καριέρα του δεν θα πιστεύει αυτό που βλέπει. Όμως το πρόβλημα είναι οτι δεν το ξέρει. Ουτε αυτός ούτε κάποια εκατομμύρια κόσμου ακόμη. Μη ξεχάσουμε οτι ο καλύτερός του ρόλος ήταν το …πτώμα στο φέρετρο του Big Chill, και εκεί κόπηκε!

Mariah Carey

Η ανυπόφορη «τσιρίδα» της pop για όσους έχουν ακουσει λίγη μουσική στη ζωή τους, η «φωνάρα» για όσους αισθάνονται τις καλές ερμηνείες με οκτάβες. Από clean cut κορίτσι που ήταν όχημα των δισκογραφικών για να περάσει τη μουσική της νέας μαύρης soul στα λευκά ακροατήρια, και αφου ερωτεύτηκε τον CEO της Sony για το …humor του, κατάντησε ένα ανδρίκελο για λύπηση που περιφέρει την άσχημη εικόνα της σε gala και οφείλουμε να τη λυπηθούμε για τις καταχρήσεις και τις καταθλίψεις που βάραγε εκείνα τα δύσκολα βράδυα που ένιωθε μοναξιά, στις σουίτες των δεκαπεντάστερων ξενοδοχείων του Los Angeles.

Sting

Ο Stewart Copeland των Police δήλωσε οτι η επιτυχία δεν άλλαξε τον Sting καθώς πάντα ήταν μαλάκας. Οι ανησυχίες του για τον Αμαζόνιο και η μανία του να βραθεί σε κάθε κοσμική δεξίωση, γάμο και βαφτίσια στα ανάκτορα του Μπάκινχαμ, μόνο και μόνο για τη δημοσιότητα θα ήταν ΟΚ αν εν έβγαζε τόσο βαρετή και προβλέψιμη μουσική. Το ανέκδοτο είναι πως ο μαιντανός της pop ξεκίνησε από το punk… και κατέλησε σε jazz-reggae μουσική προορισμένη για ασανσέρ και super market. Άραγε μόνο εγώ βάζω τα γέλια με αυτό το στρίγκλισμά του στο Rooooaaaaxxaaannneee. Το highlight του, κατα τ’άλλα….

Barbra Streisand

Αρκετά με τις πολυδάπανες συναυλίες,τις δακρύβρεχτες μπαλάντες, τις κούφιες παραγωγές, τη χαοτική δισκογραφία και τις βαρετές ερμηνείες σε ρομαντικές ιστορίες εμηνόπαυσης. Και μόνο για τα ντουέτα με τον Jon Johnson αρκεί μια θέση στη μοιραία πτήση. Ακατανόητο το appeal της αξιολάτρευτης στρίγγλας στις μάζες.

Steve Tyler

Ο παραμορφωμένος κλώνος του Jagger μόλις βρήκε τη δουλειά της ζωής του σαν κριτής στο American Idol.  Stadium rock…του γηπέδου, χωρίς την πειθώ των Guns’n’Roses, χωρίς την trash καρικατούρα των Modley Crue, χωρίς την γνήσια καγκουριά των AC/DC, και χωρίς τον κωλοπαιδισμό του Kid Rock. Πράγματα που θα του έδιναν συγχωροχάρτι. Από αυτούς που καθιέρωσαν το ροκ της περμανάντ, και όλα όσα αργότερα ο Kurt Combain και οι άλλοι  προσπάθησαν με κόπο να ξεθεμελιώσουν. Όποιος διαφωνεί με την απόφαση να ακούσει στο repeat το «I don’t want to miss a thing» δεμένος χειροπόδαρα.

Numerology

Μια συλλογή με 10 τραγούδια.

Μια συλλογή με 10 τραγούδια, από το 10 έως το 1.

Μια συλλογή με 10 τραγούδια, από το 10 έως το 1, χωρίς αξιολογική σειρά και καμία σύνδεση μεταξύ τους.

Καμία σύνδεση μεταξύ τους πέρα απ’ το ότι στον τίτλο έχουν αριθμούς.

Έχουν αριθμούς από το 10 έως το 1

Και τα 10 είναι ΕΔΩ

10

Beach Boys – Ten Little Indians

Από τα πιο αντιπροσωπευτικά τραγούδια για τους surfers που διατηρεί τη φρεσκάδα του και φέρνει στο μυαλό την ελαφρόμυαλη ξεγνοιασιά της εποχής.

9

Dolly Parton – 9 to 5

Μεγάλη επιτυχία της σπουδαίας τραγουδίστριας της country από την ομώνυμη ταινία με την Jane Fonda. Τα βάσανα μια εργαζόμενης γυναίκας στο βάρβαρο καθημερινό ωράριο.

8

The Beatles – Eight Days a week

Από τα πρώτα χρόνια της «αθωότητας» των fab four. Ευτυχώς που δεν είναι το ωράριο της αγάπης  9-5 και της δουλειάς 8 μέρες τη βδομάδα.

7

The White Stripes – Seven Nation Army

Το rock τραγούδι των noughties… χωρίς αμφιβολία.

Το κιθαριστικό riff του τραγουδιού είναι στη κατηγορία του Whole Lotta Love, του Paranoid και του Smells Like Teen Spirit.

6

DJ Shadow - Six Days

Από τα τραγούδια που καθιέρωσαν στο mainstream τον δαιμόνιο dj. Ευφυές και ήδη κλασσικό.

5

David Bowie – Five Years

Από τότε που μας έκανε τη χάρη και προσγειώθηκε στον πλανήτη μας ο Ziggy κάθε τραγούδι του αποτελεί πολιτιστική κληρονομιά.

4

Neil Young – Four Strong Winds

Κλασσικό folk τραγούδι που σχεδόν οικειοποιείται ο γερόλυκος με αυτή την εκτέλεση.

3

Massive Attack - Three

Ο ορισμός του trip hop, ένα από τα καλύτερα τραγούδια που βγήκε από την παρέα του Bristol, υπέροχα σκοτεινό και σαγηνευτικό… Three Three Three Three…

2

Blur – Song two

Η απόλυτη «σιγουράτζα» για τους απανταχού dj’s σε rock bar ή σε party την ώρα που όλοι έχουν ανέβει με τις «ροκιές».

1

Harry Nilsson – One is the loneliest number

Ένα μικρό αριστούργημα από πλευράς στίχων, παραγωγής και σύνθεσης. Το λάτρεψαν οι Beatles και το διασκεύασαν. Αναβίωσε στο soundtrack του Magnolia από την Aimee Mann.

Batman VS 10 Auteurs

Μετά τη φαντασμαγορία του Tim Burton, την παπαριά του Joel Schumacher και την αποθέωση του Christopher Nolan, ο Batman παραμένει ο πιο πετυχημένος κινηματογραφικός και τηλεοπτικός super ήρωας όλων των εποχών.

Θα κάνω μια απόπειρα να φανταστώ πως θα κινηματογραφούσαν τον Batman 10 από τους σημαντικότερους σκηνοθέτες που είναι ενεργοί σήμερα, σε ένα πιθανό reboot.

Σκηνοθέτης : Terry Gilliam

Στο καστ: Batman ο Τζονι Ντεπ, υπηρέτης Alfred o John Cleese και στο ρόλο του τζόκερ ο Tom Waits.

Μια αντιπροσωπευτική σκηνή: O Batman θα ήταν ένας αθεράπευτος παραμυθάς που θα διηγιόταν τις ένδοξες ιστορίες της νιότης του στα σοκάκια με ακροατήριο τους άστεγους. Ο Μπρους Γουέιν θα είχε χάσει όλα του τα λεφτά όταν θα είχε επενδύσει σε ένα τεράστιο  αερόστατο με πετάλια για να κάνει ένα ταξίδι στη Σελήνη. Το σύγχρονο και χωρίς φαντασία Γκόθαμ Σίτυ δεν είχε καιρό για φαντασιόπληκτους τρελούς. Τα νέα θα έσκαγαν γρήγορα… Ο Τζόκερ γύρισε από το ψυχιατρείο κάνοντας την εμφάνισή του στις pub ξελογιάζοντας γυναίκες και λέγοντας ιστορίες για την κόλαση. Ο λόγος που γύρισε είναι πως έμαθε ότι κάτω από το δημαρχείο του Γκόθαμ βρίσκεται βαθειά θαμμένο το ιερό δισκοπότηρο., το οποίο φυλάσσεται από ένα δαιμόνιο δράκο που κοιμάται. Δυστυχώς μόνο το ντοκιμαντέρ του making of θα καταφέρουμε να δούμε γιατί τα σκηνικά θα καούν…δυο φορές. Η  χρηματοδότηση θα καταρρεύσει γιατί θα  πρέπει να ξαναγυρίσουν όλες οι σκηνές από την αρχή. Η ιδέα του Gilliam να τελειώσει την ταινία με animation θα απορριφθεί και ο ίδιος θα εγκαταλείψει το σχέδιο για να επιστρέψει στην πραγματοποίηση του Δον Κιχώτη.

Σκηνοθέτης : Hal Hartley

Στο καστ: Ο Martin Donovan στο ρόλο του Batman και η Parker Posey σαν Batgirl.

Μια αντιπροσωπευτική σκηνή: Η ταινία θα ξεκινούσε με τον εξής διάλογο.

BATMAN: Damn, where the hell did I put that bat suit?
BAT GIRL: Do you think the Ridler digs me?
BATMAN: I swear I left it in the closet in the Bat Cave.
BAT GIRL: Don’t swear; you’re a role model. Maybe I should write him poetry.
BATMAN: Role models are human; and, therefore, flawed.
BAT GIRL: That’s no excuse. Children look up to you.
BATMAN: What makes you think Ridler digs you?
BAT GIRL: That’s what Alfred said.
BATMAN: How would Alfred know?
BAT GIRL: When was the last time Alfred was wrong?
BATMAN: Good point.
BAT GIRL: Thanks.
BATMAN: Think he knows where my bat suit is?
BAT GIRL: Probably. Why don’t you ask him?
BATMAN: I would, but he’s with Cat Woman right now.
BAT GIRL: Do you think he digs me?
BATMAN: I don’t know. Why don’t you write him some poetry?
BAT GIRL: I’m not a poet. I’m just some lame sidekick who wears funny, ugly clothes and a stupid mask that barely conceals my vacuous identity.
BATMAN: Don’t take it so hard.
BAT GIRL: Why not?
BATMAN: I don’t know. It just seemed like the right thing to say.
ROBIN: Why say anything?.
BATMAN: I have to. I’m a role model.

Σκηνοθέτης : David Lynch

Στο καστ: Ο Kylie Mc Lachlan σαν Batman και η Laura Dern για Catwoman

Μια αντιπροσωπευτική σκηνή: Γυρισμένο με ψηφιακή κάμερα, η ταινία θα περιγράφει την ιστορία ενός ηθοποιού στο Los Angeles που θα υποδυθεί τον Joker. Μετά τη επιτυχημένη audition του, θα επιστρέψει σπίτι του για να βρει ένα μπλε μεταλλικό κουτί που του ήρθε με το ταχυδρομείο. Ανοίγοντας το θα βρεθεί σε ένα δωμάτιο με κόκκινες  κουρτίνες και μια ηλεκτρική λάμπα να τρεμοπαίζει από πάνω του. Εκει θα δει την Cat Woman να του μιλάει αλλά χωρίς να βγαίνει ήχος από το στόμα της. Ξαφνικά θα έχει το σώμα της αλλά τη διαβολική μορφή του παραμορφωμένου Joker στο πρόσωπο της. Βγαίνοντας έξω πανικόβλητος θα συναντήσει ένα νάνο να σκοτώνει μια ανθρωπόμορφη νυχτερίδα. Βλέποντας τον ο νάνος θα του δώσει κάτι που πριν δούμε τι είναι, μια εκτυφλωτική λάμψη από το ταβάνι θα τον μεταφέρει ξανά στην audition. Εκεί θα ΕΙΝΑΙ ήδη ο Batman στη στολή του κρατώντας το μπλε κουτί στα χέρια του αλλά στο βάθος θα βλέπει τον εαυτό του να κάνει audition το ρόλο.

Σκηνοθέτης : Spike Lee

Στο καστ: Ο Denzel Washington σαν Batman, o Chris Rock για Riddler και o Welsey Snipes για Joker, και πολλοί r’n’b τραγουδιστές σε μικρούς ρόλους.

Μια αντιπροσωπευτική σκηνή: Στο γκέτο ο Batman κυνηγάει μια συμμορία ληστών που έχουν gangsta rap συγκρότημα με εμπρηστικούς στίχους. Μέσα από το cd τους θα ανακαλύψει μια καλοστημένη επιχείρηση που ακόμα και η δημοκρατική κυβέρνηση με μαύρο πρόεδρο δεν τολμά να ακουμπήσει. Ο Joker είναι ένας γνήσιος bad motherfucker που θα εχει εμμονή με τον Malcom X, και που κρύβεται πίσω από τη βιομηχανία που μαζεύει πιτσιρίκια από τη γειτονιά, και με την υπόσχεση να τους κάνει star, τους βάζει να πουλούν ναρκωτικά και να κάνουν και εγκληματικές ενέργειες. Όλοι τον φοβούνται λόγο της δυσμορφίας του. Η γειτονιά πάει κατά διαόλου. Ο Batman θα δώσει το positive μήνυμα του και θα εξαρθρώσει τις συμμορίες. I stay in school biatch!

Σκηνοθέτης : David Cronemberg

Στο καστ: Ο Vigo Mortensen για Batman και ο James Spader για Joker.

Μια αντιπροσωπευτική σκηνή: Ο Batman θα αναπτύξει μια παθολογική εμμονή με τη στολή του. Θα την αισθάνεται προέκταση του εαυτού του και θα νιώθει άβολα όταν δεν τη φοράει. Σε μια σοκαριστικη σκηνή θα ξεσκίσει τις σάρκες του δέρματος του από τα χέρια του για να δει αν κρύβει άλλη στολή από μέσα. Ο Joker θα τον βάζει όλο και περισσότερο στη σκοτεινή φαντασίωση του για να τον καταστρέψει. Θα τον κάνει να φτιάξει ένα ολόσωμο αποκρουστικό μαύρο τατουάζ σε όλο του το σώμα. Στο φινάλε θα συμβεί μια στιγμή κορύφωσης με μια ηδονιστική μετωπική σύγκρουση του Bat Mobile με ένα τοίχο. Ο Batman θα ακρωτηριαστεί και θα νιώσει απελευθερωμένος. Οι δυο τους θα παλέψουν σώμα με σώμα γυμνοί στο κέντρο του Γκοθαμ Σιτι, ενώ σε μια πράξη ύστατου συμβολισμού θα αυτοκτονήσουν ταυτόχρονα απελευθερώνοντας την πόλη από το φάντασμα της ύπαρξης τους.

Σκηνοθέτης : Martin Scorsese

Στο καστ: O Robert De Niro σαν Batman σε μεγάλη ηλικία και ο Leonardo Di Caprio σαν Batman σε νεαρή ηλικία.

Μια αντιπροσωπευτική σκηνή: H άνοδος και η πτώση του μασκοφόρου στο δρόμο για λύτρωση. Κάτω από τους ήχους του Gimme Shelter των Stones ο παρακμασμένος και χοντρός Bruce Wayne μπαίνει σε ένα ακριβό club της Νεας Υορκης. Μια ζωή γεμάτη καταχρήσεις και κατεστραμμένες σχέσεις είναι φανερή πάνω του. Ηταν βαρυ το φορτιο και οι ενοχές της στολής. Μπαίνοντας θα χαιρετήσει τους παντες, αφήνοντας φιλοδωρήματα σε πορτιέρηδες και σερβιτόρους. Θα διακρίνει στα μπροστινά τραπέζια τον Joker να κάθεται σαν να τον περιμένει. Η μουσική θα διαδεχτεί ένα κομμάτι των Ronnetes και θα βρεθούμε σε φλας μπακ στη δεκαετία του 50 όπου θα θυμηθεί την πρώτη τους συνάντηση, όταν σε μια παρεξήγηση, ο νεαρός Μπρους είχε πέσει πάνω του και τον χτυπούσε και τον κλωτσούσε με μανία φωνάζοντας – I’ll kill you! You cocksucker!  Οι φίλοι του θα τον μαζέψουν και ο ένας που θα τον κραταει θα του πει :– Come on…. He’s dead… What’s the matter with you? Ha? You will kill him you damn fuck! What’s the matter with you? Ξαφνικά θα επανέλθουμε στο σήμερα, το πλήρωμα του χρόνου έχει έρθει. O Batman θα κατευθυνθεί προς το μέρος του. Hey, Joker!… What’s with the paint on your face? ( Όλοι γελούν) Ο Joker σηκώνεται όρθιος, δεν το έχει βρει αστείο. O Batman του απαντάει Hey…hey! Can’t you take a joke? (Κοιταει πισω του προς το μέρος όλων) What’s up with this guy? Can’t he take a joke? Hey Tony! Fix this guy a drink will ya? Don’t spit in it! (Όλοι γελούν). H απάντηση θα έρθει γρήγορα, «I quess you’re the only Joker in here… I hope your wife knows about the black leather you wear when you’re out.» (Λίγοι γελούν διστακτικά). O Batman μόλις γυρίζει το βλέμμα του σε κάποιον που γελάσει, επικρατεί σιωπή. «You’re a piece of work…Come on, let’s take it in the back», οι δυο τους πηγαίνουν στo γραφείο πίσω από τη κουζίνα να τα πουν.

Σκηνοθέτης : Terrence Malick

Στο καστ: Ο Sean Penn σαν Batman

Μια αντιπροσωπευτική σκηνή:

Ο Batman προσπαθεί να αντιμετωπίσει τους δαίμονες του στο απέραντο της φύσης. Ο αέρας θα δώσει ποιητική σχεδόν κίνηση στα θυμάρια όπου βρίσκεται ξαπλωμένος. Η σκοτείνια και το υπόγειο της πόλης τον έχουν πια κουράσει. Μια χούφτα φοβισμένοι ιθαγενείς θα τον ξυπνήσουν από τον ύπνο του ακουμπώντας διστακτικά τη μεταλλική στολή του. Όταν ξυπνήσει θα αρχίσουν να του φορούν στεφάνια και να τραγουδούν γύρω του. Θα περπατούν αμίλητοι σε απέραντα λιβάδια, γύρω τους θα πετούν πουλιά, τα ποτάμια θα τον δροσίζουν και πολλά σπάνια ζώα θα περπατούν δίπλα από τις βαριές μπότες του. H αυτοεξορία του εχει αρχίσει… θα χρειαστεί χρόνο να σκεφτεί, να βρει το Θεο στα ατέλειωτα στρέμματα Γης και να επιστρέψει κάποια στιγμή στο καθήκον του. Είχε βρεθεί στο άλλο άκρο της Γης… Η ταινία θα ολοκληρώσει το 2011 τα γυρίσματα στην Αυστραλία και τον Καναδά και σαν ημερομηνία εξόδου θα ανακοινωθεί ο Δεκέμβρης του 2016.

Σκηνοθέτης : Coen Brothers

Στο καστ: Ο Steve Buscemi για Batman, ο John Torturo για Joker, o John Goodman για Penguin, και ο George Clooney για επιθεωρητης Gordon

Μια αντιπροσωπευτική σκηνή: Ο Joker έχει βάλει δυο ρεμάλια κακοποιούς να κρύψουν τη βαλίτσα με τα λεφτά της ληστείας. Όμως όλα θα πάνε στραβά… Τα ρεμάλια θα τη χάσουν γιατί τα κυνηγούν κάποιοι τοκογλύφοι, οι οποίοι είναι επικηρυγμένοι από έναν αιμοβόρο έμπορο όπλων του οποίου η γυναίκα έχει το κατάστημα που έγινε η ληστεία. Έλα όμως που αυτή με τον εραστή της είχαν σκοπό να κλέψουν το ίδιο της το κατάστημα. H κόρη της θα ψυλιαστεί τη δουλεά και θα βάλει στο κόλπο ένα serial killer και τον τοπικό σερίφη που τον κυνηγάει με μανία. Ο Batman θα αναγκάσει τον εραστή της να ζητήσει αμοιβή από τον Joker για να του επιστρέψει τα κλοπιμαία -που δεν έχει- επειδή αυτοί νομίζουν πως τα έχασαν. Στην  τελευταία σκηνή το Bat Mobile μετά από μια σύγκρουση θα πεταχτεί στον αέρα για να περάσει από ένα τεράστιο μηδενικό που σχηματίζουν τα χαρτονομίσματα στον ανεμοστρόβιλο.

Σκηνοθέτης : Lars Von Trier

Στο καστ: : O Willem Daffoe για Batman, η Nicole Kidman για Cat Woman και αμέτρητοι Δανοί ερασιτέχνες.

Μια αντιπροσωπευτική σκηνή: Η μπατ σπηλιά διακρίνεται μόνο από μια διαχωριστική γραμμή στο έδαφος. Το καλό και το κακό είναι δυσδιάκριτα στη μικρή συντηρητική κοινωνία του Γκοθαμ Σιτυ. Τα εγκλήματα είναι άγρια και βάναυσα αλλά κανείς δεν δείχνει πια να νοιάζεται. Ξυλοδαρμοί, βιασμοί και κάθε λογής  βιαιότητες με μια διεστραμμένη λογική είναι μέρος μιας καθημερινότητας. Ο Batman δεν έχει λόγο ύπαρξης, το έγκλημα δεν μπορεί να καταπολεμηθεί γιατί είναι μια φυσιολογική καθημερινή συνήθειας και όχι κάτι που χρειάζεται προσπάθεια. Άδειος συναισθηματικά και χωρίς κίνητρο για ζωή, αισθάνεται πως ο μόνος τρόπος να νοιώσει ξανά ζωντανός είναι να βιάσει άγρια τη Cat Woman. Αυτή από τη ντροπή της θα μπήξει τα νύχια «γάτας» στα αιδοίο της για να το τιμωρήσει για τη λαγνεία που ένιωσε όταν ατιμάστηκε και ο Batman θα αυνανιστεί στη θέα του αίματος να τρέχει στα πόδια της. Εκείνη τη στιγμή πάνω στις καμπάνες της τοπικης εκκλησίας θα προσγειωθούν νυχτερίδες.

Σκηνοθέτης : Jim Jarmusch

Στο καστ: : O Bill Murray για Batman, ο RZA για Alfred,o Roberto Benigni για Ridler και ο Iggy Pop για Joker

Μια αντιπροσωπευτική σκηνή: O Batman, τσακισμένος από τη ζωή θα ξεκινήσει να κάνει ένα οδοιπορικό για να συναντήσει τους σημαντικότερους αντιπάλους του που κατατρόπωσε στα χρόνια της επιτυχίας του. Θα ζητήσει από τον καθένα να τον σκοτώσει ευχόμενος έστω ένας να του κάνει τη χάρη και να τον βγάλει από τη μιζέρια του. Θα περνάει την ώρα του σε παγκάκια, σε motel  και σε στριπτιζάδικα και θα διαβάζει Νίτσε και θα ακούει hip hop στα ακουστικά. Στην πορεία θα συναντήσει αλλόκοτους χαρακτήρες που θα του ξεστομίζουν προφητείες και χρησμούς. Ολοι θα είναι πια νεκροί, δεν πρόλαβε κανέναν… Η τελευταία του στάση, και τελευταία του ελπίδα είναι ο Τζόκερ.  Θα τον βρει στο τροχόσπιτο που έχει αποσυρθεί. Εκεί θα πιουν μέχρι το πρωί και θα μιλήσουν ελάχιστα για τον κώδικα τιμής που είχαν κάποτε. Την στιγμή που ένας ινδιάνος θα τραγουδάει τον ύμνο του από κάπου μακριά οι δυο τους θα αλληλοεξοντωθούν με τα πιστόλια τους.  Η ξαφνική βροχή θα ξεπλύνει το αίμα από πάνω τους….

Το soundtrack του καλοκαιριού. (Ναι καλά…)

Με εκπλήσσει η επίδραση που ασκεί η μουσική του Michael Nyman πάνω μου… Δεν μπορώ να εξηγήσω από πού αρχίζει ο αντίκτυπος των συνθέσεων του και γιατί με παρασέρνει έτσι. Είτε απλά οι μινιμαλιστικές συμφωνίες που ενορχηστρώνει είναι αριστουργηματικές (που είναι), είτε τις λατρεύω για την ένταση και το πάθος τους (καμιά φορά κοντεύεις να πειστείς πως τα έγχορδα αιμορραγούν), είτε έχω μια αδυναμία στους avant-garde σύγχρονους συνθέτες με χαρακτηριστικό την επαναληπτική μελωδία (γιατί τότε βαριέμαι τον Philip Glass?). Να φταίει άραγε που υπογράφει το απίστευτο soundtrack (ένα πραγματικό θαύμα) που ντύνει μουσικά την αγαπημένη μου ταινία ever; Άλλωστε αισθάνομαι μια κτητική και προσωπική σχέση αγάπης με οτιδήποτε σχετίζεται με το “The End of the Affair”. Έτσι μήπως αυτή η αγάπη παίρνει παραμάζωμα οτιδήποτε έχει την  υπογραφή του. Από την άλλη δεν λες παράπλευρη συμπάθεια αυτό το ρημάδι το “Piano”… Αυτό το έπος κουβαλάει πάνω του όλες τις ερεβώδεις ηδονές της ανθρώπινης ψυχής.

Με εκπλήσσει που τον ακούω και χάνομαι στη δίνη της μουσικής του μέσα στο καλοκαίρι, στη παραλία.

Αυτό το καλοκαίρι απoφεύγω με επιτυχία να ακούσω φτηνή reggae, ή dub, ή latin (ή αυτά τα ακούνε μόνο στα καρναβάλια;) ούτε θα ακούσω τα ανακυκλωμένα μπιτάκια που «βαράνε», ούτε τις chill out δροσερές συλλογές που προτείνουν τύποι που επαγγελματικά αυτοαποκαλούνται dj ή compilers.

Στην παραλία, είχα τη μουσική του Nyman στα ακουστικά μου για συντροφιά. Ανορθόδοξη επιλογή αλλά ήταν μαγικό, και πιο δροσιστικό από όλα τα «I love dance» – summer hits που βγαίνουν με το gigabyte (δεν βγαίνει με το κιλό η σαβούρα πλέον) και λήγουν σε δυο μήνες σαν το γάλα από το super market. Μα δεν πάει με τη φιλοσοφία της ρακέτας… Δεν πειράζει.

Ακούγοντας σε κάποια παραλία τα έργα του Nyman, (καλύτερα τις απογευματινές ώρες) αισθάνεσαι την καλοκαιρινή δροσιά σαν μια προσωπική σου στιγμή, μακριά από την εκτόνωση των απωθημένων των αδειούχων που στοιβάζονται απ΄ τα χαράματα για μπροστινές ξαπλώστρες…. Σχεδόν αποκόπτεσαι από την τρέχουσα πραγματικότητα. Οι εικόνες ξεπηδούν μέσα απ’ την ίδια τη μουσική και διοχετεύονται στο σώμα.

Πάντα υπάρχει κάτι κρυμμένο στη μουσική του, κάτι που θέλω κάθε φορά να βρω. Θυμήθηκα πως είναι να δημιουργείς μια επαφή και μια σχέση με τη μουσική. Αυτού του τύπου οι ακροάσεις έχω την αίσθηση ότι υποχωρούν.

Οι πάντες θέλουν να ακούνε πρόχειρα «κάτι να παίζει» στις καφετέριες και το αυτοκίνητο. Xωρίς κανένα ίχνος απόλαυσης, από κινητά τηλέφωνα και από ηχεία στο pc που είναι φτιαγμένα για να βγάζουν ήχο για video games. Εύκολες και γρήγορες ακροάσεις. H μουσική πια περισσότερο καταναλώνεται για να καλύπτει τη σιωπή, παρά ακούγεται. Δεν υπάρχει χρόνος. Τον ξέρω καλά τον κόσμο που λυμαίνεται τα beach bar και καταναλώνει μπιτάκια. Eίναι αυτοί που μιλάνε συνεχώς στις συναυλίες, που κινούνται ακατάπαυστα, που στέλνουν sms με το κινητό στο θέατρο. Αυτοί που για κάποιον απροσδιόριστο λόγο μπαίνουν αργοπορημένοι και μιλάνε διαρκώς (ψιθυριστά όμως) στους κινηματογράφους, που «ξεχνάνε» το κινητό ανοιχτό, που βήχουν, κουνιούνται διαρκώς στην καρέκλα τους, ξύνονται, τρώνε πατατάκια ή ξετυλίγουν σοκολάτες.

Εκεί ανάμεσά τους, on some faraway beach… ο Michael Nyman μου θύμισε πόσο πολύτιμο είναι το να έχεις επαφή με αυτό που ακούς. Μου θύμισε ότι τα πρόσκαιρα trend των fm – τα οποία πλασάρουν άτομα με επιτηδευμένα sexy φωνές και προτείνουν «μουσικές» και «ατμόσφαιρες» (έλεος πια!) – είναι η χαριστική βολή σε ένα κοινό που απαξιώνει τα πάντα.

Ε, λοιπόν με το δικό μου soundtrack θα πορευτώ… Αφήνομαι στα χέρια του maestro.

Disintegration

Αγαπητέ Robert Smith

 

Δεν είχα ποτέ την ευκαιρία να σε συναντήσω για να σου εκφραστώ προσωπικά. Όμως νομίζω πως ήρθε πλέον η ώρα. Συνήθως χρειάζονται αφορμές για κάποιες ανομολόγητες σκέψεις. Τη δική μου τη βρήκα επιτέλους όταν ένιωσα ξανά ένα γνώριμο και περίεργο συναίσθημα, ενώ βρισκόμουν σε κεντρικό δισκοπωλείο. Κοιτάζοντας τα ράφια με τις νέες κυκλοφορίες έπεσα πάνω στην deluxe επανέκδοση του Disintegration. Μάλιστα… Το πλήρωμα του χρόνου. Πάλι από την αρχή…

Στάθηκα ώρα μπροστά στο cd και προσπαθούσα να προσδιορίσω αυτό το αμήχανο συναίσθημα που με παραλύει κάθε φορά που πέφτω πάνω σ’ αυτό το καταραμένο album. Από την πρώτη γνωριμία μαζί του πριν 20 χρόνια, όπου ένα βινύλιο με φθαρμένο εξώφυλλο άρχισε να παίζει σχεδόν καθημερινά σπίτι μου και να με συντροφεύει κάπως… κρυφά για τα επόμενα χρόνια.

Αγαπητέ Robert είχα αποφασίσει να γράψω ένα review γι’ αυτό το album, έτσι…για να εκφράσω κάποιες σκέψεις σχετικά με το περιεχόμενό του. Μια από αυτές που κυκλοφορούν σωρηδόν στα μουσικά περιοδικά του κόσμου. Όμως θα κάνω κάτι περισσότερο, θα σου μιλήσω ευθέως. Σου’χω πολλά μαζεμένα γαμώτο… Γιατί χρόνια τώρα με βασανίζουν ζόρικες σκέψεις γι’αυτό το πράγμα που κυκλοφόρησες το 1989…

 

Βαθειά ανάσα…

 

Θέλω να σου πω αρχικά πως θυμάμαι όλους τους δύσμοιρους ακόλουθους του new romantic trend να μιμούνται τα ανασηκωμένα μαλλιά σου, το κακοβαλμένο κραγιόν σου, την αμήχανη περσόνα που δημιούργησες και περιέφερες με -τάχα μου- άνεση. Τους θυμάμαι να προσπαθούν να «μοιάσουν» στην τροφαντή bisexual εικόνα που λάνσαρες… Να μοιάσουν σε τι άραγε;

Θυμάμαι κι εσένα να μοιάζεις με χρησιμοποιημένο και πεταμένο pop icon που το μάζεψαν από τα σκουπίδια, καθάρισαν τα χοντρά και το ξαναπέταξαν στη σκηνή να τραγουδήσει. Αποκαΐδι μιας παρακμασμένης pop αισθητικής παντρεμένη με ένα ξεχαρβαλωμένο μετά-goth look.

Θυμάμαι πριν 20 χρόνια το MTV να ξεσκίσει σε μεταδώσεις το video του Lullaby. Δεν καταλάβαινα πολλά πέρα από αυτά που έλεγες για τον Spiderman που θα σε κατασπάραζε ενώ σε κατάπινε ένα σιχαμερό πλάσμα, και εσύ να τραγουδάς από την κοιλιά του κτήνους. Κι όμως ήταν hit.

Εκεί ασχολήθηκα πιο σοβαρά με το album. Έπρεπε να καταλάβω για τη γοητεία που μου ασκούσε. Ακολούθησαν κασέτες, πολλές κασέτες, album που είχαν χαθεί σε πάρτι, ξεχαρβαλωμένοι δίσκοι και cd αγορασμένα από τα section με τις προσφορές. Όλα χάνονταν, μερικά ξαναβρίσκονταν, μερικά είχαν πεταχτεί επίτηδες. Δεν άντεχα άλλο. Κουβαλούσαν σημάδια που μου θύμιζαν τραύματα. Μια κασέτα είχε γραμμένη μια αφιέρωση που δεν άντεχα να διαβάζω, ένα cd είχε σχεδόν μόνιμα τη μυρωδιά από μια παραλία της Αττικής που έχω να πάω από τότε…. Λες και αυτό το album σε όλες του τις μορφές είχε μαγνήτη αναμνήσεων μέσα στα χρόνια.

Ήμουν σε ευτυχισμένες στιγμές και έρχονταν οι πρώτες νότες του Last Dance και μου έκαναν σμπαράλια τη ψυχολογία. Ήμουν στα πατώματα και έρχονταν η παραληρηματική σου κατάδυση σε ωκεανό συναισθημάτων, που ήταν το ομώνυμο Disintegration, και μου έδινε πνοή.

Και δεν το αγαπούσα καν. Δεν ξέρω αν το αγαπώ ακόμα.

 

Αλλά είναι ο τρόπος που μιλάς για κάποια πράγματα…

 

Stains on the carpet and
stains on the memory

 

Αγαπητέ Robert πρέπει να σου πω πως δεν μπορούσα να συλλάβω απόλυτα τις διαστάσεις του Fascination Street. Στεκόμουν αμήχανος μπροστά σε αυτή την κολασμένη μελωδία που σκαρφίστηκες. Ήταν έπος, ήταν μια βουτιά σε ρομαντικούς εφιάλτες που μπορεί να έρχονταν και είχες προλάβει να τους μελοποιήσεις. Ακόμα δεν καταλαβαίνω αν τραγουδάς με απελπισία ή είσαι σε πλήρη ευδαιμονία. Δεν καταλαβαίνω αν έγραψες αυτά τα τραγούδια επειδή η ζωή σου εξαρτάται από αυτό ή επειδή απλά μπορείς. Γιατί αυτή η ραψωδία απόγνωσης του «Prayers For Rain» δεν μου κάθονταν σαν «τραγούδι». Αλλά έντυνες την προσωπική σου κόλαση με μια τόσο όμορφη και απόκοσμη μελωδία. Τη γιόρταζες τη πτώση σου, την φρόντιζες.

Σε αντιπαθούσα σχεδόν γιατί για χρόνια με παρέσυρες εκεί. Σε πέταγα με το ζόρι μακριά. Περνούσαν χρόνια που ξεχνούσα ότι υπάρχεις. Μετά όμως ερχόταν στο μυαλό μου αυτή η γαμημένη bass line του «The Same Deep Water As You» που δεν βγήκε ποτέ από μέσα μου… Που μιλούσες έτσι; Πως οι λέξεις πάνω στις μελωδίες σχημάτιζαν αυτά τα νοήματα; Το ξερίζωνα με το ζόρι γιατί με πέταγε σε μια μαύρη τρύπα, και δεν ήθελα καθόλου… Αλλά έβρισκε τον τρόπο και φώλιαζε πάλι μέσα μου. Πάντα επανέρχονταν.

Έφτασα σε σημείο να τραγουδάω απ’ έξω με άνεση τους μακροσκελείς στίχους των τραγουδιών του album. Με ενοχλούσε αυτή η ξαφνική οικειότητα. Τι δουλειά έχω εγώ να οικειοποιούμαι την ακαταλαβίστική σου ποίηση; Τι θέλω εγώ με το σπαραξικάρδιο βάθος του «Home Sick»;

Αγαπητέ Robert θέλω να σου μιλήσω μετά από πολλά χρόνια για τη σχέση μου με το Disintegration. Πρέπει να ξέρεις όμως κάτι. Αν φτιάξω μια λίστα με τα καλύτερα album όλων των εποχών δεν θα είναι μέσα. Αν μπει σε δημοψήφισμα δεν θα το ψηφίσω. Αν ρωτηθώ για το ποια είναι μια καλή φετινή επανέκδοση album για αγορά, θα απαντήσω το Exile on Main Street φυσικά. Δεν θα μου έρθει καν στο μυαλό αυτή η deluxe έκδοση. Είναι way too personal… Δεν έχεις την ανάγκη να δεις σε hall of fame τα δικά σου album. Αν μπεις σε μια έκθεση φωτογραφίας από σπουδαίους φωτογράφους δεν θες να δεις κοτσαρισμένη στον τοίχο τη φωτογραφία γενεθλίων σου. Θες να θαυμάσεις, όχι να εκτεθείς.

 

Αγαπητέ Robert υπάρχουν album που έχω ακούσει χιλιάδες φορές, album που θαυμάζω, καλλιτέχνες που νομίζω ότι αν δω, θα κοιτάξω τον Θεό στα μάτια, αμέτρητα album που μισώ, album που ξενερώνω, album που έχω αγαπήσει αλλά με τον καιρό ξεπέρασα, album που βαριέμαι και άλλα που παθιάζομαι. Όμως υπάρχει μόνο ένα με το οποίο ακόμα δεν ξέρω πώς να νιώσω, δεν έχω ακόμα τοποθετήσει, έχω ακόμα άλυτα θέματα μαζί του, έχω ακόμα δρόμο, νιώθω πως θα αργήσω να το αντιμετωπίσω. Κι ενώ πέρασα πολύ χρόνο με την «πορνογραφία» σου των αρχών της δεκαετίας του 80, και λάτρεψα τα «δεκαεφτά δευτερόλεπτα» και τραγουδούσα με μανία τους «κρεμαστούς κήπους» και τα «δάση» που χανόσουν, με το Disintegration δεν ξεμπέρδεψα ποτέ. Το ομώνυμο τραγούδι που είναι το peak ολόκληρης της παράξενης πορείας σου. Δεν είπα καριέρα μην αγριεύεις. Με το Disintegration έχω κάνει ολονύχτια session μέχρι το ξημέρωμα, καμιά φορά μέχρι το άλλο μεσημέρι. Και μετά το πέταγα και δεν το ξαναέπιανα για 2 χρόνια. Μέχρι να το ξαναλιώσω στην ακρόαση για να το ξαναπετάξω.

 

Και σου θυμίζω δεν το αγαπώ.

 

Σήμερα, ακόμα ακούω συχνά πυκνά το Love Song σε διάφορα bar, και μου θυμίζουν στιγμές που ελάχιστα έχουν να κάνουν με το feel good τραγουδάκι που κοντεύουμε να ξεράσουμε από τα αστεία ελληνικά FM. Ακόμα πετυχαίνω μέρη και θυμάμαι εποχές που χρωματίστηκαν από τις post new wave αυτοαναφορικές εποποιίες σου.

Ακόμα έχουν σημασία…

 

Αγαπητέ Robert, ίσως παρατήρησες ότι δεν υπήρξε ούτε μια αναφορά στο «Pictures Of You». Δεν μου ξέφυγε. Απλά αρνούμαι. Δεν θα ασχοληθώ ποτέ ξανά με αυτό το τραγούδι. Να το χαίρεσαι. Έχω αφιερώσει πολύ χρόνο. Μάλλον καταλαβαίνεις. Αν σε δέκα χρόνια βγει μια super deluxe κασετίνα σε μέγεθος βαλίτσας, ίσως ξαναγράψω δυο αράδες.

 

Επίσης δεν ασχολήθηκα καθόλου με τα 2 bonus cd, δεν ήμουν ποτέ fan της φιλοσοφίας των b-sides, rarities και bootlegs. Aυτά για την ιστορία…

 

Υ.Γ. Να σε ρωτήσω κάτι τελευταίο… Οι φωτογραφίες για πόσο καιρό πονάνε;  Λοιπόν;… Γιατί δε μου λες;